Lahat ng Kabanata ng วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: Kabanata 701 - Kabanata 710

บทที่ 202 “พอได้แล้วครับ! พอได้แล้ว!” รปภ.สองสามคนรีบพุ่งเข้ามาคว้าตัวทั้งจินและศาสตราจารย์ไว้คนละฝั่งพลางตะโกนรัวด้วยความตกใจ “จิน!” อาจารย์ที่ปรึกษาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาอีกคนพลางเหงื่อแตกพลั่ก มือสั่นระริก รีบคว้าแขนจินแน่น “ใจเย็นก่อน ทำอะไรของเธอ นี่มันในโรงพยาบาลนะ!” แต่จินสะบัดแขนออกอย่างแรง

“อึก” ไอมิเอะสะดุ้ง รีบยกมือขึ้นปิดจมูกแทบไม่ทัน คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน ดวงตาใสสั่นระริกด้วยไม่เคยชินกับสภาพแบบนี้เลยแม้แต่น้อย และความไม่สบายใจก็ฉายชัดบนใบหน้า ตรงกันข้ามกับจิน เขาแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าไม่ถึงกับรังเกียจ เพียงหงุดหงิด ด้วยคุ้นเคยกับกลิ่นพวกนี้ดี และไม่พอใจที่มันปะปนกันมั่วซั่วแบ

“นั่งนี่” เสียงเขายังนิ่งแต่ไม่แข็งเหมือนก่อนหน้านี้ “เดี๋ยวกูมา” ไอมิเอะพยักหน้าเล็ก ๆ มือวางบนหน้าตัก ตัวนั่งตรงอย่างขี้กลัว ดวงตายังแอบเหลือบมองไปทางประตูราวกับไม่คุ้นกับความหรูหรานั้น ขณะเดียวกัน เพื่อน ๆ ก็รีบกระโดดขึ้นเรือกันจ้าละหวั่นไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเพื่อนๆ ขึ้นมาบ

บทที่ 203 ทิศเหนือขบกรามแน่นพลางกระชับอ้อมกอดรัดเอวเส้นด้ายไว้จนจมอก ราวกับพยายามจะผนึกความแรดของเมียตัวเองไม่ให้ฟุ้งกระจายไปมากกว่านี้ ในขณะที่ทิศเหนือกำลังสติแตก สายตาของไตเติล กลับไม่ได้สนใจความวุ่นวายตรงหน้าเลยสักนิด เพราะตอนนี้ความหิวของเขามันพุ่งทะลุขีดจำกัดไปแล้ว ไตเติลนั่งจ้องหน้าอกหน้าใ

ก่อนจะดันร่างเล็กๆ จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับขอบอ่างเย็นเชียบ สวนทางกับร่างกายของเขาที่เบียดเสียดเข้ามาจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง “ลับหลังกู ทำอะไรกับไอ้เวรนั่นไปบ้าง” เขากดเสียงต่ำจ้องหน้าเธอในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก สายตาของเขาไม่ได้มีแค่ความหึงหวงแต่มันมีความกดดันมหาศาลที่จงใจจะ