เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
จินแค่นยิ้มมุมปาก เขาหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูงเดินตรงไปหยิบกล่องทิชชู่ที่เธอเพิ่งโยนใส่เขาเมื่อครู่ขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงกล่องทิชชู่นั้นกลับมาหาเธออย่างแรงจนมันตกตุบบนที่นอนข้างตัวร่างบาง “เดี๋ยวต้องใช้เช็ด” คำพูดดิบๆ สื่อความหมายลึกซึ้งทำเอาไอมิเอะสะดุ้งโหยง คว้ากล่องทิชชู่ไว้ด้วยความตกใจ จินก้าวขึ
เขายังจับปลายคางมนไว้เบา ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเธอเริ่มไม่มั่นใจว่าหน้าตัวเองแดงขนาดไหนแล้ว เธอเม้มปาก พยายามทำหน้าเฉย แต่ปลายหูแดงจัดจนปิดไม่มิด จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังสนุกกับการดูเธอเสียอาการ ไอมิเอะรีบปัดมือเขาออกเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีทันที “Boo” เธอเอ่ยเสียงเบาในลำคอ เหมือนตั้งใจพ
แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยเล็บจิกลากยาว ไอมิเอะก็สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง โดนรวบเอวลอยหวือกระแทกเข้าหาความดุดันจนหน้าสั่น ไอมิเอะมองเห็นเพื่อนสนิทก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คิดว่าเพื่อนๆ จะไร้มารยาทถึงขั้นเปิดประตูเข้ามาดื้อๆ และไม่คิดว่าจินจะสะเพร่า ไม่ล็อคประตูห้องนอน “เชี้ยยยยย!” ยี่หวาที่ตั้งสติได้เป็นคนแรก
ปึก!! “อ๊ะ! เจ็บ...จิน...ระ...เราเจ็บ!” ไอมิเอะสะดุ้งสุดตัวหยัดกายขึ้นโอบรอบคอเขาแน่น น้ำตาก็คลอเบ้ากับความใหญ่โตที่บดเบียดเข้ามาอย่างรุนแรง จินไม่ยอมอ่อนข้อให้ ความโกรธที่เห็นเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นเปลี่ยนเป็นแรงส่งที่โหมกระหน่ำ เขาเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง ปึก! ปึก! ปึก! จนเสียงเนื้อก







