All Chapters of Undress Me, Uncle Troy: Chapter 231 - Chapter 240

244 Chapters

Chapter 231 - Isang Buong Suporta

Hindi ito katulad ng mga nauna kong meeting.Hindi ito boardroom. Hindi ito investors. At lalong hindi ito mga taong sanay sa mga terminong ginagamit namin sa Arizcon.Ito ang tunay na lungsod.Mga barangay captain. Mga konsehal. Isang congressman. Mga taong araw-araw na kaharap ang reyalidad ng komunidad. Mga taong unang tinatakbuhan ng problema. Mga taong unang nakakakita kapag may mali.At kung may sistemang itatayo para sa lungsod— sila ang pundasyon.Maaga akong dumating sa city hall.Mas maaga kaysa sa schedule. Mas maaga kaysa sa karamihan. Hindi dahil kailangan kundi dahil gusto kong makita ang lugar bago ito mapuno.Tahimik pa ang function hall.Malawak. Simple. Hindi marangya.May mahabang mesa sa harap kung saan ako uupo. At sa harap nito ay hanay-hanay na upuan para sa mga dadalo.Isa-isa kong tiningnan ang setup.Projector. Screens. Sound system.Pero hindi iyon ang iniisip ko. Iniisip ko kung paano ko ipapaliwanag ang Aether Grid sa mga taong hindi kailangan ng technical

Chapter 232 - Unti-Unting Nagiging Buo

Hindi na ito paghahanda. Hindi na ito plano. Hindi na ito isang ideya ko mula pa noong bata ako.Nagsimula nang maisakatuparan ang mga ideya ng isang batang sampung taong gulang pa lang noon.Maaga pa lang ay gumagalaw na ang lungsod. Hindi dahil sa trapiko. Hindi dahil sa mga tao. Kundi dahil sa amin.Sa kabilang dulo ng siyudad, nakatayo si Samantha sa gitna ng isang masikip na eskinita. Hindi iyon lugar na dinadaanan ng mga sasakyan. Hindi iyon lugar na madalas mapansin.Pero iyon mismo ang dahilan kung bakit naroon sila.“Sigurado ka dito?” tanong ng isa sa mga engineer habang tinitingnan ang poste.Hindi mataas. Hindi ideal. At halatang luma na. Hindi ito katulad ng mga pinag-aralan nila sa blueprint.Pero—“Dito,” sagot ni Samantha.Diretso. Walang alinlangan.Napatingin ang engineer sa paligid.Mga bahay na dikit-dikit. Mga bata na naglalaro sa gilid. Mga matatanda na nakatingin mula sa bintana.Totoong buhay.Hindi simulation. Hindi model.“Kung saan may blind spot ay doon tay

Chapter 233 - Pagbabago

Lumipas ang mga araw. Hindi mabagal. Hindi rin mabilis. Pero tuloy-tuloy.Sa simula, bawat oras ay binibilang. Bawat segundo ay mahalaga. Bawat signal na pumapasok sa system ay sinusuri. Bawat delay ay pinapansin. Bawat error ay inaayos.Walang pahinga.Hanggang sa ang mga araw ay naging linggo at ang mga linggo ay naging buwan.At sa loob ng panahong iyon ay hindi lang system ang nagbago.Pati na rin ang lungsod.Sa unang buwan, ramdam pa ang pag-aalinlangan. May mga tanong. May mga reklamo. May mga mata na nagmamasid. May mga taong hindi pa rin komportable.“Parang masyado na tayong binabantayan,” sabi ng isang residente sa barangay meeting.“Para na tayong walang privacy,” dugtong ng isa pa.Hindi ito nawala agad. Hindi rin namin pinilit mawala. Dahil alam namin na ang tiwala ay hindi hinihingi.Kundi pinapatunayan.Sa ikalawang buwan ay nagsimula ang pagbabago. Hindi sa salita. Kundi sa nangyayari.Isang insidente sa gabi. Isang bata ang nawawala.Dati— oras ang inaabot bago mag-r

Chapter 234 - Susunod Na Kabanata

Hindi ko hinabol ang atensyon. Hindi ko hinabol ang pangalan. Hindi ko hinabol ang pagkilala. Pero dumating pa rin.Sa loob ng ilang linggo matapos maging stable ang Aether Grid ay hindi na lang lungsod ang nakatingin.Kundi buong bansa.Nagsimula sa maliliit na balita. Mga segment sa umaga. Mga articles online. Mga analyst na nag-uusap tungkol sa “bagong sistema ng seguridad.”Hanggang sa lumaki.“Aether Grid: The System That Changed a City”“The Man Behind the Grid: TJ Arizcon”“From Vision to Reality: A New Era of Public Safety”Hindi ko binasa lahat. Hindi ko rin pinanood. Pero hindi ko rin kayang iwasan.Sa opisina ay may mga tawag. May mga imbitasyon. May mga request.Interviews. Panels. Features.Isa-isa kong tinanggihan. Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil hindi ko kailangan. Pero may isang hindi ko pwedeng tanggihan.“PrimeLine.”Isa sa pinakasikat na talk show sa buong bansa. Hindi lang dahil sa ratings. Kundi dahil sa influence.“Sir, confirmed na po,” sabi ni Melvin habang in

Chapter 235 - Pagtanggap

Hindi ako agad bumaba ng sasakyan. Matapos maputol ang tawag ay nanatili lang ako roon. Nakatitig sa windshield. Nakatitig sa mga ilaw ng lungsod na unti-unting dumadaan.Pareho pa rin ang itsura. Pareho pa rin ang galaw. Pero hindi na pareho ang ibig sabihin. Huminga ako nang malalim.Hindi na ito tungkol sa proyekto. Hindi na ito tungkol sa lungsod.Ito na ang susunod na hakbang.At sa pagkakataong ito ay hindi na ako pwedeng mag-isa. Pagdating ko sa opisina ay hindi na ako dumiretso sa sarili kong floor.Diretso ako sa Aether Grid core.Hindi pa ganoon kalalim ang gabi pero buhay pa rin ang buong system. Mga screen na umiilaw. Mga data na gumagalaw. Mga tao na abala sa kani-kanilang trabaho.Sa gitna ng lahat ng iyon naroon siya.Si Samantha.Nakatayo sa harap ng main display. Nakatingin sa real-time feed ng lungsod. Tahimik at halatang mong focused siya. Para bang wala nang ibang umiiral kundi ang system.Hindi ko siya tinawag agad. Ilang segundo akong nakatayo lang sa likod niya.

Chapter 236 - Mr. President

Hindi ako nagmadali.Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari ay pinili kong hindi magmadali. Hindi dahil may oras ako. Kundi dahil alam kong hindi ito isang meeting na pwedeng madaliin.Ito ang klase ng usapan na binabago ang direksyon ng lahat. At sa ganitong klaseng sandali ay hindi ka dapat nagmamadali.Maaga akong nagising. Mas maaga kaysa sa alarm. Mas maaga kaysa sa pagsakop ng liwanag sa madilim na kalangitan. Tahimik pa ang buong bahay. Walang galaw. Walang ingay. Pero ramdam ko na gising na rin ang isip ko bago pa man ako bumangon.Hindi ako agad tumayo. Nakatitig lang ako sa kisame. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako. Kundi dahil inaayos ko ang sarili kong pag-iisip.Hindi pwedeng pumasok ako sa meeting na ito na may kahit anong kalabuan sa isip ko.Kailangan malinaw.Kailangan kontrolado.Kailangan handa.Pagbangon ko ay dire-diretso na. Naligo at naghanda.Walang unnecessary na galaw. Walang distractions. Paglabas ko ng kwarto ay naroon na si Mama.Nasa kusina.

Chapter 237 - Nationwide Network

Hindi agad natapos ang katahimikan matapos ang huling sagot ko.Hindi iyon iyong klaseng katahimikan na awkward o walang laman.Ito ay katahimikan na sinusukat.Parang bawat segundo ay may bigat. Parang bawat hinga ay may katumbas na desisyon.Nakatayo pa rin siya sa harap ko. Hindi gumagalaw. Hindi rin nagsasalita. Pero ramdam ko na iniisip niya ang bawat sinabi ko. At sa ganitong klaseng tao, hindi sapat ang magandang sagot.Kailangan totoo.“Dahil buong bansa na ang kailangang naka-connect sa core ng Aether Grid…”Sa wakas ay nagsalita siya.“…kailangan ng panahon para doon.”Huminga ako nang malalim bago sumagot. Hindi ako pwedeng magpadalos-dalos ng sagot.“Dalawang buwan,” sabi ko.Napatingin siya sa akin. Hindi nagbago ang ekspresyon. Pero alam kong nakikinig siya nang mas mabuti ngayon.“Kung makikipag-isa ang bawat local government unit,” dugtong ko, “baka isang buwan lang.”Hindi ako nag-explain pa. Hindi ko pinalawak. Alam ko na sapat na iyon. Naglakad siya nang bahagya. “C

Chapter 238 - International

Hindi ko hinabol ang mundo.Pero ngayon—parang ang mundo na ang lumalapit.Hindi na lang ito usapin ng bansa. Hindi na lang ito usapin ng lungsod. At lalong hindi na ito usapin ng isang proyekto.Dahil sa loob lamang ng ilang linggo matapos ang nationwide rollout ng Aether Grid—nagbago ang lahat.Hindi lang sa loob. Kundi pati sa labas.Nagsimula iyon sa mga balitang hindi ko naman pinapansin. Mga international articles. Mga segment sa foreign news. Mga analyst na hindi ko kilala pero pinag-uusapan ang sistemang binuo namin.“Aether Grid: A Model for Modern Urban Security”“A Nation Connected: How One System Changed Public Safety”“Arizcon’s TJ Arizcon Gains Global Attention”Hindi ko hinanap ang mga iyon. Pero sila ang kusang dumadating.Sa opisina.Sa email.Sa mesa ko.Sa bawat araw na dumadaan.“Sir, may request na naman po.”Napatingin ako kay Melvin. Hindi ko na kailangang tanungin kung ano iyon. Alam ko na.“International na naman ba?” tanong ko.Tumango siya. “Tatlo po, as of

Chapter 239 - Ang Delikadong Bagay

Hindi na bago ang lugar. Hindi na bago ang pasilyo. Hindi na bago ang pakiramdam ng paglalakad papunta sa isang silid na kayang baguhin ang direksyon ng lahat.Pero sa pagkakataong ito ay iba.Mas mabigat.Mas tahimik.At mas malinaw ang kapalit.Dalawang buwan.Dalawang buwan na halos hindi kami natulog. Dalawang buwan na walang tigil ang galaw—mula sa hilaga hanggang timog, mula sa mga lungsod hanggang sa pinaka-liblib na barangay.Dalawang buwan na pinatunayan namin na kaya namin.At ngayon ay nandito na ulit ako. Sa harap ng parehong pinto. Huminto ako sandali bago kumatok. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako. Kundi dahil alam kong pagpasok ko ay hindi na ito tungkol sa pagpapatunay.Kundi sa pagpili.Kumatok ako.“Come in.”Parehong boses.Parehong bigat.Pagpasok ko ay naroon siya—nakatayo sa tabi ng bintana. Nakatingin sa labas. Tulad ng dati.Tahimik.Hindi niya ako agad hinarap. Hindi niya ako agad kinausap. Pero ramdam ko na alam niya na nandito na ako.“Two months,” sabi niy

Chapter 240 - Simulan Na

Hindi agad nawala ang bigat ng usapan kahit nakalabas na ako sa gusali.Hindi iyon basta meeting lang. Hindi iyon simpleng utos. Isang direksyon iyon na magbabago na naman sa takbo ng lahat.Habang nasa loob ako ng sasakyan, tahimik ang paligid. Walang nagsasalita. Walang tanong si Melvin na nasa unahan. Hindi niya kailangang magtanong. Alam niyang kapag handa na akong magsalita, ako mismo ang magsasabi.At hindi ako nagtagal.“Sa bahay tayo,” sabi ko.“Opo, sir.”Walang liko. Walang ibang pupuntahan. Dahil may mga bagay na hindi pwedeng ipagpaliban.Pagdating ko sa bahay, hindi na ako dumaan sa kung saan-saan pa. Diretso ako sa loob at agad kong naramdaman ang presensya ni Mama.Nasa sala si Mama. Tahimik. Parang naghihintay.Hindi na ako nagulat. Sanay na siya. Kapag ganitong oras ako umuuwi— ibig sabihin may mabigat na nangyari.“Anak…” sabi niya.Hindi ako agad sumagot.“Nasaan po si Papa?” tanong ko.“Nasa study, kausap si Samantha sa isang project ng JEF.”Tumango ako. Tumigil a

...

20 21 22 23 24 25

SCAN CODE TO READ ON APP