All Chapters of ข้าคือปลาน้อยขี้เซาของฮ่องเต้ทรราช: Chapter 21 - Chapter 30

ซือหม่าอี้เฉินให้ซือหม่าตงและเมิ่งอ้ายเยว่เข้ามาสนทนากันในห้องทรงอักษร ก่อนจะสั่งให้ฟ่านกงกงจับตาดูด้านนอกเอาไว้และห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวน ภายในห้องทรงอักษรจุดกำยานกลิ่นไม้กฤษณาเอาไว้ กลิ่นหอมของกำยานฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องทรงอักษร ระหว่างที่เดินเข้ามาเมิ่งอ้ายเยว่ก็มองสำรวจโดยรอบคราหนึ่ง ภายในห้องทรงอักษรแห่งนี้ทั้งสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายวรรณกรรม อีกทั้งยังมีโต๊ะไม้หอม เครื่องเขียนสี่อย่าง ตู้หนังสือ ของทุกชิ้นล้วนทำมาจากไม้จันทร์แดง ดูหรูหราและราคาแพงไม่น้อยเลยหลังจากฟ่านกงกงให้นางกำนัลนำชาร้อนและของว่างเข้ามาแล้ว ก็ให้พวกนางรั้งออกมาเฝ้าอยู่ด้านนอกประตูตามคำสั่งของเจ้านายตน เมิ่งอ้ายเยว่ยกถ้วยชาขึ้นดื่มแล้วพบว่ารสชาติดียิ่ง นางจึงหยิบของว่างขึ้นมาชิมอีกชิ้นหนึ่ง ของว่างวันนี้คือขนมเค้กดอกไม้ ซึ่งทำจากแป้งข้าวผสมผลไม้แห้งและดอกไม้ที่กินได้ รสชาติยอดเยี่ยมไม่เบา พออิ่มแล้วนางก็เอนกายพิงเก้าอี้คนงามอย่างสบายอารมณ์แล้วจึงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว นางไม่ได้สนใจว่าพวกเขาสองพี่น้องจะสนทนาเรื่องอันใดกัน นางถือคติที่ว่า รู้น้อยอายุยืนด้านซือหม่าอี้เฉินนั้นเมื่อเห็นว่าเมิ่งอ้ายเ

เมื่อซือหม่าอี้เฉินกลับมายังตำหนักมังกรสวรรค์ ก็พบว่ายามนี้เมิ่งอ้ายเยว่ตื่นนอนแล้ว เขาจึงให้นางกำนัลยกสำรับอาหารยามเช้ามาวางบนโต๊ะเสวย เมิ่งอ้ายเยว่ลอบมองซือหม่าอี้เฉินหลายหน เมื่อคิดถึงภาพที่เขาและนางได้นอนบนเตียงเดียวกัน ใบหน้าสวยหวานก็พลันแดงซ่านอย่างห้ามไม่อยู่ ซือหม่าอี้เฉินที่เพิ่งดูภาพวาดวังวสันต์มาก็มีท่าทีประหม่าไม่ต่างกัน เขาแสร้งทำเป็นตีหน้าขรึม แล้วจึงกวักมือเรียกนางเข้ามาหา"เมิ่งอ้ายเยว่มานี่ มานั่งกินอาหารเช้ากับข้า"เมิ่งอ้ายเยว่หันรีหันขวางมองไปทางฟ่านกงกง เมื่อเห็นว่าฟ่านกงกงกำลังยิ้มให้นางอย่างนอบน้อม หญิงสาวจึงรีบเดินไปนั่งลงข้างๆซือหม่าอี้เฉินทันที เพราะความหิวนางจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารตรงหน้าหมายจะเอาเข้าปากเพื่อลองลิ้มชิมรส ทว่ายังไม่ทันได้ลองชิมอาหารตรงหน้า กลับมีเสียงตำหนิของนางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน"แม่นางเมิ่ง ท่านทำเช่นนี้นับว่าไม่ถูกต้อง แต่ไหนแต่ไรอาหารบนโต๊ะเหล่านี้หลังจากผ่านการตรวจสอบพิษแล้ว ต้องรอให้ฝ่าบาทเสวยก่อน หลังจากพระองค์ทรงอนุญาต ท่านจึงจะเริ่มกินได้ ท่านก็อาศัยอยู่ในวังหลวงมาระยะหนึ่งแล้ว เหตุใดจึงไม่รู้กฎระเบียบข้อนี้เล่า"ตะ

ซือหม่าอี้เฉินส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา แล้วจึงมองหัวหน้าทหารผู้นั้นด้วยแววตาเย็นชา“เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดกันจึงมาสั่งข้า?”หัวหน้าทหารที่ถูกย้อนถามก็เริ่มมีโทสะ แต่ยังไม่ทันจะได้ด่าคน ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาแต่ไกลว่าเกิดไฟไหม้ เมื่อเขาหันไปมองก็เห็นควันดำสายหนึ่งพวยพุ่งมาจากทิศทางของจวนท่านเจ้าเมือง“เหตุใดจึงเกิดเพลิงไหม้ได้เล่า!”“ข้าเผาเอง”ซือหม่าอี้เฉินเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ก่อนหน้านี้องค์รักษ์ลับมารายงานเขาว่าขุนนางชั่วกำลังสุมหัวกันเสพสุขอยู่ในจวนท่านเจ้าเมืองไม่ยอมออกมา เขาจึงสั่งให้คนไปเผาจวนพวกมันเสีย ดูสิว่า ยังจะอยู่กันได้อีกไหม“เจ้า อ๊าก!”หัวหน้าทหารเพิ่งจะยกมือขึ้นชี้หน้าซือหม่าอี้เฉินได้ครู่เดียว ก็แหกปากร้องโหยหวน มือข้างที่ชี้หน้าซือหม่าอี้เฉินถูกฟางเฉียนใช้ดาบฟันฉับจนขาดกระเด็นร่วงลงไปกองกับพื้น ซือหม่าอี้เฉินยกยิ้มเย็นชา แล้วจึงยกเท้าถีบยอดอกของหัวหน้าทหารอย่างเต็มแรง จนคนถูกถีบกระอักโลหิตออกมาคำโตอีกฝั่งหนึ่ง ใต้เท้าเสิ่นและใต้เท้าเยี่ยนกำลังวิ่งหนีตายออกมาจากจวนท่านเจ้าเมืองที่เกิดเพลิงไหม้ เขาวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกมาด้วยความตื่นตระหนก ใต้เท้าเยี่ยนถึงขนาดลืมภรรย

ด้านซือหม่าอี้เฉินและเมิ่งอ้ายเยว่นั้นก็ตกลงกันว่าจะพักอยู่ที่หมู่บ้านฝูอี้ต่ออีกสักหนึ่งวัน เพราะอยากจะจับตาดูความเป็นไปต่ออีกหน่อย เนื่องจากซือหม่าอี้เฉินเกรงว่าหากตนเองกลับเมืองหลวงไปแล้ว เหล่าทหารพวกนี้จะเหิมเกริมขึ้นมาอีกหลังจากจัดการเรื่องราวภายในหมู่บ้านแล้วเสร็จ ซือหม่าอี้เฉินก็พาองค์รักษ์ลับไปช่วยเหลือหญิงสาวที่ถูกขุนนางชั่วหลอกไปขายยังต่างเมืองกลับมายังหมู่บ้านได้อย่างปลอดภัย สร้างความดีใจให้ทุกคนในหมู่บ้านเป็นอย่างมาก และเขายังจับกุมพวกที่รับซื้อตัวหญิงสาวเหล่านี้กลับไปสอบสวนที่เมืองหลวงอีกด้วยเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ซือหม่าอี้เฉินก็กลับมายังโรงเตี้ยมที่พวกเขาพักอยู่ หลงจู๊ผู้ดูแลโรงเตี้ยมที่เห็นว่าเขากลับมาแล้ว ก็รีบเข้ามาทักทายด้วยความเคารพนอบน้อม ซือหม่าอี้เฉินเองก็ไม่ได้ทำให้เหล่าชาวบ้านลำบากใจ และยังสนทนากับพวกเขาอย่างไม่ถือตัว เสด็จพ่อเคยสอนเขาว่าให้รักราษฎรดั่งบุตรในอุทรของตน เขายังคงจดจำคำสอนนี้ได้ขึ้นใจ"ฝ่าบาท"“ไม่ต้องมากพิธี หลงจู๊ เจ้าช่วยทำอาหารขึ้นไปให้ข้าสักสองชุด เอาเหมือนที่พวกเจ้ากินกันก็ได้ ไม่ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่""พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปจัด

ด้านซือหม่าอี้เฉินและเมิ่งอ้ายเยว่นั้นเมื่อจัดการเรื่องต่างๆที่หมู่บ้านฝูอี้เรียบร้อยแล้ว จึงเดินทางกลับเมืองหลวงทันที ซือหม่าอี้เฉินสั่งให้คุมตัวใต้เท้าเสิ่นและใต้เท้าเยี่ยนกลับไปไต่สวนที่เมืองหลวง ส่วนขุนนางคนอื่นๆที่สมรู้ร่วมคิดก็ถูกจับตัวไปขังเอาไว้ที่คุกด้านนอกเมืองหลวงเสียก่อน รอให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ซือหม่าอี้เฉินต้องการค่อยลากตัวพวกมันกลับเข้าเมืองหลวงมารับโทษซือหม่าอี้เฉินให้ใต้เท้าเสิ่นกับใต้เท้าเยี่ยนนั่งรถม้าอีกคันหนึ่งตามหลังรถม้าของเขา อีกทั้งยังให้คนทั้งสองกินอาหารดีดีไม่ได้ทรมานให้อดอยากเลยแม้แต่น้อย แต่แทนที่ขุนนางทั้งสองจะดีใจกลับกลัวจนปากสั่นหนักกว่าเดิมที่ฝ่าบาททรงดูแลพวกเขาอย่างดีเช่นนี้ คงเพราะต้องการเลี้ยงให้อ้วนแล้วค่อยเชือดทีหลังใช่หรือไม่!เมื่อคิดได้เช่นนั้นคนทั้งสองต่างพากันนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในรถม้าอย่างสิ้นหวังส่วนซือหม่าอี้เฉินตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกับเมิ่งอ้ายเยว่ ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ยามนี้เมิ่งอ้ายเยว่กำลังนั่งชื่นชมกระทะใบหนึ่งที่ได้มาจากชาวบ้านจากหมู่บ้านฝูอี้ ชาวบ้านที่นั่นบอกว่ากระทะใบนี้คือกระทะที่