All Chapters of มาเฟียล่ารัก (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น): Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 61 สองจิตสองใจมิเกลนั่งซึมอยู่ในห้องตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเธอก็เก็บตัวเงียบจนพ่อกับแม่เป็นห่วง โคบายาชิโทรมาบอกเรื่องทั้งหมดให้พ่อกับแม่ของเธอฟังแล้ว ทุกคนตกใจแต่ก็ไม่อยากถามอะไรกับลูกสาวไปมากกว่านี้ แค่นี้สภาพจิตใจของเธอก็ย่ำแย่มากพอแล้วก็อกๆๆๆ“กินชาไหมลูก” “ขอบคุณค่ะแม่” คนเป็นแม่รินชาส่งให้ลูกสาวอย่าเบามือ“ชาอุ่นๆดีต่อสุภาพนะ” มือเรียวลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ “อ่านหนังสือถึงไหนแล้ว”“ใกล้จบแล้วค่ะ” แม้สภาพจิตใจย่ำแย่ แต่เรื่องการเรียนไม่มีทางทิ้งเด็ดขาด หายตัวไปหลายอาทิตย์ยิ่งต้องตามเพื่อนให้ทัน เพราะอีกสองเดือนก็ถึงวันเปิดภาคเรียนแล้ว ประเทศญี่ปุ่นการแข่งขันค่อนข้างสูงและมีความกดดันเป็นอย่างมากเพราะฉะนั้นต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำให้ได้ ซึ่งมันก็คงไม่ยากเพราะเธอเป็นคนหัวดีอยู่แล้ว“ตั้งใจอ่านหนังสือนะลูก อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ลูกยังมีพ่อกับแม่อยู่ข้างๆเสมอ” อ้อมแขนอันแสนอบอุ่นโอบรัดลูกสาวไว้“ฮึก...” มิเกลซบหน้าลงบนหน้าอกของคนเป็นแม่ เธอสะอื้นเบาๆเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ทั้งๆที่พยายามจะลืมแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถตัดเขาออกไปจากหัวใจได้เลยก่อนกลับฝรั่งเศสไคย์แวะ

ตอนที่ 63 ทำไมลืมยากจังหลายอาทิตย์ผ่านไปมิเกลกับนิคสนิทกันมากขึ้นชนิดที่เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนคนเดียวในมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้ พึ่งรู้ว่าพี่ชายของนิคมีหุ้นส่วนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้และนิคเองเป็นคนรวยมากเขาออกงานกับพี่ชายบ่อยๆจึงทำให้เป็นที่รู้จักของบรรดาสาวๆในมหาวิทยาลัย ผู้หญิงในมหาวิทยาลัยต่างมองมิเกลด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก เพราะนิคเป็นคนเย็นชา และเย้อหยิ่ง น้อยคนนักที่จะเข้าหาเขาได้ยกเว้นมิเกล พวกผู้หญิงในห้องจึงไม่ค่อยชอบขี้หน้าของเธอเท่าไหร่และชอบหาเรื่องแกล้งเธอบ่อยๆจนบางครั้งนิคต้องออกโรงปกป้องเอง“นายไม่อ่านหนังสือหรอ” มิเกลถามขึ้นขณะที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เธออ่านหนังสือแต่นิคนั่งเล่นเกมส์ตอนเรียนก็แทบไม่สนใจในสิ่งที่อาจารย์สอนด้วยซ้ำ แต่พอตอนสอบนิคกลับได้คะแนนเยอะที่สุดในห้อง“อ่านทำไม ฉันรู้หมดแล้ว” เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากเกมส์“นายเป็นพวกอัจฉริยะรึไง”“จะเรียกงั้นก็ได้” นิควางสมาร์ทโฟนเครื่องหรูลง “ความจริงฉันไม่อยากเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะความต้องการพ่อกับแม่ฉัน ฉันเลยต้องฝืนใจมาเรียน”“นี่ขนาดฝืนใจแต่นายกลับสอบได้คะแนนเยอะที่สุดในห้อง” ตัดภาพมาที่ตัวเองอ่านหนังสือแทบได้แต่

ตอนที่ 65 ง้อเด็กมิเกลนั่งหน้าบึ้งตลอดทาง ทาคาชิเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวานง้อเง้าเป็นระยะ ก่อนหักพวงมาลัยจอดที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง“ลงมาสิ” ทาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่คนตัวเล็กกลับนั่งนิ่งในรถ “สงสัยอยากให้อุ้ม”พรึ่บ!มิเกลรีบปลดเข็มขัดทันทีแล้วลงจากรถพร้อมปิดประตูอย่างแรงจนเสียงดังปัง ทาคาชิแอบอมยิ้มอยู่ในใจแต่ไม่ได้ดุอะไร เข้าใจว่าเธอกำลังงอน“เลือกชุดสวยๆให้เธอหนึ่งชุดครับ”“นี่คุณ ฉันมีเวลาแค่สามสิบนาทีนะ” “ก็ไม่ได้จะพาเธอไปไหนอยู่แล้ว แค่พามาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ หรืออยากใส่ชุดที่เปื้อนคราบแป้ง”“ฉันเช็ดออกเองได้”“ดื้อว่ะ” ทาคาชิทิ้งตัวลงบนโซฟา ในขณะที่พนักงานพามิเกลไปเลือกเสื้อผ้าเกือบสามเดือนที่ไม่ได้เจอกันใจของทาคาชิแทบขาด เพราะกว่าทะเลจะกลายเป็นน้ำต้องติดอยู่บนเกาะเกือบสามเดือนพึ่งรู้ว่ามิเกลมิอิทธิพลต่อใจมากชนิดที่นอนนับวันรอให้หิมะลาย หากหายตัวได้คงหายตัวมานอนกอดเธอนานแล้ว“เรียบร้อยแล้วค่ะ” พนักงานพาเด็กสาวหน้าหวานออกมาจากห้องลองเสื้อผ้า เธอเปลี่ยนชุดใหม่ดูดีขึ้น ผมที่ขาวโพลนไปด้วยแป้งถูกเช็ดออกเรียบร้อย ทาคาชิยื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน แต่เมื่อเห็นบัตรเครดิตพนักงานก

ตอนที่ 67 เราอย่าเจอกันอีกเลย“ฉันอยากกลับห้องแล้วค่ะ”“อยู่กับฉันแค่แปปเดียวมันอึดอัดขนาดนั้นรึไง”“ใช่ค่ะ ฉันอึดอัด” มิเกลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว “คุณควรรู้ตัวนะว่าคุณกำลังทำให้ฉันเดือดร้อน คุณเป็นใครก็น่าจะรู้ดี ฉันไม่ชอบเวลาไปไหนมาไหนแล้วมีคนมอง”“เรื่องนั้นฉันรู้” ข้อนี้ทาคาชิรู้ดีว่ามิเกลอัดอัดที่มีคนมอง ถ้าเธอยอมขึ้นรถไปกับเขาซะตั้งแต่แรกก็คงไม่เป็นแบบนี้“แล้วอีกอย่างเรื่องในมหาลัยก็เหมือนกัน รู้ไหมว่าคุณกำลังทำให้เพื่อนร่วมห้องมองฉันแปลกๆ” มิเกลอยากอยู่แบบคนปกติ เพราะอีกไม่นานนิคก็จะกลับมาแล้วคงไม่มีใครแกล้งเธอได้อีกแล้ว“ชอบโดนแกล้งว่างั้นเถอะ”“ไม่ค่ะ ฉันแค่อยากอยู่อย่างคนปกติ คุณกำลังดึงฉันเข้าไปอยู่ในวงจรชีวิตของคุณ”“ฉันรู้” หลังจากที่ทาคาชิปรากฏตัวและประกาศว่ามิเกลคือผู้หญิงของเขา นั่นยิ่งทำให้เธอต้องระวังตัวมากขึ้นเพราะเรื่องนี้คงรู้ไปถึงหูของใครหลายคนที่คิดจะล้มเขา เพราะถ้ามันทำร้ายมาเฟียเบอร์หนึ่งไม่ได้ มันจะเลือกทำร้ายหัวใจของเขาแทน นี่คือสาเหตุที่ทาคาชิอยากไปรับไปส่งมิเกลทุกวันรู้ดีว่าชีวิตของเขาอันตรายแต่จะให้ทำยังไงได้ก็ในเมื

ตอนที่ 69 เด็กมันว้อนท์@เช้าวันถัดมามิเกลรีบย่องออกจากหอตั้งแต่เช้าเพราะกลัวทาคาชิมาดักรอ ดวงงามโผล่ออกมาจากเสา มองซ้ายมองขวาแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะไม่เจอรถหรูจอดอยู่หน้าหอก็แหง่แหละเช้าขนาดนี้เขาคงไม่ตื่นร่างบางเดินออกจากหอด้วยความอารมณ์ดีเมื่อไม่มีคนมากวนใจ คิดว่าจะแน่ เหอะ!หญิงสาวบ่นอุบอิบตลอดทางเดินออกไปจากหอ เพราะหอของเธออยู่ในซอยลึกประมาณสองร้อยเมตร ต้องเดินไปรอรสบัสที่หน้าปากซอย“เหอะ! คิดจะมาง้อคนอย่างมิเกลหรอ ฝันไปเถอะ ฉันไม่ใจอ่อนง่ายๆหรอก เชอะ!” หญิงสาวบนไปพรางมองเท้าที่ย้ำอยู่บนพื้น โดยไม่สังเกตุว่ากำลังจะเดินชนใครบางคนปึก!“โอ้ยยยย!!!” หน้าผากของเธอกระแทกเข้ากับอะไรซักอย่างคล้ายๆไหล่คนใครกันมายืนขวางทาง!!!“แอบบ่นให้ฉันหรอ” เสียงเข้มอันแสนคุ้นหูดังขึ้น ส่งผลให้มิเกลเงยหน้าขวับทันที“คุณ!!!” “ใช่ ฉันเอง” ร่างสูงยืนยิ้มมุมปากพรางใช้มือล้วงถุงกางเกงทั้งสองข้าง“คุณมาตั้งแต่ตอนไหน” มิเกลกวาดตามองซ้ายมองขวา เธอก็สังเกตดีแล้วนะว่าไม่มีรถของทาคาชิ“ฉันมารอเธอตั้งแต่ตีห้า”“บ้าบอ!” คนตัวเล็กถลึงตาใส่ “ทำไมฉันไม่เห็นรถคุณ” “นั่นไงรถของฉัน” ทาคาชิชี้ไปยังซอยเล็กๆท