บททั้งหมดของ Undress Me, Uncle Troy: บทที่ 231 - บทที่ 240

Hindi ito katulad ng mga nauna kong meeting.Hindi ito boardroom. Hindi ito investors. At lalong hindi ito mga taong sanay sa mga terminong ginagamit namin sa Arizcon.Ito ang tunay na lungsod.Mga barangay captain. Mga konsehal. Isang congressman. Mga taong araw-araw na kaharap ang reyalidad ng komunidad. Mga taong unang tinatakbuhan ng problema. Mga taong unang nakakakita kapag may mali.At kung may sistemang itatayo para sa lungsod— sila ang pundasyon.Maaga akong dumating sa city hall.Mas maaga kaysa sa schedule. Mas maaga kaysa sa karamihan. Hindi dahil kailangan kundi dahil gusto kong makita ang lugar bago ito mapuno.Tahimik pa ang function hall.Malawak. Simple. Hindi marangya.May mahabang mesa sa harap kung saan ako uupo. At sa harap nito ay hanay-hanay na upuan para sa mga dadalo.Isa-isa kong tiningnan ang setup.Projector. Screens. Sound system.Pero hindi iyon ang iniisip ko. Iniisip ko kung paano ko ipapaliwanag ang Aether Grid sa mga taong hindi kailangan ng technical

Lumipas ang mga araw. Hindi mabagal. Hindi rin mabilis. Pero tuloy-tuloy.Sa simula, bawat oras ay binibilang. Bawat segundo ay mahalaga. Bawat signal na pumapasok sa system ay sinusuri. Bawat delay ay pinapansin. Bawat error ay inaayos.Walang pahinga.Hanggang sa ang mga araw ay naging linggo at ang mga linggo ay naging buwan.At sa loob ng panahong iyon ay hindi lang system ang nagbago.Pati na rin ang lungsod.Sa unang buwan, ramdam pa ang pag-aalinlangan. May mga tanong. May mga reklamo. May mga mata na nagmamasid. May mga taong hindi pa rin komportable.“Parang masyado na tayong binabantayan,” sabi ng isang residente sa barangay meeting.“Para na tayong walang privacy,” dugtong ng isa pa.Hindi ito nawala agad. Hindi rin namin pinilit mawala. Dahil alam namin na ang tiwala ay hindi hinihingi.Kundi pinapatunayan.Sa ikalawang buwan ay nagsimula ang pagbabago. Hindi sa salita. Kundi sa nangyayari.Isang insidente sa gabi. Isang bata ang nawawala.Dati— oras ang inaabot bago mag-r

Hindi ako agad bumaba ng sasakyan. Matapos maputol ang tawag ay nanatili lang ako roon. Nakatitig sa windshield. Nakatitig sa mga ilaw ng lungsod na unti-unting dumadaan.Pareho pa rin ang itsura. Pareho pa rin ang galaw. Pero hindi na pareho ang ibig sabihin. Huminga ako nang malalim.Hindi na ito tungkol sa proyekto. Hindi na ito tungkol sa lungsod.Ito na ang susunod na hakbang.At sa pagkakataong ito ay hindi na ako pwedeng mag-isa. Pagdating ko sa opisina ay hindi na ako dumiretso sa sarili kong floor.Diretso ako sa Aether Grid core.Hindi pa ganoon kalalim ang gabi pero buhay pa rin ang buong system. Mga screen na umiilaw. Mga data na gumagalaw. Mga tao na abala sa kani-kanilang trabaho.Sa gitna ng lahat ng iyon naroon siya.Si Samantha.Nakatayo sa harap ng main display. Nakatingin sa real-time feed ng lungsod. Tahimik at halatang mong focused siya. Para bang wala nang ibang umiiral kundi ang system.Hindi ko siya tinawag agad. Ilang segundo akong nakatayo lang sa likod niya.

Hindi agad natapos ang katahimikan matapos ang huling sagot ko.Hindi iyon iyong klaseng katahimikan na awkward o walang laman.Ito ay katahimikan na sinusukat.Parang bawat segundo ay may bigat. Parang bawat hinga ay may katumbas na desisyon.Nakatayo pa rin siya sa harap ko. Hindi gumagalaw. Hindi rin nagsasalita. Pero ramdam ko na iniisip niya ang bawat sinabi ko. At sa ganitong klaseng tao, hindi sapat ang magandang sagot.Kailangan totoo.“Dahil buong bansa na ang kailangang naka-connect sa core ng Aether Grid…”Sa wakas ay nagsalita siya.“…kailangan ng panahon para doon.”Huminga ako nang malalim bago sumagot. Hindi ako pwedeng magpadalos-dalos ng sagot.“Dalawang buwan,” sabi ko.Napatingin siya sa akin. Hindi nagbago ang ekspresyon. Pero alam kong nakikinig siya nang mas mabuti ngayon.“Kung makikipag-isa ang bawat local government unit,” dugtong ko, “baka isang buwan lang.”Hindi ako nag-explain pa. Hindi ko pinalawak. Alam ko na sapat na iyon. Naglakad siya nang bahagya. “C

Hindi na bago ang lugar. Hindi na bago ang pasilyo. Hindi na bago ang pakiramdam ng paglalakad papunta sa isang silid na kayang baguhin ang direksyon ng lahat.Pero sa pagkakataong ito ay iba.Mas mabigat.Mas tahimik.At mas malinaw ang kapalit.Dalawang buwan.Dalawang buwan na halos hindi kami natulog. Dalawang buwan na walang tigil ang galaw—mula sa hilaga hanggang timog, mula sa mga lungsod hanggang sa pinaka-liblib na barangay.Dalawang buwan na pinatunayan namin na kaya namin.At ngayon ay nandito na ulit ako. Sa harap ng parehong pinto. Huminto ako sandali bago kumatok. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako. Kundi dahil alam kong pagpasok ko ay hindi na ito tungkol sa pagpapatunay.Kundi sa pagpili.Kumatok ako.“Come in.”Parehong boses.Parehong bigat.Pagpasok ko ay naroon siya—nakatayo sa tabi ng bintana. Nakatingin sa labas. Tulad ng dati.Tahimik.Hindi niya ako agad hinarap. Hindi niya ako agad kinausap. Pero ramdam ko na alam niya na nandito na ako.“Two months,” sabi niy