เข้าสู่ระบบ“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
เสียงเห่าของจูเนียร์ก็ดังเข้ามา ก่อนจะวิ่งเข้ามาเกาะขาจิน เชิงจะห้ามศึกเหมือนรู้เรื่อง ฮิเดโยะก็ก้มไปลูบหัวจูเนียร์ แต่ตาไม่ละจากพี่สาวกับพี่เขยเลย ไอมิเอะสะบัดแขนออกแรงอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาวาวด้วยทั้งความโกรธ ทั้งความน้อยใจ เธอหมุนตัวหันหลังให้เขาแล้วรีบเขย่งปลายเท้าขึ้น ปลายเท้าบอบบางสั
“แส่ไม่เข้าเรื่อง” จินกัดฟันกรอด เสียงต่ำลอดไรฟันก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดจัด “จะทำอะไร จะข่มขืนผู้หญิงกลางวันแสกๆ เหรอ กูฟ้องพ่อมึงนะ” เส้นด้ายชี้หน้าจินอย่างเอาเรื่อง “จะปล้ำเพื่อนกูในซอกตึก มึงแน่มาก” แก้มยุ้ยขู่เสียงแข็ง “จะทำอะไรก็อย่าลืมว่าพ่อมึงยังไม่กลับ” “...!!!” ประโยคหลัง ทำ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากแน่น เพราะสงสารจูเนียร์ที่สุด แต่สิ่งที่เธอเลือกได้ตอนนี้คือความจริงที่โหดร้ายกว่า เพราะถ้ามันอยู่กับจิน ชีวิตของมันจะสบายกว่า มีแอร์เปิดให้ทั้งวัน มีอาหารดี ๆ มีคนดูแลทุกวัน มันควรได้อยู่แบบนั้น “อยู่กับพ่อ อย่าดื้อ” ไอมิเอะก้มลงอุ้มมันขึ้นมาแนบอก น้ำหนักตัวเล็ก ๆ อุ่น ๆ ของมันทำ
“คติประจำใจคือ ไอมิเอะ มิเอะ เอ่อ....” เสียงพิธีกรไหลลื่นมาตลอด จนกระทั่งถึงประโยคนี้ที่จินเขียนไว้เองกับมือ ทำเอาทั้งสนามชะงักไปตามๆ กัน พิธีกรที่อ่านประวัติมาตลอดอย่างมั่นใจถึงกับกะพริบตาถี่ ๆ ยกกระดาษขึ้นเพ่งใหม่อีกครั้ง เพราะกลัวว่าตัวเองมองผิด แต่ไม่ผิด จินมันเขียนไว้แบบนั้นจริง ๆ ทำเอาคิ้วพ







