Lahat ng Kabanata ng วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: Kabanata 861 - Kabanata 870

“ไอ้พวกหัวควย! พวกชาติหมา! มึงรวมหัวกันทิ้งกู” ช้างยังคงแผดเสียงด่ารัวๆ น้ำลายแตกฟองขณะที่โดนไตเติลกับทิศเหนือลากถูลู่ถูกังเข้ามาหลบในมุมอับของอาคารวิศวะ “กูแหกตาตื่นไปโรงเรียนแต่เช้า แต่ไม่เจอใครสักคน โทรหาก็ไม่ติด มึงกะจะให้กูเฝ้าเชียงใหม่ตลอดชีวิตเลยรึไง!” “ไอ้เหี้ยนี่มึงพูดเบาๆ ดิ๊ เดี๋ยวพ่อตาไ

ข้อที่สาม จินมองเข้าไปในตาช้างนิ่งๆ ก่อนจะเบนสายตาไปทางซ้ายสุดของห้องสอบแล้วขยิบตาข้างเดียว เชิงบอกใบ้ว่าให้ดิ่งข้อแรกในส่วนที่เหลือ ทำให้ช้างที่ได้รับซิกก็ตาโต รีบก้มหน้าลงกากระดาษคำตอบรัวๆ “ความโง่ โง่ขนาดนี้ยังอยากเรียนวิศวะ กลับไปเลี้ยงควายที่บ้านนอก ไม่ง่ายกว่ารึไง” ทิศเหนือบ่นพึมพำในลำคอเบาๆ

บทที่ 246 “โกหก!” “มีเหตุผลอะไรต้องโกหก” “ก็มันรวย มีเงินจะทำอะไรก็ได้ มึงโกงเปล่าวะ...” ช้างขมวดคิ้วเข้าหากันจนยุ่งเหยิง พลางจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์คะแนนเต็มร้อยของจินสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของจิน “มึงเป็นเทพรึไง ทำได้เต็มทุกข้อ กูไม่เชื่อ คนบ้าอะไรจะเก่งขนาดนั้น วันนี้มึงเพิ่งใช้เส้นให้กูเข้าห้

ใบหน้าเคร่งขรึมที่เคยดุดันใส่ลูกสาวเมื่อครู่ ค่อยๆ คลายออกเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความปิติ มือหนาที่สั่นเทาด้วยความภูมิใจบรรจงกดสั่งพิมพ์รูปภาพนั้นผ่านเครื่องพรินเตอร์ข้างโต๊ะทำงาน เสียงเครื่องทำงานดังเบาๆ พร้อมกับกระดาษที่ค่อยๆ เลื่อนออกมา คุณพ่อหยิบกระดาษแผ่นใหญ่ที่ระบุลำดับที่หนึ่งมาบรรจงใส่กรอ

เธอยืนทำใจอยู่นาน สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอาการมือสั่น แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างในร่างกายกลับคอยย้ำเตือนว่าครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกครั้ง ไอมิเอะค่อยๆ พยุงร่างกายที่สั่นเทาเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างเชื่องช้า ทว่าทันทีที่พ้นขอบประตู เท้าของเธอก็แข็งทื่อ บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัดจนน่าขนลุ