All Chapters of One Night ทวงรักคืนเดียว: Chapter 41 - Chapter 50

“กรี๊ด...ไม่ยอม นิศาไม่ถอนหมั้น”นิศาชลกรีดร้องพร้อมโผเข้าสู่อ้อมกอดของคนเป็นแม่ น้ำตาอาบแก้มสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร“อาขอโทษแทนฟ้ามันด้วย ผมขอโทษจริง ๆ ครับท่านเจ้าสัว คุณวิมล”สงกรานต์กับภรรยาพนมมือไหว้พ่อแม่ฝ่ายหญิงที่อายุมากกว่าตนหลายปี“ผมผิดหวังในตัวพวกคุณมาก ทำแบบนี้กับครอบครัวของผมได้อย่างไร พวกผมเสียหายแค่ไหน”“ผมขอโทษจริง ๆ ครับ ผมเองก็ไม่ได้อยากให้มีการถอนหมั้นเกิดขึ้น แต่เจ้าฟ้ามันยืนยันแบบนั้นผมเองก็จนปัญญา”“ไหนว่ามีไม้เด็ดไงคะ เรื่องขู่ว่าจะตัดออกจากกองมรดก ไม่ได้ทำหรือไง หรือที่จริงแล้วพวกคุณเองก็ไม่อยากได้ยัยนิศาเป็นสะใภ้จริง ๆ แบบที่ปากพูด ถึงบังคับลูกชายไม่ได้”วิมลตวาดแหว ไม่อยากรักษามารยาทอีกต่อไปแล้ว“ฉันให้ตาฟ้าเซ็นชื่อไม่รับเงินมรดกแล้วค่ะ แถมตอนนี้ตาฟ้ายังคืนทุกอย่างมาให้ฉันหมดแล้ว ทั้งรถยนต์ นาฬิกา เงินสด ขนาดบ้านที่ซื้อเป็นชื่อผู้หญิงคนนั้นยังให้เจ้าของตัวจริงโอนคืนมาให้ฉัน ตอนนี้ลูกชายฉันเหลือแต่ตัว แต่แม่นั่นก็ยังไม่เฉดหัวส่ง”“มันหวังล่ะสิว่าคุณจะยอมใจอ่อนที่ได้เห็นหน้าหลาน”“ผมขอโทษนะครับ แม้แต่หน้าหลาน ผมก็ยังไม่ทันได้เห็นให้ชัด ๆ เลย ตอนนี้ผมเสียลูกชา

“นายแบ่งเงินไว้ใช้หน่อยไหม”คนตัวบางเปลือยเปล่าในอ้อมกอดมีแก่ใจแบ่งปัน เธอลุกขึ้นคว้าซองเงิน เขาจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองเธอด้วยแววตาหวานซึ้งรักใคร่สุดหัวใจ“อะ คนละครึ่งนะ ฉันเก็บไว้เท่านี้พอ”เธอยื่นซองเงินคืนให้เขาหลังจากดึงออกมาครึ่งหนึ่ง เขารับเงินนั้นมาแล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง“ขอบคุณนะเมี่ยง แต่ฉันไม่เอาหรอก ฉันแบ่งไว้แล้ว ตอนนี้ฉันมีเงินมากพอจะซื้อบ้านให้เธอกับลูกอยู่แล้วนะ แต่มันอาจจะหลังเล็กกว่าเดิมมาก สนามหญ้าหน้าบ้านไม่กว้างเท่าเดิม จำนวนห้องก็อาจจะน้อย แต่ก็ยังดีกว่าอยู่คอนโด”“เก็บเงินไว้ก่อนดีไหม เผื่อนายต้องใช้ทำอะไร ลูกก็ยังเดินไม่ได้ เรื่องสนามหญ้ายังไม่จำเป็นหรอก ไว้ทำงานนานกว่านี้ค่อยกู้ธนาคารซื้อก็ได้ ผ่อนเอา จะได้มีเงินเหลือไว้ให้นายทำอย่างอื่น”“ซื้อบ้านแล้วก็ยังเหลือเงิน เธอไม่รู้หรอก ว่าพวกเครื่องประดับของฉันขายได้กี่บาท”“ฉันรู้ว่ามันแพงแล้วมันก็เยอะมาก แต่เราควรมีแผนสำรองในกรณีฉุกเฉินนะ เผื่อลูกป่วยหรือเข้าเรียน ไหนจะเผื่ออาชีพของนายอีก”แม้จะมีเงินเหลือจากการซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ก็อาจไม่มากพอสำหรับอนาคตที่ไม่มีอะไรแน่นอน เพราะฉะนั้นการที

“ฟ้า...”สายฟ้าตกใจ ผลักนิศาชลออกอย่างแรงจนเธอกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว“เมี่ยง ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันไม่ได้กอดนิศา”สายฟ้าปฏิเสธปากคอสั่น ก้าวพรวดไปจับมือของเมียรัก ทั้งยังมองสบตาเพื่อบอกความจริงใจ“กอดก็กอดสิคะฟ้า จะเกรงใจอะไร ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนนี้ที่คุณเคยนอนด้วย กับนิศาคุณเองก็นอนด้วยจนทำนิศาท้องแล้วนี่ไงคะ ไม่เห็นจะแปลกเลยที่เราจะกอด จะจูบ หรือจะทำอะไรกัน ไม่น่าทะเล่อทะล่าเข้ามาขัดนะ”นิศาชลลอยหน้าลอยตาพูดเหมือนว่าเขากับเธอกำลังพลอดรักตามประสาผัวเมีย“นิศา เราไม่ได้มีอะไรกันมานานแล้ว ก่อนที่ผมจะกลับมาเจอเมี่ยงเสียอีก อย่าพูดเหมือนว่าผมจะเอาคุณอีก”“แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าก่อนหน้าหน้านั้นคุณนอนกับนิศา แล้วก็ทำนิศาท้อง”“พอเถอะค่ะ ไม่ต้องเถียงกัน ออกไปกินข้าวเถอะ แล้วอยากจะไปทำอะไรกันที่ไหนก็ตามสบาย”มัสยาเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารแล้วลงมือกินข้าวทันทีโดยไม่รอใคร สายฟ้าที่เดินตามออกมารีบนั่งลงเคียงข้างแล้วตักอาหารใส่จานเพื่อง้องอนเมียรัก แต่เธอกลับเขี่ยอาหารที่เขาตักให้ไว้ที่ขอบจาน ไม่ยอมแตะต้องมันสักนิด ทำเอาเขาใจฝ่อแต่การกระทำของมัสยากลับทำให้นิศาชลลอบยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เห็นทีว่าทุกอ

ฉัตรพลก้าวเข้ามาในลิฟต์แล้วกดปิดทันที ก่อนขยับเข้าหานิศาชลอย่างคุกคาม ต้องถอยหนีจนแผ่นหลังชิดผนังลิฟต์“ทำไมจะต้องทักทาย เราไม่ได้รู้จักกัน”“นอนด้วยกันทั้งคืนจนถึงเช้า ยังบอกว่าเราไม่รู้จักกันอีกเหรอครับ คุณนิศาชล”“อย่ามาเรียกชื่อฉันนะ แล้วก็หุบปากของคุณให้สนิท เรื่องคืนนั้นมันก็แค่ความผิดพลาด ฉันไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ”“คงเป็นความผิดพลาดจริง ๆ นั่นแหละครับ ผ่านไปสองเดือนกว่าถึงทำให้คุณท้องได้สองเดือนกว่า ๆ เหมือนกัน”นิศาชลเบิกตากว้าง หอบสะท้าน เก็บอาการของความตกใจไม่อยู่ จนเขาต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขนเป็นการปลอบใจ“ใจเย็นครับนิศา”“คุณพูดอะไร อย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ”ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรมากกว่านี้ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก เธอผลักอกแกร่งอย่างแรงแล้วรีบเดินหนี แต่อย่าคิดว่าจะไปจากเขาได้ เมื่อคนขายาวรีบสาวเท้าตามแล้วดึงมือเธอเข้ามานั่งด้วยกันในรถของเขา โดยที่เธอเองไม่สามารถปฏิเสธเรี่ยวแรงมหาศาลได้“คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันออกไปนะ”“เรามีเรื่องต้องคุยกัน ที่ไหนดีครับ คอนโดของคุณหรือบ้านของผม”“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”“ถ้าไปบ้านของผม ก็จะมีแม่ของผมอยู่ร่วมเป็นพยานด้วย ดีไหม จะได้คุยกันให้รู้เรื่อง”เธอตวัด

“ผมชื่อฉัตรพล เรียกฉัตร อายุยี่สิบแปดปี เรียนจบปริญญาโท เป็นผู้จัดการฝ่ายบัญชี ยังโสด ไม่มีแฟนมาหลายปีแล้ว มีคู่นอนชั่วคืนบ้างเป็นครั้งคราวตามประสาหนุ่มโสด แต่ผมป้องกันทุกครั้งนะ แต่วันที่เจอคุณผมไม่ได้ตั้งใจจะหิ้วใครกลับเลยไม่ได้พกถุงยางติดตัวมา ผมเป็นคนใจเย็น เข้าใจอะไรง่าย ๆ ไม่เจ้าชู้ รักใครรักจริง อยู่กับแม่แค่สองคน อ้อ มีแม่บ้านอีกหนึ่ง พี่สาวสองคนแยกบ้านไปหลังแต่งงาน แม่ผมเป็นคนใจดีมาก ๆ และผมคิดว่าคุณน่าจะเข้ากับแม่ผมได้”ใบหน้าสาวร้อนผ่าวเมื่อฟังเขาสาธยายประวัติตัวเอง โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ทำให้รู้สึกประหม่า“แล้วคุณล่ะ นิศา...”“นิศาชล อายุยี่สิบสองปี เป็นลูกสาวคนเล็ก พ่อแม่มีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ พ่อแม่ตามใจฉันมากเพราะท่านมีฉันตอนอายุเยอะ เลยประคบประหงมฉันเป็นพิเศษ ตอนแรกว่าจะไม่ทำงาน แต่ตอนนี้ฉันว่าจะไปของานพ่อแม่ทำ เพราะรู้สึกว่าการทำงานจะทำให้ฉันมีคุณค่าขึ้น ฉันไม่เคยมีแฟน ไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ไม่มั่นคงเลยไม่คิดคบกับใครจนถูกจับหมั้น ปกติเป็นคนเรียบ ๆ เฉย ๆ ไม่ได้มีอะไรหวือหวา เพิ่งกินเหล้าเป็นก่อนเจอคุณ คืนนั้นเป็นครั้งที่สองที่ฉันกินเหล้า”เสียงที่เบาลงราวกับคนขาดความ