INICIAR SESIÓN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 40 “….” ไอมิเอะกัดปากเบา ๆ ใบหน้าก็ร้อนวูบอย่างหนัก (ควxดีใช่มั้ย? ไม่มีหนังหุ้มปลาย ขลิบตั้งแต่เด็ก) “....พูดบ้าอะไรเนี่ย” ไอมิเอะก็อมยิ้มมุมปากด้วยความเขินเป็นอย่างมาก (อยากดูดมั้ย?) “....” หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง จนเธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองสั่น มือข้างหนึ่งก็เผลอกดแน่นกับหน
ของจริงมันใหญ่มาก ใหญ่จนเธอคิดว่าไม่น่าจะเสียบเข้ามาในกายของเธอได้ จินจับแก่นกายถูไถคลิตอริสเบาๆ “อ๊ะ!” ทำให้เธอสะดุ้งเฮือกได้สติขึ้นมา ทันทีที่รู้ตัว ไอมิเอะก็รีบผลักอกเขาออกไปสุดแรง มือหนึ่งดึงกระโปรงลงแทบไม่ทัน อีกมือยกขึ้นปิดหน้าแดงซ่านแทบไหม้ของตัวเอง “บ้าเอ๊ย!” ยังไม่ทันที่จินจะสบถจบ ไอมิเอ
จินก็แสยะยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แสดงตัวว่าเขาไม่มีปัญหา แต่ไอมิเอะกลับไม่กล้ามองหน้าจิน เพราะไม่ใช่แค่เขินเรื่องถือพานคู่กัน แต่เธอยังเขินเรื่องเมื่อคืนและเมื่อเช้าไม่หาย จินก็เดินเข้ามา ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างไอมิเอะอย่างเนิบช้า ทว่าทุกจังหวะการเคลื่อนไหวกลับดูน่าเกรงขามอย่างประหลาด ท่อน
แล้วก้าวเข้ามาใกล้กล้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดวงตาคมยังคงระยับระยิบเจ้าเล่ห์ ทำให้คนมองขนลุก เขาหยิบมือถือขึ้นมา แล้วหันกล้องหน้าเข้าหาตัว ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมุมกล้องต่ำลงอย่างจงใจ ถ่ายลงไปยังช่วงล่าง “จิน! หยุดนะ!” ทำให้ไอมิเอะตกใจเป็นอย่างมาก ตกใจจนร้องลั่นทันทีที่เห็นภาพแก่นกายขนาดมหึมาของเขาบนห







