All Chapters of มาเฟียล่ารัก (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น): Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 50 หัวใจที่ไม่เหมือนเดิม“ทำไมพี่จะไม่รู้ว่าดอกทิวลิปนี่มันเป็นคนซื้อให้!”“มะ...ไม่จริง”“ทำไมจะไม่จริง” ไคย์พยายามแย่งช่อดอกไม้ออกจากมือของมิเกล แต่หญิงสาวกอดไว้แน่นแนบอก “แม่ของมันชอบดอกทิวลิป มันกะจะซื้อดอกทิวลิปให้คนที่มันรักสินะ เหอะ!”“ทำไมพี่ไคย์รู้”“มากกว่านี้พี่ก็รู้” ไคย์จ้องมองแฟนสาวราวกังจะกินเลือดกืนเนื้อพรางย่างสามขุมเข้าไปใกล้ๆในขณะที่คนตัวเล็กถอยหลังกรู่จนติดฝาผนัง “เอาทิ้งซะ!”“ไม่!” มิเกลรีบซ่อนช่อดอกไม้ไว้ข้างหลังทันทีหากทาคาชิเป็นคนซื้อให้จริงๆจะไม่มีทางทิ้งมันอย่างแน่นอน!“เกลเป็นอะไร ทั้งๆที่มันทำร้ายเกล ส่งคลิปมาเย้ยพี่ ทำไมถึงได้ปกป้องมันนัก!” ไคย์เขย่าตัวคนตัวเล็กอย่างแรงจนหลังกระแทกกับฝาผนัง“พี่ไคย์...” มิเกลมองการกระทำของหนุ่มอย่างไม่เชื่อสายตา ไคย์น่ากลัวเหลือเกิน นี่มันไม่ใช่ไคย์คนที่เธอเคยรู้จัก! ไคย์คนก่อนไม่ทำร้ายเธอแบบนี้“เกลเปลี่ยนไปมากรู้ไหม สายตาที่เกลมองพี่มันไม่เหมือนเดิมแล้วเพราะพี่สัมผัสได้ สายตาของเกลมันดูห่างเหินราวกับพี่ไม่ใช่แฟน ทั้งๆที่พี่ตามหาเกลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่เกลกลับมาทำแบบนี้กับพี่ รู้ไหมว่ามันเจ็บ!” ไคย์ระบายสิ่งที

ตอนที่ 52 ผลของความคิดถึงพรึบ!ทันทีที่หลังสัมผัสกับที่นอนอันแสนนุ่มนวล ร่างบางหลับตาพริ้มเตรียมตัวรับความสุขที่ทาคาชิกำลังจะป้อนให้ ในขณะที่ทาคาชิเองจ้องมองร่างขาวเนียนไม่วางตา พรางลูบไล้ทั่วเรือนร่างอรชรด้วยความหลงไหล“ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว” มิเกลลูบแก้มสากด้วยความลุ่มหลง ก่อนเผยอปากหอมแก้มของทาคาชิเบาๆ “...” คนที่กำลังคร่อมทับร่างอยู่ด้านบนคลี่ยิ้มจนเห็นไรฟันสีขาวเรียงสวย มือใหญ่ค่อยๆเกลี่ยปอยผมออกจากหน้างามอย่าเบามือ “ทำไมถึงคิดว่าจะไม่เจอล่ะ”“ก็เพราะฉันไม่รู้จะไปหาคุณที่ไหน” มิเกลทำปากจู๋ด้วยท่าทางน่ารัก จนทาคาชิหลงแทบโงหัวไม่ขึ้น “ฉันไม่ให้เธอตามหาให้เหนื่อยหรอก เพราะฉันจะเป็นคนตามหาเธอเอง”“ทำไมคุณถึงตามหาฉัน” มิเกลหัวใจเต้นระส่ำรอฟังคำตอบ “เพราะ...ฉันขาดเธอไม่ได้” ทาคาชิเคลื่อนหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูบาง “แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงตามหาฉัน”“เพราะฉันคิดถึงคุณค่ะ” เด็กสาวตอบอย่างไม่ลังเล ส่งผลให้ทาคาชิคลี่ยิ้มด้วยความดีใจเมื่อเธอกับเขาคิดเช่นเดียวกัน“แล้วถ้าวันหนึ่งเราไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...เธอจะทำยังไง”“อย่าพูดแบบนี้ค่ะ!” อยากตบปากหยักซะเหลือเกิน ครั้งก่อนก็พูดอะไรทำนองน

ตอนที่ 54 ตัดความสัมพันธ์เพราะคุยกันจนเกือบรุ่งเช้าทำให้ทั้งสองเผลอหลับไปในที่สุด จนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีคนเคาะประตูห้องปึง! ปึง! ปึง!“คะ...คุณทาคาชิ มีคนมา!” มิเกลสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น มันทำให้เธอลนลานจะแทบอยู่ไม่ติด กลัวมีคนรู้ว่าทาคาชิอยู่ที่นี่!“อื้อ~” ทาคาชิงัวเงียตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่า ขณะที่มิเกลหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่อย่างรีบร้อนร่างบางเดินไปส่องตาแมว พบว่าคนที่มาเคาะห้องคือไคย์ นั่นยิ่งทำให้หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม!“ยะ...แย่แล้ว พี่ไคย์มา!” มิเกลรีบวิ่งหน้าตื่นไปหยิบเสื้อผ้าส่งให้ทาคาชิใส่ “รีบใส่ค่ะ!”“แล้วไง ถ้ามันเข้ามาจะทำอะไรฉันได้” ทาคาชิรับเสื้อผ้าไว้แต่ไม่ยอมใส่“ข้อร้องเถอะนะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉันคนอื่นต้องเอาเรื่องของฉันไปเม้าท์แน่ๆว่าแอบมีอะไรกับคุณอยู่ที่นี่” มิเกลอ้อนวอนให้ทาคาชิเห็นใจ อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิง หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของพ่อกับแม่มีหวังโดนไล่ออกจากบ้านแน่ๆ“...” ทาคาชิไม่ตอบแต่ยอมสวมใส่เสื้อผ้าตามคำข้อร้องของมิเกลหญิงสาวเดินไปที่หน้าต่างพบว่าตอนมีคนรับใช้และลูกน้องของไคย์เดินเพ่นพ่านไปทั่วบริเวณ

ตอนที่ 56 ความจริงอันแสนเจ็บปวดในจังหวะที่ทั้งสามคนกำลังทะเลาะถกเถียงกันอยู่นั้นประมุขสองคนในบ้านได้เปิดประตูห้องเข้ามา คุณหญิงโยโกะตรงดิ่งเข้ามาหาลูกชายทันทีเมื่อเห็นทาคาชิบุกเข้ามาในบ้าน ขณะที่โคบายาชิตัวแข็งทื่อเป็นหินเมื่อเห็นลูกชายคนโตอีกครั้งในรอบหลายปี“ไอ้คาชิ!! แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!!!” คุณหญิงโยโกะผลักทาคาชิออกห่างจากลูกชาย ก่อนดึงไคย์แยกออกมาในขณะที่มิเกลรู้สึกอับอายขายขี้หน้าที่คนในบ้านรู้ว่าทาคาชิแอบย่องมาหาเธอ คุณหญิงโยโกะตวัดมองด้วยความไม่พอใจ นั่นยิ่งทำให้มิเกลก้มหน้างุดน่าอายดีแท้ เอาผู้ชายมานอนในบ้านของคนอื่น!“...” ทาคาชิจ้องคุณหญิงโยโกะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น มันเหมือนมีกองไฟเผาไหม้อยู่ในนั้น แต่คุณหญิงโยโกะกับเยียดยิ้มเย้ยหยัน“ยืนบื่ออยู่ทำไม ไปจับตัวมันสิ!” คุณหญิงโกะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลัง “ไม่ต้อง!” โคบายาชิยกมือห้าม นั่นยิ่งทำให้ภรรยามองด้วยความไม่พอใจ“อะไรกัน! มันบุกเข้ามาบ้านเรานะคะ!!”“แต่เขาก็เป็นลูกชายของฉันเหมือนกัน” โคบายาชิเดินผ่านหน้าคุณหญิงโยโกะที่กำลังมองด้วยความไม่พอใจ อย่างไม่สนใจ “สบายดีไหมคาชิ”โคบายาชิเม้มปากจนเป็นเ

ตอนทีี่ 58 อสรพิษที่ร้ายกว่างู!หลายปีที่แล้ว...ครึ้มมมมม!!ในวันที่ฝนตกหนัก ทาคาชิรีบวิ่งผ่าสายฝนกลับบ้านด้วยความรีบร้อน วันนี้โรงเรียนที่เขาเรียนอยู่มีกิจกรรมจึงทำให้กลับบ้านดึกกว่าทุกวัน เด็กชายที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มวัยมัธยมต้นเดินผ่านรั้วบ้านเข้ามา ชุดของเขาเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำฝน หยดน้ำเกาะแพรวพราวตามลำตัวคิ้วเข้มขมวดด้วยความตกใจเมื่อข้าวของภายในบ้านกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด“แม่!!!” หัวใจของเขากระตุกเมื่อเห็นรอยเท้าของคนแปลกหน้าทั่วบ้าน “แม่ครับ!!!”เด็กหนุ่มรีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านทันทีด้วยความรีบร้อนใจ ใครกันบังอาจจะเข้ามาในบ้านของเขา!!แต่เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสองของบ้านก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเจอชายฉกรรจ์ห้าคน และซ้ำร้ายไปกว่านั้นแม่ของเขาอยู่ในสภาพเปลือยโดยมีผ้าห่มบางๆคลุมไว้“พวกมึงทำอะไรแม่กู!!!” ทาคาชิพุ่งตัวเข้าไปช่วยแม่แต่กลับโดนพวกมันล็อคตัวไว้ “ปล่อยกู!!!”น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากเมื่อเห็นสภาพของคนเป็นแม่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าบวมเป่งเปื้อนไปด้วยเลือด และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือร่องรอยตามเนื้อตัวที่บ่งบอกว่าพวกมันรุมโทรมแม่ของเขา!“มาช้าไปพ่อหนุ่ม” มันแสยะยิ้มให้ก่อนเปิดค