Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 50 (ถ้างั้น พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าแถวตอนเช้า ขึ้นไปเจอกันที่ดาดฟ้าเลย) “…แต่ตอนเช้าอากาศมันร้อน…เราไม่ชอบแดดแรง ๆ” ไอมิเอะหลุบตาลงเล็กน้อย (งั้นก็เข้าห้องเรียนเลย ไม่ต้องแวะที่หน้าเสาธง) “…แต่ว่า…พ่อเราจะไปส่ง…พ่อจะส่งเราที่หน้าโรงเรียนตลอด...แล้วอาคารเรียนของเราก็อยู่หลังสุดเลยต้องเดินผ่านหน
“…เทสดีซะด้วย” จินกัดฟันพึมพำในลำคอเบา ๆ สายตาก็มองเด็กชายร้ายกาจที่ยังทำหน้าตาใสซื่ออยู่ “โยะ ไม่เอา เกรงใจพี่เขา” ไอมิเอะก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ ทั้งตกใจคำพูดและรสนิยมของน้องชายที่เกินพอดี ก็รีบพูดห้ามแทบไม่ทัน เธอไม่รู้ว่าน้องชายไปรู้จักของแพงๆ มีรสนิยมหรูแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่เธอไม่เคยส
บทที่ 52 จินกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอของเธอ ร่างกำยำก็ทาบทับร่างบาง แล้วซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอระหงอย่างบ้าคลั่ง มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของเธอออกทีละเม็ด ไอมิเอะก็หลับตาแน่น ไม่กล้ามองภาพตรงหน้า แม้หัวใจจะเต้นแรงก็ตาม พอถอดเสื้อนักเรียนออกไปแล้ว จินก็มองหน้า
“ด้าย” เสียงเรียกเบาๆ ของไอมิเอะทำเอาเส้นด้ายที่กำลังก้มกินข้าวเงยหน้าขึ้นมาทันที “ว่า?” “เราเห็นแล้วนะ…ที่แกโพสต์คลิปเราเต้นลงติ๊กต็อก” แค่ประโยคนั้นประโยคเดียว ทำเอาบรรยากาศที่เคยชิลๆ ชะงัก ยี่หวาก็ชะงักมือกลางอากาศ เส้นด้ายกับแก้มยุ้ยก็เบิกตาเล็กน้อย “พ…พวกกูกำลังจะบอกมึงเรื่องนี้อยู่พอดีเลย







