บททั้งหมดของ ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง: บทที่ 251 - บทที่ 260

"ดังนั้นศาสตราจารย์ฉินก็เลยต้องวิ่งเต้นไปประชุมกับฝ่ายบริหาร...เพื่อพยายามหาทางออก...แต่ก็ดูเหมือนว่าจะยากมาก...พี่สงสารทั้งเด็ก...แล้วก็สงสารทั้งท่านศาสตราจารย์เลย" หลังจบคำพูดประโยคนี้ของหล่อน ติ๊ง! ประตูลิฟต์ที่เกาซูอวี้รออยู่ก็เปิดออกพอดี...เธอมองดูประตูลิฟต์ที่ค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง..

เศษผักและไข่เน่าถูกขว้างปาเข้าไปยังป้ายชื่อของโรงพยาบาลที่เคยดูศักดิ์สิทธิ์ มันได้กลายเป็นภาพที่สร้างความโกลาหลและความเข้าใจผิดให้กับผู้คนที่ผ่านไปมา "พวกเขา...กล้าทำถึงขนาดนี้เลย" น้ำเสียงของโจวเทาเต็มไปด้วยความโกรธ เกาซูอวี้ยืนมองภาพนั้นนิ่ง...แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้มีควา

คำถามของเขาคือความจริงที่ทุกคนในห้องต่างก็รู้ดี ทว่ายังไม่ทันที่ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นจะดับลง... "เรื่องนั้น...หนูมีวิธีค่ะ" เสียงของหญิงสาวผู้ที่เสนอเรื่องนี้ออกมาก็ได้ดังขึ้นอีกครั้งอย่างมั่นใจ...ราวกับว่าเธอได้คาดการณ์คำถามนี้ไว้อยู่แล้ว "เรา...จะไม่ร้องขอให้สื่อม

เช้าวันรุ่งขึ้น... กลุ่มผู้ประท้วงที่ถูกจ้างมาได้กลับมารวมตัวกันที่หน้าโรงพยาบาล PUMC อีกครั้ง...แต่ในวันนี้...บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เริ่มส่งเสียงโวยวาย...รถตู้ของสถานีโทรทัศน์กลางของประเทศก็ได้แล่นเข้ามาจอดเป็นคันแรก! ก่อนจะตามมาด้

ไม่กี่วันต่อมา... บนขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าออกจากกรุงปักกิ่งไปยังเมืองอุตสาหกรรมอย่างเทียนจิน...ภาพของชายหนุ่มสี่คนในชุดลำลองที่กำลังนั่งพูดคุยและหัวเราะกันอย่างผ่อนคลาย ได้สร้างบรรยากาศที่น่ามองให้กับผู้โดยสารคนอื่น ๆ เป็นอย่างมาก ซึ่งพวกเขาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือทีมแพทย์ยุคทองแห่