All Chapters of ข้าคือปลาน้อยขี้เซาของฮ่องเต้ทรราช: Chapter 31 - Chapter 40

ด้านเมิ่งอ้ายเยว่นั้น หลังจากนางตื่นนอนยามเช้าแล้วก็ล้างหน้าล้างตาและมากินมื้อเช้าที่นางกำนัลเตรียมเอาไว้ให้ เมื่อสอบถามนางกำนัลเหล่านั้นก็ได้ความว่ายามนี้ซือหม่าอี้เฉินไปร่วมประชุมยามเช้าแล้ว นางพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ไปอยู่สนทนากับหลี่ไทเฮาในยามเช้าเช่นทุกวัน นางชอบหลี่ไทเฮามาก เพราะหลี่ไทเฮาทั้งใจดีและมีเมตตา ยิ่งได้พูดคุยเรื่องความสวยความงามก็ยิ่งถูกคอกันเข้าไปใหญ่ นางอยู่พูดคุยกับหลี่ไทเฮานานถึงครึ่งชั่วยามจึงขอตัวกลับ แต่ทว่านางยังไม่ได้กลับไปยังเรือนปีกข้างของตำหนักมังกร แต่มุ่งหน้ามายังอุทยานหลวงเพื่อชมบุปผาและดื่มด่ำกับธรรมชาติ แต่แทนที่จะได้พบกับความสุข นางกลับได้พบกับคนที่ไม่อยากเจอเสียได้เป็นไป๋จิ่งหยวนเมิ่งอ้ายเยว่รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก นางลอบกลอกตาไปมาแล้วแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเขา แต่ดูเหมือนไป๋จิ่งหยวนจะไม่ยอมรามือจากนาง เขาเดินเข้ามาหานางอย่างไม่รีบไม่ร้อนก่อนจะยื่นของบางอย่างส่งมาให้ เมิ่งอ้ายเยว่หรี่ตามองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาไม่ไว้วางใจคราหนึ่งไป๋จิ่งหยวนมีหรือจะะมองไม่ออกว่านางไม่ไว้ใจเขา อยู่ๆเขาก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา แต่ก่อนนางเฝ้าตามติดเขาเป็นเงา แผนการใดทำให

หลังจากประชุมยามเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซือหม่าอี้เฉินก็กลับมาหาเมิ่งอ้ายเยว่ที่ตำหนักมังกรสวรรค์ทันที เมื่อมาถึงก็พบว่านางกำลังนั่งกินมื้อเช้าอย่างสำราญใจ เมื่อเมิ่งอ้ายเยว่เห็นว่าซือหม่าอี้เฉินกลับมาแล้วก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารและเดินตรงเข้ามาหาเขาทันที"อาอี้ กลับมาแล้วหรือ?"ซือหม่าอี้เฉินที่ได้ยินเมิ่งอ้ายเยว่เรียกตนเองว่าอาอี้ก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยถามนางด้วยความสงสัย"เหตุใดจึงกลับมาเรียกข้าว่าอาอี้อีกครั้งเล่า?"เมิ่งอ้ายเยว่ยิ้มจนดวงตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ก่อนจะจูงมือเขาให้มานั่งที่โต๊ะอาหารด้วยกัน"พวกเราคือคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ย่อมต้องมีสรรพนามเรียกขานกันอย่างสนิทสนม หรือว่าท่านไม่ชอบ เช่นนั้นข้าไม่เรียกก็ได้""ยังไม่ได้บอกสักคำว่าไม่ชอบ"เอ่ยจบเขาก็ยิ้มและมองนางด้วยแววตาที่อ่อนโยน แววตาของเขาทำเอาเมิ่งอ้ายเยว่ใบหน้าแดงซ่าน เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน นางก็แทบอยากจะเอาหน้ามุดลงไปในถ้วยข้าวเสียให้รู้แล้วรู้รอด!น้องชายอายุสิบแปดช่างดุดันเหลือเกิน กรี๊ด!ซือหม่าอี้เฉินที่เห็นว่าเมิ่งอ้ายเยว่นั่งเขินอายหน้าแดงบิดตัวไปมาอยู่อย่างนั้น จึงโน้มใบหน้าเข้ามากระ

เพราะได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ทำให้อาการของฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ดีขึ้นมาก เมิ่งอ้ายเยว่เสนอความเห็นว่าให้ส่งนางกลับไปรักษาตัวต่อที่จวนตระกูลไป๋จะดีกว่า ซือหม่าอี้เฉินเองก็เห็นด้วย จึงสั่งให้ชิงหลิงไปหารถม้าดีดีสักคันมารับฮูหยินผู้เฒ่าไป๋กลับไปส่งที่จวนของนางซือหม่าอี้เฉินและเมิ่งอ้ายเยว่ขึ้นรถม้าคันเดียวกับฮูหยินผู้เฒ่าไป๋เพราะอยากช่วยดูแลนาง เผื่อว่าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดหรือว่าอาการของนางทรุดลงจะได้รีบหาทางแก้ไขโดยเร็ว นับว่าชิงหลิงทำงานได้ดีนัก รถม้าที่นางหามานั้นกว้างขวางเป็นอย่างมากเมื่อมาถึงจวนตระกูลไป๋ก็พบว่าไป๋จิ่งหยวนกำลังจะพาคนออกไปตามหาท่านย่าของตนอยู่พอดี เมื่อเขาเห็นว่ามีรถม้าคันหนึ่งมาจอดเทียบท่าหน้าจวนตระกูลไป๋ก็บังเกิดความสงสัย พอเห็นว่าซือหม่าอี้เฉินและเมิ่งอ้ายเยว่กำลังก้าวลงมาจากรถม้าเขาก็ตื่นตระหนกคราหนึ่ง ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหาหมายจะทำความเคารพแต่ซือหม่าอี้เฉินกลับยกมือปรามเอาไว้“อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าข้าเป็นใคร ไป๋จิ่งหยวน ท่านย่าของเจ้าอยู่ในรถม้า สาวใช้ของนางบอกว่านางแอบออกมาเดินเล่นที่นอกจวนจนเกิดล้มป่วยกระทันหัน โชคดีที่ข้าและเมิ่งอ้ายเยว่ไปพบนางเข้าพอดี จึงช่วยพ

ซือหม่าอี้เฉินมีนิสัยทำสิ่งใดว่องไวมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อบอกว่าจะไปจวนตระกูลเมิ่ง เขาก็ไปทันที ก่อนออกจากวังหลวงเมิ่งอ้ายเยว่ให้คนออกไปปล่อยข่าวว่าบุตรชายของใต้เท้าเมิ่งล้มป่วยหนัก ฝ่าบาททรงพระเมตตาจึงเสด็จมาเยี่ยมด้วยพระองค์เอง เมื่อซือหม่าอี้เฉินเอ่ยถามนางว่าทำเช่นนี้เพราะเหตุใด นางก็ยิ้มกริ่มแล้วจึงเอ่ยกระซิบกระซาบแผนการหนึ่งกับเขา ซือหม่าอี้เฉินฟังจบก็ดึงนางเข้ามากอดเอาไว้พลางหัวเราะชอบใจ“ได้ เช่นนั้นพวกเราก็มาเล่นสนุกด้วยกันเถอะ”ด้านใต้เท้าเมิ่งนั้นเมื่อกลับมาถึงจวนก็รีบบอกให้เมิ่งซานแกล้งทำทีเป็นล้มป่วยหนักจนลุกไม่ขึ้น และยังนำสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เมื่อกินเข้าไปแล้วจะทำให้คนมีอาการตัวร้อนมาให้บุตรชายเคี้ยวกินไปหลายต้น หลังเมิ่งซานกินไปแล้วสีหน้าก็ซีดเผือดตัวร้อนนอนซมเหมือนคนป่วยขึ้นมาทันทีในเมื่อฝ่าบาทคิดจะมารังแกคน เช่นนั้นพวกเขาก็จะทำให้ฝ่าบาทกลายเป็นตัวขบขันต่อหน้าราษฎรเมื่อคิดได้เช่นนั้นใต้เท้าเมิ่งก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจยามนี้เมืองหลวงมีทหารเฝ้าประจำการเต็มสองข้างทางเหล่าชาวบ้านที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกแตกตื่นยิ่งนัก ไม่นานประตูวังหลวงก็เปิดออก ราชรถของฝ่าบาทกำลังเคลื่อ

เรื่องที่ฝ่าบาททรงงดเว้นภาษีหนึ่งปีและยังแจกจ่ายอาหารเลิศรสรวมไปถึงเงินรางวัลให้แก่ราษฎรนั้นนับว่าเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งเมืองหลวง ยามนี้ไม่มีผู้ใดกล่าวหาว่าเขาเป็นทรราชอีก อีกทั้งยังพูดกันไปต่างๆ นาๆ ว่าเพราะเหล่าขุนนางชั่วต่างหากที่ว่าร้ายพระองค์ซือหม่าอี้เฉินที่นั่งอยู่บนราชรถได้ยินที่เหล่าชาวบ้านเอ่ยเช่นนั้นก็หันมามองเมิ่งอ้ายเยว่คราหนึ่ง“แผนการของแฟนสาวรุ่นพี่ช่างยอดเยี่ยมนัก”เมิ่งอ้ายเยว่ที่นั่งอยู่หันมาส่งยิ้มให้ซือหม่าอี้เฉินอย่างอ่อนโยน นางยื่นสองมือไปจับแก้มของเขาและบีบอย่างหมั่นเขี้ยว“เพื่อแฟนหนุ่มรุ่นน้องสุดที่รักของข้า ข้าย่อมทำได้ทุกอย่าง คนตระกูลเมิ่งคงจะคิดว่าพวกเราตามไม่ทันแผนการของพวกเขากระมัง ข้าก็เลยใช้วิธีนี้แก้เผ็ดเขาเสียเลย นอกจากจะได้เอาคืนแล้ว ยังทำให้ชื่อเสียงของท่านเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง เป็นอย่างไร ยิงปืนนัดเดียวได้นกมาถึงสองตัว”“เจ้ายอดเยี่ยมที่สุด”ซือหม่าอี้เฉินเอ่ยชมเมิ่งอ้ายเยว่อย่างภูมิอกภูมิใจ ในขณะที่คนทั้งสองกำลังพูดคุยสนทนากันอย่างกระหนุงกระหนิงอยู่นั้น ราชรถที่กำลังจะกลับเข้าประตูวังหลวงอยู่รอมร่อกลับหยุดชะงัก ตามมาด้วยเสียงไม่พอใจของสตร