All Chapters of มาเฟียล่ารัก (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น): Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 40 เผลอใจและแล้วในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาถึงที่หมาย มันคือเกาะที่เต็มไปด้วยหอยมุขซึ่งเป็นสิ่งที่ช่วยสร้างสมดุลให้แก่ท้องทะเล“ลงได้ไหม” ทาคาชิถามพรางปรายตามองคนตัวเล็กที่กำลังก้าวขาลงจากเรืออย่างระมัดระวัง เรือค่อนข้างสูงแต่ขาของเธอนั้นสั้นยิ่งกว่าอะไร“ฮึบ อ้ะ!” มิเกลกระโดดลงมาจากเรือส่งผลให้ก้นจ้ำม้ำลงบนพื้นทราย ทาคาชิปรายตามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนหัวเราะในลำคอช่วยไม่ได้นะ รู้ว่าขาสั้นแต่ไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากเขามิเกลรีบหยัดการลุกขึ้นพรางปัดทรายออกจากกางเกง ทาคาชิจึงพาหญิงสาวตรงดิ่งเข้าไปยังเกาะ บนเกาะแห่งนี้มีบ้านพักของลูกน้องอยู่ประมาณสองสามหลัง แม้ลูกน้องของทาคาชิจะไม่ได้เยอะเหมือนเกาะนั้น แต่ชายหนุ่มเองก็ให้ความสำคัญแก่เกาะนี้เหมือนกัน เพราะไม่อยากให้ใครเข้ามาทำลายสิ่งล้ำค่าของทะเล“คุณนี่ก็แปลกเนาะ ที่ดีๆมีให้อยู่แต่กลับไม่อยู่ชอบอยู่เกาะซะงั้น”“ฉันไม่ได้ชอบอยู่เกาะ แต่ฉันกำลังหลบความวุ่นวายต่างหาก เธอคิดว่าการเป็นเบอร์หนึ่งจะไม่ถูกสังคมจ้องมองรึยังไง” ทาคาชิอธิบายพรางเดินย้ำเท้าบนผืนทรายไปยั่งถ้ำที่มีหอยมุข “ฉันเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบความวุ่นวาย จึงหลบมาอยู่ที่นี่

ตอนที่ 42 ก่อนนอนคืนนี้“เมื่อไหร่จะนอน” ทาคาชิถามหญิงสาวที่กำลังนั่งมองฝนตกอยู่ริมหน้าต่าง“ซักหน่อยค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งดูฝน” ร่างบางแอบหาวนอนเบาๆ อันที่จริงตอนนี้ง่วงนอนมากแต่รอให้ทาคาชินอนก่อนเพราะนอนเตียงเดียวกันแบบนี้มีหวังโดนเล่นงานแน่ๆทาคาชิหรี่ตามองคนตัวเล็ก ปากบอกว่าไม่ง่วงแต่ตาบรือจนแทบจะปิดแล้ว โกหกไม่เนียนเลยเด็กคนนี้ คงกลัวเขาทำอะไรล่ะสิท่าถึงไม่กล้ามานอน แต่ก็อย่างว่าแหละวันนี้มันก็ต้องเป็นเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา เพราะถ้าไม่ทำกิจกรรมก่อนนอนมันจะรู้สึกอึดอัดจนนอนไม่หลับพรึบ! ทาคาชิลุกออกจากที่นอนด้วยความเร็วสูงก่อนเดินเข้าไปช้อนร่างที่กำลังนั่งหันหลังให้ หญิงสาวตกใจร้องกรีดออกมาจนเผลอยกมือคล้องคอแกร่งเพราะกลัวตก“คุณจะทำอะไร!”“คนอย่างเธอนี่บอกดีๆไม่ฟัง ชอบให้อุ้มใช่ไหม”“อ๊ะ!” ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนุ่มหยุ่นอย่างแรงจนร่างเด้งขึ้น ทาคาชิรีบเคลื่อนตัวคร่อมทับร่างบางทันที “ปล่อยนะ! ฉันจะนอน!”“เธอต้องโดนลงโทษ ข้อหาทำให้ฉันนอนไม่หลับ”“ไม่! ฉันไม่เอา ฉันไม่ทำ” ร่างบางปฏิเสธเสียงแข็ง แม้มือจะผลักไสแต่ทว่าร่างกายกลับโหยหาสัมผัสของทาคาชิเหลือเกิน“เธอไม่เอาไม่เป็นไร แต่ฉันจ

ตอนที่ 44 ไม่ได้เรื่อง!@สองอาทิตย์ผ่านไป“ไคย์ เมื่อไหร่ลูกจะรับตำแหน่งซักที” คุณหญิงโยโกะเดินเข้ามาในห้องของลูกชายที่เกลื่อนไปด้วยขวดแอลกอฮอล์ ก่อนเดินไปกระชากไหล่กว้างของคนที่กำลังนั่งซดเหล้าอยู่บนโซฟา “หยุดกินเดี๋ยวนี้นะ!”“แม่ครับ” ไคย์ชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อคนเป็นแม่กระชากแก้วเหล้าออกจากมือคุณหญิงโยโกะส่ายหน้าไปมารับไม่ได้กับสภาพของลูกชาย ผอมโทรมปล่อยให้หนวดเคราขึ้นรกรุงรัง เพราะตั้งแต่มิเกลโดนจับตัวไปไคย์ก็ตรอมใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเพ้อหาแต่แฟนสาว ทั้งที่จริงควรรับตำแหน่งแล้วบินกลับไปเรียนตั้งนานแล้ว“แม่รับไม่ได้” คุณหญิงโยโกะยกมือขึ้นกุมขมับ ปวดหัวกับลูกชายคนเดียวที่เสียการเสียงานเพราะผู้หญิง “หยุดกินเหล้าแล้วทำตามที่แม่ขอเถอะนะ”“ผมไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรทั้งนั้น แฟนผมหายไปทั้งคนนะแม่”“ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งจะไปใส่ใจอะไร ตอนนี้หน้าที่ของแกก็คือรับตำแหน่งซะ!” คุณหญิงโยโกะมองตาเขียวปั๊ด เมื่อลูกชายไม่สนใจในสิ่งที่พูดทำเป็นหูทวนลม หนำซ้ำยังยกเหล้าขึ้นมากระดกอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร “หรือแกอยากให้มันมาฮุบบริษัทไป!”“ถ้าแลกกับมิเกลผมยอม”“ไคย์!” คุณหญิงโยโกะแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ตอนที่ 46 หมาลอบกัด!@คฤหาสน์โคบายาชิ“มีคนรายงานว่าเจอไอ้มาเฟียเบอร์หนึ่งที่ผับดังในกรุงโตเกียวครับ” ลูกน้องของไคย์รายงาน“จริงหรอ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนตัวมาพรางจิ้ปากใช้ความคิด “มันมาทำอะไร”“มาสังสรรค์กันเพื่อนสนิทครับ”“ไอ้สองคนที่เลิกเป็นมาเฟียนั่นใช่ไหม”“ใช่ครับ”“หืม” ไคย์ลูบครางเบาๆพรางใช้ความคิด มันเป็นถึงมาเฟียเบอร์หนึ่งและแอบดักซุ่มเอาชีวิตของเขา แถมยังจับตัวแฟนสาวของเขาไปทรมานอีก ครั้งก่อนเขาเป็นคนโดนทำร้าย แต่ครั้งนี้จะเป็นคิวของมัน! “เรียกมือปืนมาพบกูที่ห้อง”“คะ..คุณไคย์จะทำอะไรครับ” ลูกน้องทำหน้าเลิ่กลั่ก“ดักฆ่ามันยังไงล่ะ”“มะ..ไม่ได้นะครับ คุณไคย์อย่าทำแบบนั้น ลืมไปแล้วหรอว่ามันเป็นมาเฟียเบอร์หนึ่ง ถ้าขืนไปทำอะไรมันมีหวังพวกเราโดนถล่มแน่!” ลูกน้องเตือนด้วยความหวังดี เพราะคนทั่วโตเกียวไม่มีใครกล้าทำร้ายมาเฟียเบอร์หนึ่งซักคน “กูไม่กลัวหรอก!” ไคย์หยักกายลุกขึ้นจากเก้าอี้“แต่...”“ทำตามที่กูสั่ง!” ไคย์หันไปตวาดลูกน้อง ก่อนแสยะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว “เพราะกูจะเหยียบให้จมดินมันเหมือนที่กูเคยทำในอดีตยังไงล่ะ!หลังจากสังสรรค์กับเพื่อนสนิทเสร็จทาคาชิก็ขอปลีกตัว

ตอนที่ 48 ช่องว่างระหว่างความรู้สึก@คฤหาสน์โคบายาชิไคย์ไม่ได้พามิเกลกลับไปบ้านของเธอแต่พากลับมาที่คฤหาสน์ของเขา เพราะกลัวว่าถ้าไอ้ทาคาชิไม่ตายมันจะตามไปวุ่นวายกับมิเกลไคย์สัมผัสได้ถึงอาการเหม่อลอยของแฟนสาวตั้งแต่พากลับมาจากเกาะ แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่ามิเกลไม่ได้หลงรักไอ้ทาคาชิ เธอแค่ยังปรับตัวไม่ได้“เกลอยากกินอะไรไหมครับ” ไคย์เดินเข้าไปลูบศีรษะคนตัวเล็กที่นั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง คืนนี้อากาศค่อนข้างหนาว เพราะย่างเข้าสู่ฤดูหนาวของประเทศญี่ปุ่นแล้ว“อ้ะ!” มิเกลตกใจเล็กน้อยเมื่อมือใหญ่วางแหมะอยู่บนศีรษะของเธอ “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ”“เกลเปลี่ยนไปมากรู้ไหม ปกติเกลไม่เคยรังเกียจสัมผัสจากพี่” ไคย์เริ่มทนไม่ไหวเมื่อเห็นปฏิกิริยาต่อต้านของแฟนสาว ทั้งๆที่เมื่อก่อนจะจูบจะหอมก็ทำได้“เอ่อ...” คนตัวเล็กกุมหน้างุด ยอมรับว่าความรู้สึกที่มีต่อไคย์มันเปลี่ยนไป“ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะรังเกียจเกลนะ ต่อให้เกลผ่านอะไรมาพี่ก็ไม่สน พี่ยินดีจะลบรอยของมัน” ไคย์จูบหนักๆที่ขมับบางด้วยความรักอย่างท่วมท้น ต่างจากอีกคนที่นั่งเกร็งจนตัวแข็ง “พี่รักเกลมากนะรู้ไหม”“...” มิเกลเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ละอายใจเหลือเกินจน