All Chapters of ข้าคือปลาน้อยขี้เซาของฮ่องเต้ทรราช: Chapter 11 - Chapter 20

ยามนี้เสิ่นหลานกำลังล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาซีดขาว ขาข้างที่กำลังจะยกขึ้นมาเยียบมือนางได้ถูกตัดจนขาด โลหิตพุ่งกระฉูดออกมาจากขาของเขาราวสายน้ำไหล เมิ่งอ้ายเยว่ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าตนแล้วเอามาดู เมื่อเห็นว่ามันคือเลือด นางก็รู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมา"กฎของแคว้นเยี่ยมีอยู่ว่า ผู้ใดรังแกข่มเหงสตรีต้องถูกลงโทษอย่างหนัก เจ้าคิดจะเยียบมือนาง และยังอวดอ้างบารมีของบิดาตนมาข่มเหงคนที่ต่ำต้อยกว่า นับว่าไม่ถูกต้อง ในเมื่อมีขาแล้วไม่เอาไว้เดินดีดี ก็ตัดทิ้งไปซะเถอะ!"เมิ่งอ้ายเยว่รู้สึกว่าเสียงนี้ช่างฟังดูคุ้นหูยิ่งนัก จึงรีบหันขวับมามอง"น้องชาย!"ซือหม่าอี้เฉินละสายตาจากเสิ่นหลานและหันมาสบตากับเมิ่งอ้ายเยว่ ก่อนจะเอ่ยทักทายนางด้วยน้ำเสียงสดใส"พี่สาว เราพบกันอีกแล้วนะ โอว เลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนหน้าท่านช่างดูดีเหลือเกิน ท่านในยามนี้ช่างเหมือนกับเทพธิดาปีศาจที่จำแลงกายมายังแดนมนุษย์เลย งามนัก! เป็นเช่นไร? ข้าสั่งให้คนตัดขาไอ้เวรนั่นให้แล้ว ท่านพอใจหรือไม่ ดูนั่นสิ ขาข้างที่ขาดของเขากระเด็นตกไปในแม่น้ำแล้ว ท่านอยากเห็นหรือไม่ ข้าจะให้คนลงไปงมขึ้นมาให้ท่านชม?"เมิ่งอ้ายเยว่"..."

ด้านเมิ่งอ้ายเยว่นั้น หลังจากที่ถูกส่งตัวกลับมาขังที่เรือนก็ล้มป่วยลงเพราะถูกไอเย็น แม้อาการจะไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่มันก็ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวอยู่มาก นางมีอาการเหมือนจะเป็นหวัด อีกทั้งยังไอเล็กน้อย อาหมี่ร้อนใจทำได้เพียงไปขอความเมตตากับสาวใช้ที่เฝ้าหน้าประตูซึ่งเป็นคนของเถียนฮูหยิน ให้ช่วยไปตามท่านหมอมาตรวจดูอาการคุณหนูของตน โชคดีที่เถียนฮูหยินยังมีความเมตตา จึงให้คนไปตามท่านหมอมาตรวจดูอาการของเมิ่งอ้ายเยว่ รอไม่นานท่านหมอก็มาถึงและตรวจนางอย่างละเอียด เมื่อพบว่าเป็นไข้หวัดเพียงเล็กน้อยจึงเขียนเทียบยาให้ไม่กี่ชุด และบอกว่าให้นางนอนพักสักสองสามวันอาการก็จะดีขึ้น อาหมี่รีบไปจัดการต้มยาตามที่อ่านหมอบอก จากนั้นก็นำมาให้เจ้านายตนดื่มหลังมื้ออาหารสามเวลา"คุณหนู อย่างไรเถียนฮูหยินก็ยังมีเมตตาไม่ทอดทิ้งท่าน ต่อไปท่านก็อย่าออกจากจวนอีกเลยนะเจ้าค่ะ เชื่อฟังเถียนฮูหยินไว้จะดีกว่า"เมิ่งอ้ายเยว่รับถ้วยยามาดื่มจนหมดและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดแม้เพียงครึ่งคำ เหอะ เถียนอูหยินยังมีเมตตาอย่างนั้นหรือ น่าขันสิ้นดี พวกเขากลัวนางจะตายเสียมากกว่า หากวันใดที่ยันต์คุ้มภัยอย่างนางตายไป คนพวกนั้นคงจะกลัวว่าตระกูลเ

เมิ่งอ้ายเยว่ที่ถูกอุ้มอยู่พลันชะงักไปชั่วขณะ นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขา ในใจสับสนจนเรียบเรียงความคิดไม่ถูกนางจำได้ว่าฮ่องเต้ทรราชผู้นี้มีนามว่าซือหม่าอี้เฉิน ในนิยายเขาไม่ได้มีบทบาทอันใดมากนัก นักเขียนไม่ได้ลงรายละเอียดเรื่องราวของเขาเอาไว้ เพียงบอกว่าเขาเป็นฮ่องเต้ชั่ว และยังเป็นคนโมโหร้ายอยู่ตลอด อีกทั้งเขายังไม่มีฮองเฮาและไม่มีนางสนม ปีที่เขามีอายุครบสิบเก้าพระชันษา ก็สิ้นพระชนม์จากการถูกไป๋จิ่งหยวนสังหารแต่ฮ่องเต้ตรงหน้านางผู้นี้กลับอ่อนโยนและยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร อีกทั้งยังบอกว่าจะปกป้องนางด้วยตนเองแท้จริงแล้วเขาเป็นคนเช่นไรกันนะ มิใช่ว่าจะต้องเลวร้ายเช่นในนิยายหรอกหรือ เหตุใดทุกอย่างจึงดูผิดแปลกไปอีกแล้วเล่า?ส่วนเหล่าขุนนางต่างก็มองหน้ากันไปมา โดยเฉพาะใต้เท้าเมิ่งที่ตื่นตกใจไม่น้อยเลย เมิ่งอ้ายเยว่ไปสนิทสนมกับฝ่าบาทตั้งแต่เมื่อใดกัน อีกทั้งฝ่าบาทยังทรงอ่อนโยนกับนางอีกด้วย แม้กระทั่งเถียนฮูหยินก็ยังตกใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ สตรีที่นั่งอยู่ในงานเลี้ยงล้วนแล้วแต่งดงามและมีฐานะสูงศักดิ์ ฝ่าบาทกลับไม่ปรายตามองพวกนางสักคนเดียว แต่กลับเลือกเมิ่งอ้ายเยว่เมิ่งลี่หรูลอบกำม

บรรยากาศในท้องพระโรงเริ่มกดดันจนถึงขีดสุด ในยามนี้เห็นทีคงจะมีเพียงหลี่หรงแม่ทัพใหญ่และหลี่ไทเฮาที่ยังคงนั่งอยู่อย่างสบายใจได้ หลี่ไทเฮานั้นไม่ได้สนใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ขุนนางพวกนี้แต่ไหนแต่ไรมีผู้ใดบ้างที่ไม่หวังผลประโยชน์จากพวกนาง ทุกคนหน้าเนื้อใจเสือกันทั้งสิ้น แล้วเหตุใดนางจะต้องช่วยพวกเขาด้วยเล่า ขุนนางคนใดเป็นคนดีนางล้วนยินดีสนับสนุน ส่วนขุนนางที่มีใจคิดคดนางก็ไม่คิดจะช่วยเหลือเทียบกันแล้วหลี่ไทเฮากลับสนใจเมิ่งอ้ายเยว่มากกว่า แม่นางน้อยผู้นี้ เจ้ามีดีตรงที่ใดกัน จึงทำให้บุตรชายของข้าลุกขึ้นมาแย่งชิงคนกับเหล่าขุนนางเช่นนี้ด้านเมิ่งอ้ายเยว่นั้น ยามนี้นางมีเรื่องให้ต้องคิดอย่างละเอียด นางกำลังเทียบกับสองสิ่งอันตราย ระหว่างใต้เท้าเมิ่งและซือหม่าอี้เฉินอยู่กับคนตระกูลเมิ่งนางมีชีวิตไม่ต่างจากนักโทษ นอกจากพวกเขาจะไม่มองนางเป็นคนแล้ว ยังไม่เคยจริงใจกับนางมีแต่จ้องจะแสวงหาผลประโยชน์แต่ทว่าซือหม่าอี้เฉินนั้น แม้เขาและนางจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ทุกครั้งที่นางเกิดปัญหาเขามักจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางทุกครั้งนางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"หม่

การใช้ชีิวิตอยู่ในวังหลวงนับว่าดีไม่น้อยเลย ซือหม่าอี้เฉินไม่ได้ให้นางทำงานหนักใดๆทั้งสิ้น ส่วนหลี่ไทเฮาก็ไม่เคยมาจับผิดเรื่องการใช้ชีวิตของนาง อาหมี่ก็ไปเรียนรู้งานกับหัวหน้ากำนัล เมิ่งอ้ายเยว่ในตอนนี้เหมือนกับคนว่างงานที่ไม่มีอะไรจะทำ นี่มันคือชีวิตที่นางใฝ่ฝันชัดๆ ไม่ต้องทำงานทำการอะไร ตื่นมาก็มีของกิน มีชุดสวยๆใส่ หลายวันก่อนซือหม่าอี้เฉินให้กองภูษามาวัดตัวนางไปตัดชุด อีกทั้งยังมอบเครื่องประดับสวยๆงามๆให้นางหลายชิ้น พอนางบอกว่าไม่ต้องการเพราะเกรงใจ เขาก็บอกว่าหากนางไม่รับเขาจะเผากองภูษาทิ้ง เมิ่งอ้ายเยว่จึงต้องรับของทั้งหมดมาอย่างจนใจซือหม่าอี้เฉินมองดูเมิ่งอ้ายเยว่ที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่บนตั่งข้างโต๊ะทรงอักษรของเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทุกๆวันของนางล้วนเป็นเช่นนี้ นางมักจะชอบนอนหลับตอนกลางวัน พอตื่นมาก็ลุกไปกินของอร่อย เมื่อกินอิ่มแล้วก็ไปนอนหลับต่อ ส่วนยามเย็นนางก็จะไปวิ่งเยาะๆรอบวังหลวง เมื่อเขาสอบถามก็ได้ความว่านางกำลังวิ่งออกกำลังกายเพื่อไม่ให้ตนเองกลายเป็นหมูน้อยซือหม่าอี้เฉินอารมณ์ดียิ่งนัก ปลาน้อยของเขาเหตุใดจึงน่ารักน่าชังเช่นนี้เล่า ช่างเลี้ยงง่ายนัก พอเขาป้อนอาหารแล้ว