LOGIN“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“ประวัติการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับ Pre-K ถึง Grade 6 ตามหลักสูตรอเมริกัน จากโรงเรียนนานาชาติเซนต์วูล์ฟ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา” “สมกับเป็นลูกพระยานาหมื่น” เสียงประกาศท่อนนี้ทำให้เริ่มมีเสียงกระซิบจากเหล่าเด็กผู้หญิง “เกิดที่อเมริกา ได้สัญชาติอเมริกาด้วย เรียนที่อเมริกาตั้งแต่เกิดจนถึง ป. 6 พ
บทที่ 169 ด้วยยังพอมีเวลาสำหรับการแต่งหน้าแต่งตัวเตรียมจะฟ้อนรำช่วงค่ำ ไอมิเอะกับเพื่อนสาวก็เดินขึ้นอัฒจันทร์ไปนั่งชมการประกวดสแตนเชียร์ ฝั่งผู้ชมคึกคักเหมือนรังนกที่เต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ทั้งเชียร์ลีดเดอร์กลางสนาม ทั้งกองเชียร์บนอัฒจันทร์ที่ทำหน้าที่แปรอักษร ไอมิเอะนั่งลงในชุดไทยล้านนา สายตา
“อย่าเพิ่งคิดไปไกล ที่กูต้องไปส่งผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอเป็นลูกสาวทูต ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเธอ คนที่โดนเล่นคือกูกับครอบครัว ยิ่งตอนนี้พ่อกูกำลังจะลงเลือกตั้ง ก็ยิ่งต้องระวังไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น” “อ่อ แกก็เลยอยากเป็นคนดีเพื่อพ่อสักครั้ง” “มิเอะ” จินชะงักทันที เหมือนโดนกดสวิตช์ตัดลมหายใจ เขา
แผ่นอกขยับขึ้นลงเร็วขึ้นเล็กน้อยคล้ายสะกดอารมณ์ไม่อยู่ มือใหญ่กำแน่นจนเส้นเลือดปูด ความหึงตีกลับมามากกว่าเดิม ทำให้เด็กชายมองหน้าจิน ก่อนหันมามองหน้าพี่สาว หันซ้ายหันขวาจนคอแทบเคล็ด สีหน้ากลม ๆ เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามไม่หยุด “อย่ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าน้องเรานะ” ไอมิเอะรีบปรามทันที เพราะเธอไม่ชอบใ







