All Chapters of ข้าคือปลาน้อยขี้เซาของฮ่องเต้ทรราช: Chapter 51 - Chapter 60

ด้านไป๋จิ่งหยวนนั้นเมื่อรับคำสั่งจากซือหม่าอี้เฉินแล้วก็รีบไปยังโรงเลี้ยงม้าที่เมืองหลิงชวนและขอยืมม้ามาหนึ่งตัว บอกว่าเมื่อกลับมาอีกคราจะนำเงินมามอบให้ คนดูแลม้าไม่รู้จะทัดทานเช่นไรจึงปล่อยไปตามน้ำ พวกเขาคิดเพียงว่าไป๋จิ่งหยวนคงจะเป็นพวกอันธพาลป่วนเมืองหรือขุนนางชั่วที่ชอบเอาเปรียบคน เช่นนี้แล้วอย่าไปมีเรื่องด้วยจะดีกว่า แค่ม้าตัวเดียวก็ยอมๆ ไปเถอะเมื่อออกจากเมืองหลิงชวนมาได้ไป๋จิ่งหยวนก็มุ่งหน้าไปพบกับฟางเถียนและชิงหลิงก่อนเป็นอันดับแรก เขาเคยเห็นหน้าค่าตาองค์รักษ์คนสนิทของซือหม่าอี้เฉินอยู่บ่อยครั้งจึงจำสองคนนี้ได้ ฟางเถียนและชิงหลิงที่ทราบว่าเจ้านายตนยังมีชีวิตอยู่ก็ดีใจมาก รีบออกคำสั่งให้องค์รักษ์ลับเตรียมพร้อมติดตามไป๋จิ่งหยวนไปคุ้มกันฝ่าบาทอย่างรวดเร็ว แต่ไป๋จิ่งหยวนกลับบอกว่าจะไปพบกับหลี่หรงอย่างลับๆ เสียก่อน ให้ฟางเถียนและชิงหลิงนำกำลังคนไปรอเขาอยู่ที่ป่าไผ่ด้านหลังพระราชวังฤดูร้อนและห้ามให้ผู้ใดพบเห็นเป็นอันขาด ฟางเถียนและชิงหลิงรับคำทันที ก่อนจะไปจัดการตามที่ไป๋จิ่งหยวนบอก เดิมทีไป๋จิ่งหยวนคิดว่าคงจะเจรจากับคนของซือหม่าอี้เฉินยากสักหน่อย แต่เพราะได้หยกประจำตัวที่ซือหม่าอี้

เมื่อเข้ามาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซือหม่าอี้เฉินจัดการฆ่าทหารในจวนท่านเจ้าเมืองจนตกตายไปเกือบหมด เจ้าเมืองหลิงชวนนามว่าต่งฉือ เมื่อได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายจึงรีบวิ่งออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นซือหม่าอี้เฉินก็ถึงกับเข่าทรุด"ฝะ ฝ่าบาท!""ตาแก่ต่ง ไม่เจอกันนานเลยนะ ข้าจำได้ว่าก่อนเสด็จพ่อจะสวรรคต เจ้าได้ขอย้ายมาอยู่ที่นี่ บอกว่าอยากมาดูแลมารดาที่ล้มป่วยใกล้ตายของเจ้า เสด็จพ่อข้าก็อนุญาต ซ้ำยังมอบตำแหน่งท่านเจ้าเมืองให้ เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าเป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์ แต่แท้จริงแล้วกลับกลายเป็นสุนัขรับใช้ของซือหม่าเหลียนไปเสียแล้ว""ฝ่าบาท!"“ไม่ต้องแก้ตัว หรือเจ้าจะบอกว่าสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านในเมืองเจ้าไม่รู้ไม่เห็น เจ้าเป็นท่านเจ้าเมืองประสาอันใดกัน อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง หรือเจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่รู้ไม่เห็นเรื่องค่ายทหารลับบนเขานั่น หืม?”“ฝ่า...”ตาแก่ต่งยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยคก็ถูกซือหม่าอี้เฉินเตะเสียจนเลือดกลบปาก ด้านไป๋จิ่งหยวนก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ฝ่าบาทจะทรงเตะปากใครแล้วมันอย่างไรเล่า ไม่ได้เตะปากเขาเสียหน่อย เขาจะเข้าไปยุ่งให้โดนลูกหลงไปด้วยทำไมกันตาแก่ต่งถึงกับร้องไห้โฮ ซือหม่าอี้เฉิ

ด้านหลี่ไทเฮาเมื่อทรงทราบว่าซือหม่าอี้เฉินและเมิ่งอ้ายเยว่ยังมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยดีก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เมื่อสุขภาพจิตดี แน่นอนว่าสุขภาพกายย่อมต้องดีตามไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องที่เด็กทั้งสองคนยังมีชีวิตอยู่ย่อมไม่อาจบอกกับคนนอกได้ นางจึงแสร้งทำเป็นว่าสุขภาพย่ำแย่ลงกว่าเดิม ต้องรีบกลับวังหลวงเพื่อไปรักษาตัวโดยด่วน ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะไม่อยากให้บุตรชายห่วงหน้าพะวงหลัง นางควรรีบเร่งกลับวังหลวงจะดีที่สุด เมื่อคิดได้เช่นนี้หลี่ไทเฮาจึงมีคำสั่งให้ทุกคนกลับเมืองหลวงและทิ้งทหารเอาไว้จำนวนหนึ่งเพื่อตามหาฝ่าบาท คนอื่นๆ ต่างๆ ไม่มีใครสงสัยเพราะคิดว่าหลี่ไทเฮาคงจะสุขภาพย่ำแย่จนเกินเยียวยาแล้วจริงๆแผนการนี้ราบรื่นด้วยดีเพราะมีราชครูอวี๋และหลี่หรงคอยช่วยเหลือ ซือหม่าเหลียนก็ไม่ได้คัดค้านอันใด เพราะอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์เท่าใดนัก เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่าสามคนนั้นไม่อาจกลับมาได้อีกต่อไปแล้วจะเหลือก็เพียงตาแก่หลี่และตาแก่อวี๋ที่ยังเป็นหนามยอกอกของเขา แต่ช่างเถอะ วันใดที่เขายกทัพเข้าเมืองพวกมันย่อมไม่อาจต่อกรได้ ถึงเวลานั้นค่อยฆ่าพวกมันทิ้งเสียให้หมดก็สิ้นเรื่องด้านซือหม่าตงนั้นก็ไม่ได้

เมื่อตกลงกันตามนี้ได้แล้ว นางและซือหม่าอี้เฉินก็ออกจากวังหลวงไปพร้อมกัน เป็นเช่นนี้วันแล้ววันเล่าที่เขาพานางออกมานอกวัง หลายวันต่อจากนั้นเขาก็บอกว่าให้นางออกจากวังหลวงไปตามลำพังและเขาจะส่งองค์รักษ์ลับไปคอยคุ้มกันนางอยู่ห่างๆ เมื่อนางเอ่ยถามเขาก็บอกแผนการที่เขาวางเอาไว้ให้นางฟังจนหมด เมิ่งอ้ายเยว่เมื่อได้รู้ว่าซือหม่าอี้เฉินคิดจะทำอะไรจึงให้ความร่วมมือกับเขาโดยไม่อิดออดอีกเช้าวันต่อมา ซือหม่าอี้เฉินให้นางกำนัลผู้หนึ่ง สวมหน้ากากหนังมนุษย์เพื่อสวมรอยเป็นเมิ่งอ้ายเยว่และออกไปนอกวังหลวงแทน เมิ่งอ้ายเยว่ที่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าจะมีหน้ากากประหลาดชนิดนี้อยู่ด้วย มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ หากไม่สังเกตให้ดีย่อมแยกไม่ออกว่านั่นคือเมิ่งอ้ายเยว่ตัวปลอมเมื่อนางกำนัลคนนั้นออกจากวังหลวงไปได้ราวครึ่งชั่วยามก็มีองค์รักษ์ลับมาแจ้งข่าวว่าใต้เท้าเมิ่งและเถียนฮูหยินถูกจับตัวแล้ว ซ้ำยังถูกจับในข้อหาพยายามฆ่าอีกด้วย!ใต้เท้าเมิ่งและเถียนฮูหยินสั่งให้คนมาจับตัวนางกำนัลผู้นั้นไปเพราะคิดว่าเป็นเมิ่งอ้ายเยว่ เมื่อได้ตัวคนไปแล้วใต้เท้าเมิ่งและเถียนฮูหยินก็พานางไปยังบ้านหลังหนึ่งที่นอกเมืองหล

"ฝ่าบาท บุญคุณครานี้กระหม่อมจะไม่มีวันลืมเลย"ซือหม่าอี้เฉินเข้ามาประคองราชครูอวี๋ให้ลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ย“สำนึกบุญคุณก็ดี ตาแก่อวี๋ หากอยากตอบแทนบุญคุณข้า ก็ยกบุตรสาวเจ้าให้แต่งกับข้า เป็นอย่างไร ได้ข้าเป็นลูกเขย เจ้านี่ทำบุญมาดีจริงๆ”ราชครูอวี๋ลอบเบ้ปากคราหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย"ฝ่าบาท เช่นนั้นกระหม่อมขอพาตัวบุตรสาวกลับจวนได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอยากพานางไปทำความคุ้นเคยกับบ้านของนาง และกลับไปดูเรือนของแม่นาง แล้วกระหม่อมจะพานางกลับมาส่งให้ฝ่าบาท""ได้ ไปเถอะ คิดซะว่าชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้พบเจอหน้ากันมานาน""ขอบพระทัยฝ่าบาท"เมื่อซือหม่าอี้เฉินอนุญาต เมิ่งอ้ายเยว่จึงติดตามราชครูอวี๋กลับจวน ซือหม่าอี้เฉินเพียงยิ้มเล็กน้อย เดิมทีเขาอยากตามนางไปด้วย แต่คิดอีกทีเขาไม่ไปดีกว่า อย่างไรควรจะให้สองพ่อลูกได้ใช้เวลาร่วมกันจะดีกว่าราชครูอวี๋พาเมิ่งอ้ายเยว่มาที่จวนของตนทันที เมื่อเข้าจวนมาแล้วเมิ่งอ้ายเยว่ก็พบว่าการตกแต่งของจวนราชครูอวี๋ช่างงดงามมากนัก แต่เพราะนางอยู่ในวังจนเคยชิน เห็นความงดงามมามากนัก จึงไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นจนเกินงาม"เรือนนี้เป็นเรือนของแม่เจ้า พ่อปิดตายเอาไว้ไม่ให้คน