All Chapters of ข้าคือปลาน้อยขี้เซาของฮ่องเต้ทรราช: Chapter 41 - Chapter 50

วันเวลาก็ผ่านไปเช่นนี้ ไม่นานนักร้านเสริมความงามของเมิ่งอ้ายเยว่ก็เปิดทำการค้าได้เสียที วันแรกนั้นนางจัดโปรโมชั่นลดราคาและยังให้คนงานทำสิ่งที่เรียกว่าใบปลิวไปแจกจ่ายให้กับคนที่เดินผ่านไปผ่านมาด้วย สร้างความสนใจให้กับเหล่าสตรีในเมืองหลวงไม่น้อยเลยร้านเสริมความงามของนางนั้นแบ่งเป็นสัดส่วน ชั้นล่างจะเป็นที่วางขายของเสริมความงาม ทั้งสกินแคร์สมุนไพร เครื่องสำอางที่ทำจากสมุนไพรไม่ใส่กำมะถัน และชาสูตรบำรุงความงาม ส่วนชั้นสองจะเป็นที่สำหรับเอาไว้ดูแลสตรีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพราะอยากให้สตรีชนชั้นล่างได้มีโอกาศเข้ามาเสริมความงามบ้าง นางจึงเปิดร้านเล็กๆ อีกร้านข้างๆ กันและมีราคาจับต้องได้ให้พวกนางเข้ามาใช้บริการกิจการของนางนับว่าดีมาก สมุนไพรที่ใช้ล้วนดีเยี่ยมสินค้าทุกชิ้นล้วนขายดี โดยเฉพาะครีมที่ผสมผงไข่มุกบดช่วยลดรอยหมองคล้ำ ครีมดอกบัวบำรุงผิวและครีมใบบัวบกช่วยลดรอยแผลเป็น เหล่าสตรีน้อยต่างชื่นชอบกันมาก อีกทั้งสมุนไพรบำรุงผมที่ทำจากดอกชามะลิและโสมจีนก็เป็นที่นิยมไม่ต่างกัน แล้วยังยังมีชากุหลาบช่วยบำรุงผิวพรรณอีกด้วยการแช่สมุนไพรก็เป็นที่นิยมไม่ต่างกัน เมิ่งอ้ายเยว่คิดค้นสูตรออกมาหลายสูต

เมิ่งอ้ายเยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันขวับไปมองตามเสียง ก่อนจะพบว่านางกำนัลคนที่ร้องตะโกนยามนี้กลายเป็นศพไปเสียแล้ว อีกทั้งยังมีนักฆ่าชุดดำหลายสิบคนพุ่งทะยานออกมาจากป่าลึก เมื่อได้เห็นเช่นนั้นนางก็ร้องอุทานขึ้นมาในใจทันทีนักฆ่าชุดดำมาอีกแล้ว ทำไมมันต้องใช่แต่ชุดดำด้วยนะ ชุดสีอื่นไม่ใส่บ้างล่ะมันใช่เวลามาสงสัยหรือไม่เล่า!เมิ่งอ้ายเยว่ไล่ความคิดไม่ควรออกจากสมองของตนทันที ก่อนจะวิ่งกลับไปหาหลี่ไทเฮาอย่างรวดเร็ว ด้านซือหม่าตงและอวี๋ลู่เหลียนก็วิ่งตามนางมาติดๆนักฆ่าเหล่านั้นอำมหิตนัก ผู้ใดขวางทางล้วนถูกสังหารทั้งสิ้น ชิงหลิงและฟางเถียนรีบสั่งให้เหล่าทหารอารักขาหลี่ไทเฮาและทุกคน ส่วนซือหม่าเหลียนก็ย่นหว่างคิ้วคราหนึ่ง ในใจเกิดความสงสัยมากมายนักฆ่าเหล่ามันนี้มันมาจากที่ใดกัน?"อารักขาหลี่ไทเฮา สังหารนักฆ่าให้สิ้น!!"ฟางเถียนตะโกนสั่งการทหารอย่างรวดเร็ว ส่วนชิงหลิงก็รีบไปรายงานเรื่องนี้กับซือหม่าอี้เฉินที่อยู่ในป่าด้านซือหม่าอี้เฉินที่เพิ่งจะล่ากวางป่าตัวใหญ่มาได้ตัวหนึ่ง ยังไม่ทันจะล่าตัวที่สองก็เห็นชิงหลิงวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทีกระหืดกระหอบจึงรีบเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เมื่อได้ทราบว่ายามน

พระราชวังฤดูร้อนพลันวุ่นวายขึ้นมาทันทีเมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับซือหม่าอี้เฉิน หลี่ไทเฮาถูกพากลับไปพัก ราชครูอวี๋รีบเรียกให้คนไปตามหมอหลวงมาเพื่อตรวจดูอาการของหลี่ไทเฮา และคอยเฝ้าอยู่หน้าตำหนักไม่ห่าง ด้านอวี๋ลู่เหลียนนั้นติดตามซือหม่าตงไปช่วยตามหาคน อย่างไรเสียตลอดหลายปีมานี้เหล่าขุนนางต่างรู้กันดีว่า ตระกูลอวี๋และตระกูลซือหม่านั้นสนิทสนมกันมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งราชครูอวี๋ก็เป็นที่เคารพนับถือของผู้คนไม่น้อยหลี่ไทเฮาที่ฟื้นขึ้นมาก็ทรงพิโรธเป็นอย่างมาก รีบส่งให้ทหารออกตามหาคนทั้งสามให้พบโดยเร็ว นางพยายามเรียกสติของตนเองกลับคืนมา ยามนี้บุตรชายไม่รู้เป็นหรือตาย หากนางอ่อนแอหรือล้มป่วยไปอีกคนย่อมไม่ส่งผลดีต่อบ้านเมืองเป็นแน่ด้านหลี่หรงก็พาคนออกค้นหาจนทั่ว แต่ไม่ว่าจะตามหาเท่าใดกลับไม่พบร่องรอยของพวกเขา จวบจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงยามมืดค่ำจึงหยุดการค้นหาเสียก่อน รอพรุ่งนี้เช้าค่อยคิดหาหนทางใหม่ เขาเชื่อว่าคนทั้งสามจะต้องยังมีชีวิตอยู่ เพราะเบื้องล่างหน้าผาคือแม่น้ำสายใหญ่ที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา หากพวกเขาลอยไปตามกระแสน้ำและมีคนช่วยเหลือย่อมมีทางรอด หลี่หรงได้แต่ภาวนาขออย่าให้พวกเขาพบเจอ

หลังจากที่ได้เปิดใจพูดคุยกันแล้ว ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของซือหม่าอี้เฉินและไป๋จิ่งหยวนนั้นจะดีขึ้นไม่น้อยเลย ไป๋จิ่งหยวนได้มองเห็นอีกด้านหนึ่งของซือหม่าอี้เฉินว่าเขาไม่ใช่ฮ่องเต้ทรราชอย่างที่ถูกกล่าวหาเลยแม้แต่น้อย ส่วนซือหม่าอี้เฉินก็ได้มองเห็นอีกด้านหนึ่งของไป๋จิ่งหยวนเช่นเดียวกันผ่านไปหลายวันในที่สุดอาการบาดเจ็บของเมิ่งอ้ายเยว่ก็ดีขึ้นมาก บาดแผลเริ่มสมานเข้าที่และไม่อักเสบอีกแล้ว เมื่อไข้ลดลงและร่างกายฟื้นตัวนางก็ได้สติฟื้นตื่นขึ้นมา เมื่อเมิ่งอ้ายเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็มองมาที่ซือหม่าอี้เฉินด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยดีแล้วนางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปมองไป๋จิ่งหยวนที่ยืนอยู่ไม่ไกลพลางขมวดคิ้วมุ่นนางจำได้ว่าเพราะตนเองช่วยบุรุษสองคนนี้เอาไว้จึงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากนั้นก็หมดสติไป จึงถามซือหม่าอี้เฉินว่ายามนี้นางอยู่ที่ใดกันแน่ ซือหม่าอี้เฉินจึงเล่าให้นางฟังว่า ยามนี้พวกนางสามคนกำลังพักอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งหนึ่งในป่าลึก เมิ่งอ้ายเยว่ฟังจบก็พยักหน้าเล็กน้อย ในใจเกิดความสงสัยมากมายว่าเหตุใดไป๋จิ่งหยวนจึงยอมเสี่ยงชีวิตมาช่วยพวกนางสองคนถึงแม้จะสงสั

เมิ่งอ้ายเยว่ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบ อยู่ๆ ซือหม่าอี้เฉินก็ดึงตัวนางให้เข้ามาหลบยังใต้โต๊ะของร้านค้าแผงลอยร้านหนึ่ง"อาอี้?"ซือหม่าอี้เฉินทำไม้ทำมือเป็นเชิงบอกว่าให้นางเงียบเสียง เมิ่งอ้ายเยว่ที่เห็นเช่นนั้นก็รีบทำตามที่เขาบอกทันที ก่อนที่คนทั้งสองจะค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมาจากใต้โต๊ะอย่างระมัดระวัง"ฮือ ขอร้องเถอะเจ้าค่ะ อย่าเอาตัวบุตรชายของข้าไปเลย เขาเพิ่งจะอายุสิบสองปีเองนะเจ้าคะ ข้ามีบุตรชายเพียงคนเดียว ฮือ! พวกท่านโปรดเมตตาเราสองแม่ลูกด้วย""ไสหัวไป บุตรชายเจ้าอายุถึงเกณฑ์ที่จะต้องไปฝึกเป็นทหารแล้ว ต่อไปเขาก็จะได้รับใช้ข้างกายฝ่าบาท มีอนาคตก้าวไกลรออยู่ เจ้าอย่ามาเป็นตัวถ่วงความเจริญของบุตรชายตนเองเลย บุตรชายบ้านอื่นก็ล้วนเข้าค่ายทหารตั้งแต่อายุน้อยๆ กันทั้งนั้น!""ฮือ ไม่!""ลากตัวเด็กนี่ไป!"“ฮือ ท่านแม่!”เมิ่งอ้ายเยว่ที่เห็นเหตุการณ์เบื้องหน้าพลันตื่นตระหนกเป็นอย่างมากนี่มันเรื่องใดกัน เหตุใดจึงมีการแอบอ้างถึงฮ่องเต้อีกแล้วเล่า!ซือหม่าอี้เฉินที่ได้ยินทุกบทสนทนาของคนด้านนอกพลันกำมือแน่น ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววเย็นเยียบ ที่เขาคิดเอาไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ คนชั่วมีอยู่ทุกที่บนแผ่นดินแคว้