All Chapters of One Night ทวงรักคืนเดียว: Chapter 11 - Chapter 20

ในขณะที่มัสยากำลังต้อนรับขับสู้เพื่อนใหม่ผู้ปรารถนาดีกับเธอ ห้องข้าง ๆ ก็มีผู้ชายรูปหล่อที่คุ้นเคยกันดีเดินจัดข้าวของเข้าที่ทั่วห้องสายฟ้าออกมายืนสูดอากาศที่ระเบียง พยายามยื่นหน้าไปดูระเบียงห้องที่อยู่ติดกันก็เห็นผ้าอ้อมและเสื้อผ้าเด็กตากอยู่มากมาย ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มกับหลักฐานชิ้นสำคัญ อยากเข้าไปหาเธอกับลูกถึงในห้องใจจะขาด แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เธอยอมเปิดประตูให้เขาอีกครั้ง“เฮ้อ ลูกพ่อ อยู่ห้องติดกันแค่นี้เอง พ่อยังไม่มีปัญญาไปหาหนูเลย”คืนนี้เป็นคืนแรกที่สายฟ้ามาอาศัยอยู่ในห้องติดกันกับลูกและเมีย เขานอนพลิกกายไปมาจนครึ่งค่อนคืนก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ จึงเปิดประตูระเบียงออกไปสูดอากาศในสถานที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้ง“อืม ยังไม่ตื่นมากวน นี่แกไปฮันนีมูนยังไงเนี่ย โทรถามแต่เรื่องลูกของฉัน แกตั้งใจฮันนีมูนหน่อยสิลิซ เดี๋ยวริวก็งอนหรอก อยู่ไกลขนาดนั้นไม่มีใครช่วยแกได้นะถ้าโดนจับกดจมเตียง”สายฟ้าชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกมาสูดอากาศทันทีเมื่อมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงระเบียงของห้องด้านข้าง ก่อนเขาจะค่อย ๆ ก้าวไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กใกล้ ๆ แล้วเงี่ยหูฟังเสียงของเธอ“ทะลึ่ง อย่า

“น้องหมากไม่ใช่ลูกนาย เป็นลูกของฉันกับแฟนจริง ๆ”มัสยาเปิดฉากพูดก่อนเพื่อให้เรื่องนี้จบเสียที“ถ้าบอกว่าไม่เชื่อล่ะ”“เรื่องของนาย แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น ใคร ๆ ก็รู้”“ใครที่เธอหมายถึง คือใครล่ะ คนจริง ๆ หรือคนมโน เหมือนแฟนเธอ”“ฉันมีแฟนจริง ๆ”“มีตอนไหน ถึงมีลูกได้รวดเร็วทันใจแบบนี้ ฉันนับเวลาดูแล้ว น้องหมากเป็นลูกฉันแน่ ๆ”“หลังจากคืนนั้นฉันก็มีแฟนไง แล้วฉันก็นอนกับแฟน ก็เลยท้องตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ พอจบก็คลอดพอดี”“อืม แบบนั้นคงนอนกับแฟนหลังนอนกับฉันไม่ถึงอาทิตย์ล่ะมั้ง ใจง่ายเหมือนกันนะ”เธอหันขวับมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง“เรื่องส่วนตัวของฉัน อย่ามายุ่ง ฉันจะนอนกับใครยังไงก็ได้ ทีฉันยังพลาดโดนวางยาแล้วนอนกับนายได้เลย”“ถ้าฉันไม่เชื่อล่ะ”เขาย้ำคำพูดเดิมอีกครั้งทำเอาเธอถอนหายใจเฮือกด้วยความรำคาญ“ก็เรื่องของนายไง ฉันบังคับให้นายมาเชื่อไม่ได้ แต่ถามคนอื่นดูก็รู้เอง อลิซก็ได้”“อืม คิดว่าฉันไม่ถามข้อมูลมาจากคนอื่นก่อนเดินดุ่ม ๆ มาหาเธองั้นเหรอ ฉันเห็นเธอในรูปตั้งแต่ตอนท้องป่องในงานแต่งอลิซแล้ว ฉันหาข้อมูลจนมั่นใจว่าเธอไม่มีแฟน ไม่เคยมี ไม่ว่าจะตอนท้องใหม่ ๆ หรือตอนนี้”“ไม่ใช่นะ

ดวงตาคมกริบมองผู้หญิงผอมบางอาบน้ำให้ลูกชายตัวน้อยอย่างคล่องแคล่ว เขาจับจ้องดูสิ่งที่เธอทำทุกอิริยาบถ สลับมองใบหน้างดงามอย่างทึ่ง ๆไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่อายุเพียงยี่สิบสองปีที่เคยแข็งกระด้าง พออยู่ในบทบาทของความเป็นแม่จะทำให้เธอดูสวยงามน่าหลงใหลได้ขนาดนี้เชียวหรือ“เป็นไง ยากไหม”เธอเงยหน้าจากลูกชายที่ถูกห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก ก่อนชะงักไปเมื่อสบประสานสายตาแวววาวที่อ่านไม่ออกคู่นั้น“นายมองอะไร”“มองหน้าเธอไง”“ฉันให้นายดูว่าฉันอาบน้ำให้ลูกยังไง ไหนว่าจะช่วยกันไง มามองหน้าฉันแล้วนายจะทำเป็นเหรอ”“ฉันดูเธออาบน้ำให้ลูกตั้งแต่ต้นจนจบนั่นแหละ คิดว่าน่าจะทำได้ งั้นพรุ่งนี้เช้าให้ฉันลองดูนะ”“นายต้องระวังให้มากนะ ลูกเรายังเล็ก คอยังไม่ค่อยแข็งเลย”คำว่า “ลูกเรา” ที่เผลอหลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสดทำเอาหัวใจแกร่งเต้นกระตุกก่อนกระหน่ำรัวด้วยความตื่นเต้น“รู้แล้ว เธอก็อยู่ข้าง ๆ ฉันล่ะ”“อืม”เธออุ้มลูกเดินหนีสายตาแวววาวคู่นั้น โดยมีเขาเดินตามออกมาติด ๆ และเขาก็ทำแบบเดิมคือดูเธอใส่เสื้อผ้าให้คนตัวเล็กสลับกับมองหน้าเธออย่างไม่รู้ตัว“เอ่อ ฉันต้องให้นมลูก อันนี้นายทำแทนไม่ได้ ไม่ต้องดูหร

คุณพ่อป้ายแดงปิดปากหาวหวอด ใต้ตาดำคล้ำจนเห็นได้ชัดจากการอดหลับอดนอนเพราะลูกชายจอมดื้อตื่นมาร้องไห้ทุกสองชั่วโมงจริง ๆเขาหันมองคนตัวบางที่นั่งให้นมลูกชายอยู่ด้านข้าง ใบหน้าขาวใสแม้จะดูอิดโรยแต่ก็เปี่ยมสุขจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มตามไม่น่าเชื่อว่าการเป็นพ่อแม่คนจะลำบากถึงเพียงนี้ การดูแลอีกหนึ่งชีวิตไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ขนาดเมื่อคืนเขาคอยช่วยเธอตลอดยังรู้สึกวุ่นวาย แล้วที่ผ่านมาเธอต้องอยู่กับลูกชายจอมโยเยของเขาเพียงลำพัง จะลำบากขนาดไหนกันนะสองแม่ลูกแล้วภวังค์ความคิดของเขาก็ถูกทำลายด้วยเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือที่เมื่อคืนเขาปิดเครื่องไว้ตลอดเวลา ท่าทีลังเลทำให้มัสยาเดาได้ทันทีว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา“ไปรับสายเถอะ”“แต่เดี๋ยวหมอจะเรียกลูกเราแล้ว ฉันกลัวกลับมาไม่ทัน”“ไม่เป็นไร ฉันเข้าไปหาหมอคนเดียวได้”“ฉันอยากเข้าไปด้วย”ตั้งใจจะไม่รับสาย แต่ก็อดไม่ไหวเพราะคนปลายสายโทรเข้ามาอีกเป็นครั้งที่สอง“ครับ นิศา”ชื่อของผู้หญิงคนสำคัญในชีวิตของเขาที่หลุดออกมาจากปากทำเอามัสยาก้มหน้ามองลูกชาย ดวงตาไหววูบด้วยความรู้สึกประหลาด“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะฟ้า เมื่อคืนนิศาโทรหาคุณไม่ติดเลย ไม่สบายหรือเปล่า”“ค

แม้จะบอกเพื่อนรักไปว่าไม่เชื่อสักนิดว่าผู้ชายคนนั้นจะคือสายฟ้า แต่พอวางสาย นิศาชลก็รีบโทรหาคู่หมั้นหนุ่มทันที รออยู่นานกว่าที่เขาจะยอมกดรับ“ครับ นิศา”สายฟ้ารับสายเสียงเบา เหลือบตามองแม่ของลูกที่อุ้มคนตัวน้อยเข้าห้องนอนไปโดยไม่หันมามองเขาสักนิด ราวกับว่าเขาไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้“ฟ้ายังอยู่ที่บ้านไหมคะ”“ครับ คุณมีอะไร”น้ำเสียงเย็นชาห่างเหินที่คุ้นเคย พยายามจะทำใจให้ชินแต่มันก็ยากเย็นเต็มที ต่อให้จะหลอกตัวเองแค่ไหน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแม้กระทั่งตอนอยู่บนเตียง ความสาวความสวยของเธอยังไม่สามารถทำให้เขาลุ่มหลงได้เลย เขาไม่เคยจับเธอกินอย่างมูมมาม เพียงแค่ครั้งสองครั้งก็รีบแยกย้ายกลับบ้าน ไม่เคยคิดจะค้างคืนด้วย ยกเอาเหตุผลง่อย ๆ มาอ้างว่าไม่อยากถูกผู้ใหญ่จับได้เพราะเธอเสียหาย แต่คนโง่ ๆ อย่างเธอก็ยอมให้เขาหลอก“นิศาอยากไปหาคุณ”“ผมบอกไปแล้วนี่ว่าผมป่วย เราเพิ่งคุยกันไปไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง คุณลืมแล้วเหรอ”“นิศาอยากไปดูแลคุณนี่คะฟ้า”“นิศา ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ ผมอยากอยู่คนเดียว คุณมีอะไรอีกไหม ผมจะวางสายแล้ว อยากพักผ่อน”“คุณแน่ใจนะคะว่าคุณอยู่ที่บ้าน”ความอัดอั้นตันใจทำเอานิศ