บททั้งหมดของ ฉันนี่แหละนักเลงขนมหวาน "ฟันน้ำนม" แห่งพระนครยุค 2500: บทที่ 91 - บทที่ 100

เสียงปี่ชวาและกลองแขกเริ่มบรรเลงเพลงไหว้ครู มะตูมเริ่มร่ายรำไหว้ครูมวยไชยาด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อยแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งและสง่างาม ทุกท่วงท่าของเขาแสดงถึงความเคารพต่อครูบาอาจารย์และศิลปะการต่อสู้ที่สืบทอดมา ในขณะที่เงินคำรามไหว้ครูด้วยท่วงท่าที่ดูแข็งกร้าวดุดัน เน้นการแสดงพละกำลังและข่

ส่วนที่นั่งพิเศษข้างเวทีเจ้าสัวราตรีมองภาพนั้นด้วยสีหน้าที่บึ้งตึงอย่างที่สุด ผิดกับเจ้าสัวทิวาที่ยังคงนั่งนิ่งด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก...เพราะท่านรู้ดีว่าการลงทุนของท่านในวันนี้...กำลังจะเริ่มให้ผลตอบแทนแล้วนั่นเอง เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสัญญาณเตือนว่าการพักยกกำลังจะหมดลง

"ตามสัญญาที่พวกเราได้ลงนามกันไว้เป็นลายลักษณ์อักษร!" ท่านกล่าวเสียงดังฟังชัด "เมื่อฝ่ายค่ายพยัคฆ์คำรามเป็นฝ่ายพ่ายแพ้...ไม่ว่าจะด้วยคะแนน การน็อกเอาท์ หรือการทำผิดกติกา..." ท่านจ้องเขม็งไปยังคู่ปรับเก่า "เจ้าสัวราตรีจะต้องลงประกาศขอโทษในหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับที่ใหญ่ที่สุดของพระนคร

คำวิเคราะห์ของแม่นางกวักทำให้ปลากริมยิ้มออกมา...พี่สาวนางกวักมักมองขาดเสมอ เธอเดินเข้าไปกลางวงสนทนา "พ่อจ๋า...เราต้องเริ่มวางแผนการซ้อมให้พี่เพชรใหม่ทั้งหมดนะจ๊ะ" เธอกล่าว "คู่ต่อสู้ของพี่เพชรไม่เคยเห็นเชิงมวยของพี่เขามาก่อน...เราต้องใช้ความได้เปรียบนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างที่สุด"

ยุพินก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อย ในใจของเธอกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก...การต้องไปหลอกใช้ลูกชายที่ตัวเองทอดทิ้งมา...มันเป็นเรื่องที่ทรมานมากเหลือเกิน "ฉัน...ฉันจะลองดูค่ะเสี่ย" หล่อนตอบเสียงเบา "มะตูมมันเป็นเด็กกตัญญู...ถ้า...ถ้าฉันไปอ้อนวอนเขา...บอกว่าเรากำลังลำบากมาก...เขาอา