บททั้งหมดของ ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง: บทที่ 91 - บทที่ 100

เงื่อนไขแต่ละข้อที่เด็กสาวอายุสิบหกปีกล่าวออกมานั้น ทั้งชัดเจนรอบคอบและเต็มไปด้วยการปกป้องผลประโยชน์ของคนรอบข้างอย่างน่าเหลือเชื่อ! ก่อนที่รุ่ยเสวี่ยจะจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณามากกว่าเดิม...แววตาของเธอที่เคยทึ่งในคราแรก บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมอย่างสูงสุด เธอยิ้มกว้

เกาซูอวี้ที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ จึงก้าวออกมาข้างหน้า "ไม่เสี่ยงหรอกค่ะป้าลู่ ทางครอบครัวเหลียงจะเป็นผู้รับผิดชอบเงินลงทุนทั้งหมด หน้าที่ของเราคือการสร้างสรรค์ผลงานและการออกแบบที่ดีที่สุด เพื่อทำให้ห้องเสื้อซูซินเป็นแม่เหล็กดึงดูดลูกค้าให้กับห้างใหม่ของพวกเขาค่ะ" คำอธิบายที่ชัดเจนของเธอทำให

ในขณะที่เธอกำลังช่วยแม่บุญธรรมจัดร้านอยู่นั้นเอง เด็กสาวก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นกลุ่มผู้ปกครองของหลี่หู่ และเพื่อน ๆ ของเขาเดินทางมาหาเธอที่ร้านพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง "หนูซูอวี้...พวกป้ารบกวนเวลาหน่อยนะลูก" แม่ของหลี่หู่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรก "ได้สิคะ คุณป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ"

เช้าวันต่อมาเธอได้โทรศัพท์ไปนัดหมายเหลียงคุนผู้ซึ่งเป็นตัวแทนหลักของคุณนายเหลียงหุ้นส่วนทางธุรกิจของเธอให้มาพบกันที่ร้านห้องเสื้อซูซินเป็นการด่วน "คุณอาเหลียงคุนคะ..." เธอเริ่มต้นบทสนทนาทันทีที่อีกฝ่ายมาถึง "เรื่องภัยพิบัติที่เขาต้าซาน...หนูคิดว่าในฐานะนักธุรกิจที่กำลังจะเติบโตในเมืองนี้

เขาหยิบโทรศัพท์สายตรงพิเศษขึ้นมา..."ผมผู้บัญชาการ...ภาคทหารหนานจิง...ขอรายงานสถานการณ์ฉุกเฉินที่เขาต้าซาน...เราต้องการ การสนับสนุนจากส่วนกลางเป็นการด่วนที่สุด...ขออนุมัติการประกาศระดมทีมแพทย์อาสาจากทั่วประเทศเพื่อเข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในครั้งนี้ครับ!" ข่าวการประกาศรับสมัครแ