บททั้งหมดของ ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง: บทที่ 261 - บทที่ 270

เสียงของหวังเจี้ยนก็ได้กล่าวเสริมออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เมื่อเห็นว่าเพื่อนเงยหน้ามองพวกเขาแล้ว "เรื่องธุรกิจมันมีขึ้นมีลง มันยังไม่จบ...ตราบใดที่นายยังไม่ยอมแพ้" "ใช่! พวกเรายังอยู่ตรงนี้นะเพื่อน!" เฉียนฮ่าวหรานพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้กำลังใจอย่างที่สุด "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...พวก

เขาเบิกตากว้าง...มองภาพนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ...เพื่อนแพทย์ทั้งสี่คนเองก็ตกตะลึงไปไม่ต่างกัน... แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่กับความตกใจนั้น...โม่เหยียน...ศัลยแพทย์ระบบประสาทผู้เงียบขรึม...ก็ได้ก้าวเข้าไปดูฟิล์มนั้นในระยะใกล้...แววตาของเขาหรี่ลงจดจ่ออยู่กับรายละเอียดที่เล็กที่สุด

การวิเคราะห์ในระดับจุลกายวิภาคศาสตร์จากภาพ CT scan ธรรมดาของเธอ ทำให้ทั้งโม่เหยียนและซ่งอวิ๋นเซิงถึงกับต้องทึ่ง! เพราะมันคือการสังเกตที่เฉียบคมอย่างไม่น่าเชื่อ! "เป็นจุดสังเกตที่ดีมาก" โม่เหยียนยอมรับ "แต่ความเสี่ยงที่จะฉีกขาดระหว่างเลาะก็ยังสูงอยู่ดี" "ถ้าอย่างนั้น..." เกาซู

บัดนี้ทุกคนในห้องไม่ได้กำลังรับฟังแผนการผ่าตัดอีกต่อไป แต่พวกเขากำลังรับฟังปรัชญาที่ว่าด้วยการพาผู้ป่วยเดินทางไปสู่เส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย...ที่หยุดเวลาไว้แล้วดึงเขากลับมาอีกครั้ง มันคือการกระทำที่ต้องอาศัยทั้งความรู้ที่ล้ำลึก ความกล้าหาญที่บ้าบิ่น และความเชื่อมั่นในทีมอย่างถึง

นายแพทย์โม่เหยียนและนายแพทย์ซ่งอวิ๋นเซิง ถูกเชิญเข้ามาในห้อง...ในฐานะผู้เสนอวาระการประชุมที่เร่งด่วนและสำคัญที่สุด "เอาละ...นายแพทย์ซ่งได้ชี้แจงสถานการณ์เบื้องต้นแล้ว...เชิญคุณหมอโม่เริ่มได้เลย" อธิการบดีหวังกล่าวเปิด โม่เหยียนลุกขึ้นยืน...เขาเดินไปยังกล่องไฟอ่านฟิล์มด้วยท่าท