เข้าสู่ระบบ“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
บทที่ 53 “โอ๊ย ร้อนขนาดนั้น ใครจะเข้าก็เข้า กูไม่เข้า” เสียงผู้หญิงอีกคนดังเข้ามา ทำให้ไอมิเอะรีบเอามือปิดปากตัวเองแน่นขึ้นอีก จากนั้นเสียงทุกอย่างก็เงียบหายไป แม้แต่ฝีเท้าที่เคยใกล้เข้ามา ก็ไร้ร่องรอย แต่เธอยังไม่กล้าขยับ ร่างบางยังคงแนบชิดอยู่กับริมฝีปากของจินในท่าเดิม เธอเงี่ยหูฟัง สายตาไหวร
(แค่แป๊บเดียว) น้ำเสียงของจินก็กระสันอย่างหนัก ไอมิเอะก็ค่อยๆ ใช้นิ้วกลางข้างขวาแตะเบาๆ ที่เม็ดคริสตอริส “อ๊ะ” ทันทีที่นิ้วแตะโดนเม็ดคริสตอริส เธอก็สะดุ้งเบาๆ ด้วยความเสียวซ่าน (ช่วยตัวเองเร็ว) จินก็เสียงกระเส่ามากขึ้น “....” ไอมิเอะก็อมยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขินอายพลางเบือนหน้าไปอีกทาง โดยนิ้วกลาง
@สี่โมงเย็น เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น พร้อมกับเสียงเก้าอี้ที่เริ่มขยับกระจัดกระจายไปทั่วห้อง เด็กนักเรียนต่างทยอยกันเก็บของ แล้วเดินออกจากห้องเรียนทีละคน ไอมิเอะก็เก็บของใส่กระเป๋า เตรียมจะลุกจากโต๊ะ “ให้ไปส่งบ้านมั้ย?” แต่จินก็เอ่ยขึ้นมาก่อน ทำให้เธอหยุดชะงัก “…ไม่เป็นไร...เรากลับเองได้” ไอมิเอะก
“ไม่เหมาะสมกับเขาแค่เรื่องเดียวก็เกินพอแล้ว” คำพูดนั้นหนักจนเงียบทั้งพี่ทั้งน้อง “มันเป็นลูกนักการเมืองใหญ่ ต่อไปมันก็ต้องเล่นการเมืองเหมือนพ่อมัน อีกเดี๋ยวพ่อมันก็จะได้เป็นนายกรัฐมนตรี หรืออะไรก็ช่าง แต่ฟังพ่อให้ดี พวกนักการเมืองไม่ต่างอะไรจากมาเฟีย” ดวงตาคุณพ่อมองตรงมายังไอมิเอะแบบไม่กะพริบ แววต







