Lahat ng Kabanata ng วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: Kabanata 441 - Kabanata 450

บทที่ 132 @เช้าวันต่อมา วันนี้ปกติแล้วทั้งคู่ต้องไปโรงเรียน แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ไปตามที่บอกคุณแม่ไอรินะ เพียงแค่แจ้งไปว่าจะไปเรียนด้วยกัน คุณแม่เห็นว่าจินดูแลลูกสาวท่านได้ จึงวางใจ จึงออกจากห้องไปก่อนโดยไม่สงสัยอะไร แต่ความจริง ทั้งสองไม่ได้ไปเรียน ถึงจะใส่ชุดนักเรียนแล้วก็เถอะ พอคุณแม่ออกไป จิน

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! จังหวะกระแทกถี่และหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กสั่นสะท้านทุกครั้งที่เขาเข้าออก เสียงลามกของเนื้อกระทบกันก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง “อ๊ะๆๆๆๆ จินนนน…เบา…เบาหน่อยสิ…ฮืออออ…มะ...ไม่ไหวแล้วววว” “ไม่ไหวก็ต้องทน” เขาก้มลงขบกัดใบหูเธออย่างหวงแหน “อ๊าาาา!! อื้มมม จินนนนนน~~” ไอมิเอะครางลั่น ร่า

(พวกมึงก็พูดอะไรให้เกียรติเพื่อนหน่อย สรุปมึงติดธุระหรือติดเซ็กซ์จินกันแน่) คราวนี้เสียงยี่หวาดังมาเต็มหู แซวแรงจนเธออยากมุดหนีหายไปจากโลก (โอ๊ย ดัดจริต คำพูดมึงก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกกูหรอกค่ะ) เป็นเสียงเส้นด้ายกระแนะกระแหน (จริง ก็เพื่อนกันทั้งนั้น แถมสนิทกันมาตั้งนาน จะพูดอ้อมทำไม ก็บอกกันตรงๆ ไปเล

“เด็กอะไรขี้เซาขนาดนี้เนี่ย” เธอพูดพลางลูบหัวฟู ๆ ของมันอย่างเอ็นดู ภาพนั้นทำให้คนที่ยืนกอดอกอยู่ เผลอยกยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ “แล้วไม่เห่า” แต่ก็เอ็ดจูเนียร์เชิงบ่นว่า ตอนพ่อกับแม่จะลงจากรถแทนที่จะเห่าเตือนว่าตัวเองมาด้วย แต่นี่เงียบกริบ ที่เงียบเพราะหลับอยู่บนเบาะหลัง เพราะว่าแอร์เย็น ก็เลยไ

เขาไม่อยากให้เธอต้องรอนานจนค่ำมืดกว่าจะแตะครัวได้ จึงยอมให้มอเตอร์ไซค์ขับล่วงหน้าไปส่งของให้ก่อน เพื่อที่เธอจะได้เริ่มทำอาหารได้ พอส่งของให้พนักงานบริการส่งด่วนเสร็จ เขาก็รีบเดินไปที่รถตัวเอง อุ้มจูเนียร์ขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างดี จูเนียร์ก็รู้งาน นั่งรอพ่อขึ้นรถตาแป๋ว