One Night ทวงรักคืนเดียว

แสงแดดยามสายส่องผ่านประตูกระจกซึ่งเปิดผ้าม่านเอาไว้มองเห็นระเบียงกว้างของห้องนอนในคฤหาสน์หลังใหญ่ ปลุกหญิงสาวแสนสวยที่หลับเป็นตายมาหลายชั่วโมงให้ตื่นขึ้น

ดวงตากลมแต่เรียวเล็กราวเมล็ดอัลมอนด์กะพริบถี่ ความรู้สึกบอบช้ำจากการเสียตัวครั้งแรกทำให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แรงขยับเพียงเล็กน้อยทำเอาจุดอ่อนไหวกลางกายสาวเจ็บแสบร้าวรานจนต้องสูดปากเบา ๆ

ภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ แม้จะมึนเมาเพราะฤทธิ์ยาเสียสาว แต่ความรู้สึกวาบหวามยังคงตราตรึง

เมี่ยง มัสยา นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สี่ สาวกำพร้าปากกัดตีนถีบสู้ชีวิตที่ทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอดค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอกแกร่งที่ให้เธอใช้หนุนนอนต่างหมอนมาทั้งคืน เขายังคงนอนหลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากหยักได้รูปสีชมพูยกยิ้มเล็กน้อยราวกับกำลังฝันดี

“บ้าฉิบ ซวยอะไรอย่างนี้วะ”

คนตัวบางย่องลงจากเตียง จำได้ว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกถอดทิ้งอยู่ในห้องน้ำจึงรีบวิ่งเข้าไปในนั้น แต่สภาพของมันเปียกชุ่มทั้งชุดจนไม่สามารถใส่ได้ จึงขโมยเสื้อผ้าของคนบนเตียงมาใส่แก้ขัดแล้วรีบวิ่งลงจากคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งเงียบเหงาราวกับไม่มีคนอาศัยอยู่มาเรียกแท็กซี่กลับหอพักในทันที

ประตูห้องพักราคาถูกปิดลงพร้อมกับร่างบอบบางขาวผ่องในเสื้อผ้าผู้ชายตัวโคร่งรูดตัวลงนั่งกับพื้น ดวงตาฉายแววสับสน น้ำใส ๆ เอ่อรื้นคลอหน่วยก่อนจะไหลลงมาอาบแก้ม

เพียงแค่คืนเดียว ทุกอย่างในชีวิตของเธอก็ไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก เพราะผู้ชายเลว ๆ คนนั้น...สายฟ้า

มัสยาคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เธอลางานพาร์ทไทม์เพื่อมาเป็นเพื่อน อลิซ อลิษา ทำงานพิเศษในการถ่ายทำละครสั้นซึ่งเป็นโปรเจกต์จบการศึกษาของผู้ชายคนที่เธอเพิ่งหนีมา

เหตุผลง่าย ๆ คือเพื่อความปลอดภัยของเพื่อนรัก โดยเฉพาะค่ำวันนี้อลิษาต้องไปร่วมงานเลี้ยงขอบคุณทีมงานหลังถ่ายทำเสร็จที่บ้านของเขา

“ดูสิ เสียงานเสียการเพราะฉัน บอกว่าไม่มีอะไรน่ากลัวก็ไม่เชื่อ”

อลิษาบ่นอุบ ไม่เข้าใจว่ามัสยาทำไมถึงตั้งแง่กับเพื่อนใหม่ของเธอนัก ดูไปก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีพิษสงอะไร ออกจะเป็นสุภาพบุรุษมากด้วยซ้ำ

“ฉันว่าหมอนั่นไม่น่าไว้ใจ”

มัสยาตั้งแง่ เพราะแค่มองตาก็รู้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นคิดอย่างไรกับเพื่อนของเธอ แบบนี้จะปล่อยให้คนซึ่งมองโลกในแง่ดีจนแทบจะกลายเป็นความประมาทมาร่วมงานเลี้ยงคนเดียวได้อย่างไร

“แกคิดมาก”

“คิดมากก็ยังดีกว่าคิดน้อย ถ้าโดนหมอนั่นปล้ำก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือน”

“เฮ้อ แล้วแต่แกแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปเข้าฉากก่อน อีกแป๊บเดียวก็น่าจะถ่ายเสร็จแล้ว”

ยังไม่ทันที่อลิษาจะกลับไปเข้าฉาก คิริว หนุ่มวิศวะโยธาชั้นปีที่สี่ผู้มีพันธสัญญาจ่ายค่าเทอมแลกเรื่องบนเตียงกับอลิษาก็โทรเข้ามาเสียก่อน

คิริวไม่รู้ว่าอลิษาออกมาทำงานและจะไปร่วมปาร์ตี้ต่อ จึงทะเลาะกันไปยกใหญ่ แต่สุดท้ายก็จำต้องยอมให้อลิษาอยู่ร่วมงานปาร์ตี้เพราะมีชื่อของเธอมาอ้าง

“ฉันยอมให้เธอไปปาร์ตี้ได้ แต่ต้องอยู่กับเพื่อนเธอตลอดเวลา ห้ามดื่มเหล้าจากแก้วที่คนอื่นส่งให้เด็ดขาด แล้วส่งโลเคชันมา ฉันจะไปรอรับที่หน้าบ้าน ถ้าไม่อย่างนั้นฉันไม่ให้ไป แล้วถ้าเธอยังดื้อ ฉันจะตามไปลากตัวเธอออกมาจากกองถ่ายเดี๋ยวนี้เลย”

“ก็ได้”

“มีเวลาให้ถึงสี่ทุ่มนะ”

“อืม แค่นี้นะ ฉันจะรีบทำงาน”

อลิษาวางสายไปด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ มัสยาจึงเอ่ยถามทันที

“คิริวเหรอ ตกลงว่าไง เขาให้แกไปหรือเปล่า”

“ให้ แต่เขาจะไปรอรับฉันที่บ้านสายฟ้า ให้เวลาฉันถึงสี่ทุ่ม”

“ที่จริงไม่ต้องไปปาร์ตี้ก็ได้นะ”

เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากไปเท่าไร บอกตามตรงว่าไม่ค่อยชอบขี้หน้าผู้ชายคนนั้น รวมถึงกลุ่มเพื่อนของหมอนั่นด้วย

“ยัยเมี่ยง ก็เรารับปากสายฟ้าไปแล้ว อีกอย่างฉันก็อยากทำอะไรแบบอิสระบ้าง แกไม่รู้หรอก ว่าทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในห้องของคิริว เขาทำอะไรกับฉันบ้าง”

“ก็พอจะคิดออก”

“อืม งั้นก็อย่าห้ามฉันอีกคน เดี๋ยวสี่ทุ่มฉันให้เขาไปส่งแกที่หอก่อน”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันเรียกแกร๊บกลับเอง มันคนละทางไม่ใช่หรือไง”

“ไม่เป็นไร มันดึกนะ ตั้งสี่ทุ่ม”

“ปกติเราเลิกงานดึกกว่านี้อีก ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกน่า ห่วงตัวเองก่อนเหอะ”

“นั่นสิ”

งานปาร์ตี้จัดขึ้นริมสระว่ายน้ำในคฤหาสน์หลังใหญ่ของสายฟ้า นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ชั้นปีที่สี่ ชายหนุ่มรูปหล่อ ดวงตาเรียวเล็กแต่คมกริบมีเสน่ห์ที่ใครได้เผลอจ้องเป็นต้องละลาย เขาเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทผลิตละครชื่อดังซึ่งกำลังจะรับช่วงบริหารต่อเมื่อจบการศึกษา และละครสั้นที่เพิ่งถ่ายทำเสร็จก็จะเป็นผลงานจบชิ้นโบแดง

หนุ่มหล่อดูแลแขกสาวคนสำคัญด้วยการชงเครื่องดื่มสีสวยให้ด้วยตัวเอง แม้เธอจะทำเพียงแค่จิบเพื่อรักษามารยาทก็ตาม

ใกล้จะถึงเวลาที่เธอต้องเดินทางกลับแล้ว สายฟ้าดูจะร้อนใจเป็นพิเศษจนเพื่อนผู้ชายในกลุ่มลากเขาออกไปคุยด้วยในที่ลับตา

“ไอ้ฟ้า มึงจะมาปอดแหกอะไรตอนนี้วะ อีกแป๊บเดียวอลิซก็จะกลับแล้วนะโว้ย เอาไป”

บารมี ผู้เป็นเพื่อนสนิท ทายาทตระกูลดังเจ้าของธุรกิจนำเข้ารถหรู ยัดซองพลาสติกใสที่มีผงสีขาวบรรจุอยู่ใส่มือของสายฟ้า

“เฮ้ย ไอ้บาส จะดีเหรอวะ ยัยเมี่ยงนั่นก็อยู่ด้วย อีกอย่างกูกลัวอลิซจะโกรธ ไม่เอาดีกว่า”

สายฟ้ายื่นซองนั้นคืนบารมี ท่าทางเอาเรื่องและไม่ยอมคนของมัสยาทำเขาไม่อยากเสี่ยง แต่กลับถูกเพื่อนยัดซองเจ้าปัญหานั้นคืนใส่มืออีกครั้ง

“มึงจะโง่ทำไมวะ ก็ใส่ยาให้ยัยเมี่ยงนั่นด้วย น่าหมั่นไส้นักก็เอาแม่งทั้งสองคนไปเลย หรือไม่งั้นก็โยนมาให้พวกกูก็ได้ จะเล่นให้จมเตียงเลย ทั้งขาว ทั้งสวย ทั้งหมวย ท่าทางอึ๋มเอาเรื่องด้วย”

“ไม่เอา อย่าไปยุ่งกับยัยนั่น”

เขาตอกกลับทันควัน ปกติแม้จะจัดปาร์ตี้บ่อยครั้ง แต่มีไม่กี่ครั้งที่เขาจะแตะต้องยาเสพติด ส่วนมากที่ทำก็เพื่อเพิ่มความสนุกกับผู้หญิงที่ยินยอมพร้อมใจแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

“หวงเหรอวะ ไหนว่าไม่ถูกกันไง คนเป็นศัตรูก็ต้องกำจัดให้พ้นทางสิวะ”

ทุกครั้งที่มัสยามานั่งเฝ้าอลิษาถ่ายละครสั้น ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือท่าทาง มันบ่งบอกว่าเธอไม่ไว้ใจพวกเขาสักนิด แถมยังชอบพูดจาขวานผ่าซากไม่ไว้หน้า ทำเอาพวกเขาไม่ชอบขี้หน้าเธอเท่าไรนัก

โดยเฉพาะสายฟ้าที่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าชอบอลิษา ยิ่งได้รับแรงกระแทกหนักกว่าคนอื่น

“ยัยนั่นไม่เกี่ยว พวกมึงอย่าทำอะไรเด็ดขาด กูขอเตือน”

“แต่ถ้ามึงใส่ยาอลิซ แล้วอลิซหายไป ยัยนั่นก็ต้องตามหาเพื่อน มึงคิดว่ามึงจะได้เข้าหอกับอลิซเหรอ แต่ถ้ามึงใส่ยายัยนั่นด้วย ยัยนั่นก็จะร้องครางเป็นแมว แล้วมึงคิดว่าพวกกูจะทนไหวได้ไงวะ”

“กูว่าวันนี้ไม่สะดวก ไม่เอาดีกว่า ที่จริงกูควรจีบอลิซให้ติดก่อนค่อยนอนกับเธอ”

สายฟ้าบอกปัด แม้จะสองจิตสองใจ แต่เขาไม่ควรปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลและใจร้อนวู่วามเกินไป เขาควรทำทุกอย่างให้ถูกต้องถ้าอยากรักษาอลิษาไว้หลังความสัมพันธ์ชั่วคืนจบลง เพราะเขาชอบเธอจริง ๆ ไม่ได้คิดจะคบเล่น ๆ

“มึงอย่ามาปอดแหกตอนนี้สิวะ กูอุตส่าห์คิดวิธีให้มึงได้อลิซโดยไม่ต้องเสียเวลาจีบ หลังจากคืนนี้ ยังไงอลิซก็ต้องเป็นแฟนมึงอย่างที่มึงต้องการ”

“แต่กูไม่อยากใส่ยาให้ยัยนั่น มันจะเป็นเรื่องใหญ่ วันนี้พ่อแม่กูไม่อยู่ก็จริง แต่ถ้าพ่อแม่รู้ว่ากูทำแบบนั้น กูสลบคาตีนพ่อแน่ ๆ”

“กูก็บอกแล้วไง ว่ายกยัยนั่นให้พวกกูเสีย จะเล่นให้ไม่กล้ากับมึงอีกเลย”

“มึงแค่ดึงความสนใจยัยนั่นไว้ไม่ได้เหรอวะ กูขอเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ยาของอลิซก็น่าจะหมดฤทธิ์แล้ว”

คนสองจิตสองใจมีท่าทีลังเล โอกาสเหมาะ ๆ ที่อลิษายอมมาร่วมงานปาร์ตี้ด้วยดึกดื่นคงไม่ได้มีมาบ่อย ๆ หรือบางทีเขาควรจะคว้าเอาไว้

“ยาที่กูหามาให้มึง ออกฤทธิ์ทั้งคืนว่ะเพื่อน มึงเหนื่อยทั้งคืนแน่”

“ไอ้เหี้ย งั้นกูไม่เอาละ กูว่ามันจะเรื่องใหญ่ไป ไว้ค่อย ๆ จีบอลิซก็ได้”

สายฟ้ายัดซองยาคืนให้กับบารมีแล้วเดินกลับเข้าไปร่วมวงกับเพื่อนอีกครั้ง รู้สึกโล่งอกที่ไม่ยอมให้ความต้องการเบื้องต่ำมาทำให้เขาทำเรื่องเลวร้ายกับผู้หญิงที่ตัวเองตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

“น้ำมาแล้วครับสาว ๆ แก้วนี้สำหรับอลิซ แก้วนี้ของเมี่ยง ส่วนนี่ของพวกแก”