บททั้งหมดของ Bound to My Ruthless Zillionaire Fiancé: บทที่ 91 - บทที่ 100

Pagmulat ni Kaizan ng mga mata, wala ni katiting na antok sa mga ito. Klaro at gising na gising, parang hindi man lang natulog.Nagtagpo ang mga tingin nila. Walang sabi-sabi, inabot niya ang noo ni Inara. Nang maramdaman niyang wala na ang init, saka lang lumuwag ang dibdib niya.“Kababa lang ng lagnat mo,” mahina niyang sabi. “Magpahinga ka muna. Sabihin mo lang kung may kailangan ka.”Alam ni Inara na hindi aksidente ang pagkakasakit niya. Dahil iyon sa kanya. Dahil sa nangyari kagabi. Kaya hindi na siya nagkunwaring okay.“Gusto ko ng tubig.”Tumango si Kaizan at lumabas. Pagbalik niya, may dala na siyang baso ng maligamgam na tubig.Habang umiinom, palihim siyang nakamasid sa bawat galaw nito. Sa bawat paghinto, sa bawat hinga. Nang maubos ang tubig, parang saka lang bumalik ang pakiramdam niya sa sarili. May kaunting init na kumalat sa dibdib niya, na parang hinila siya pabalik mula sa isang madilim na lugar.Tahimik ang kwarto. Mabigat ang katahimikan. Parang dumidiin sa dibdib

Meeting Kaizan’s worried gaze, Zandri couldn’t help but smile weakly. Her voice was hoarse when she asked, “Kaizan, ano ba ang nangyayari sa akin?”Kaizan sighed softly, his eyes full of helplessness. “Zandri, hindi mo ba alam na mataas ang lagnat mo? Sabi ng doctor, kung medyo late pa, baka pneumonia na. At bakit ka natutulog sa living room? Bakit hindi sa kwarto mo?”Zandri lowered her eyes, a hint of loneliness in them. “Kaizan, natakot ako. Ang dilim kasi sa kwarto, hindi ako makatulog.”Kaizan tenderly brushed the stray hairs from her cheeks. If it weren’t for Inara, madadala na niya agad si Zandri sa El Davion residence para alagaan.Zandri saw the hesitation in his eyes. Thinking of how much she had suffered last night, she clenched her teeth and decided to take another risk. She reached out and held his hand, tears welling up in her eyes. A bitter laugh escaped her lips. “Kaizan, ayokong abalahin ka, pero… tatlong taon akong nasa coma. Sa tatlong taon na iyon, wala akong alam s

Inara let out a hollow laugh, closed her eyes, at pinipigilan ang luha. Mahina at mahoarse ang boses niya nang sinabi, "Kaizan, bigyan mo ako ng dahilan para tulungan ka."Nang makita ni Kaizan na pumayag na siya, kumislap ang kanyang mga mata. "Inara, hindi kokontra si Zandri. Ikaw pa rin ang magiging young madame ng El Davion family. Kapag gumaling na siya, papayagan ko siyang umalis."Lumamig ang boses ni Inara. "So sa puso mo, lahat lang ako ay title bilang young madame?"Hindi sumagot si Kaizan, pero kitang-kita sa mukha niya ang sagot.Medyo nadismaya si Inara. "Sige, naiintindihan ko. Tutulungan kita."May bahagyang ngiti ang mga mata ni Kaizan. "Gagawa ako ng paraan para makabawi sa’yo," mabilis niyang sabi.Ngunit sa isip ni Inara, puno ng kapaitan at lungkot ang kanyang tingin. Ibalik mo ako. Ibalik mo tayo, Kaizan. Kaya mo ba?Nagtaas ng kilay si Kaizan. "Hindi ka ba muna maglilibang ng kaunti?"Tumingin siya sa kanya, malungkot ang mga mata. Tumama iyon sa puso ni Kaizan,

Kaizan opened his mouth to refuse, pero nung nakita niya yung matalim at threatening na tingin ng ama niya, hindi na niya masabi ang gusto niyang sabihin. Sa huli, napilitan na lang siyang tumango at pumayag.Agad na hinawakan ni Zandri yung sleeve niya, ang mga mata nito ay puno ng pakikiusap at takot. "Kaizan, natatakot ako mag-isa," bulong niya, nanginginig ang boses.Alam niya kung anong plano ni Don Adalvino, at hindi niya papayagang mangyari yun. Naipit si Kaizan sa gitna."Natatakot?" pang-iinsulto ni Don Adalvino.Lumamig ang mga mata ni Zandri, ibinaba ang tingin para itago ang emosyon. Pero mahigpit pa rin niyang hinawakan ang kamay ni Kaizan, malinaw na ayaw niyang iwan siya."Miss, kung natatakot ka, puwede ka na lang lumipat," direktang sabi ni Don Adalvino. "Hindi namin kayang alagaan ang isang high-maintenance na guest, baka masira mo pa ang mga gamit."Umuulan na ang luha sa mga mata ni Zandri. Hindi niya alam kung tama bang hayaang malaglag, pero mali rin kung pipigil

Ngumiti si Zandri nang mahinahon at inimbitahan si Inara. “Miss Inara, mukhang nakakulong ka lang sa kwarto mo buong araw. Gusto mo bang sumama sa akin para sa afternoon tea?”Napalingon si Inara nang bahagya sa surpresa nitong alok pero nanatiling kalmado ang mukha niya. Afternoon tea? Bakit niya ako inimbitahan bigla?Hindi niya tinanggihan. Dahan-dahan siyang lumapit, at nang makita si Wyatt, ngumiti siya nang magalang. “Mr. Wyatt, matagal na rin tayong hindi nagkita.”Tumango ang lalaki at ngumiti rin. Binuhos niya ang tsaa at inilagay sa harap ni Inara. “Miss Inara, ito ay Longjing tea na espesyal kong dinala. Tikman mo po.”Kinuha ni Inara ang tasa, humigop ng kaunti at nilasap ang bango. Tumango siya ng bahagya. “Ang sarap ng tsaa. Mukhang ngayong taon lang ito.”Napaangat ang kilay ni Wyatt sa interes. “Alam mo pala ang tungkol sa tsaa?”Ngumiti si Inara nang mahinahon, hinaplos ang tasa habang nagbabalik sa kanya ang alaala. “Hindi ko masyadong alam, pero noong buhay pa ang