All Chapters of Bound to My Ruthless Zillionaire Fiancé: Chapter 91 - Chapter 100

Zandrae lowered her gaze, trying to hide the sadness in her eyes. Her fingers tightened around the sheets as she remained silent for a long moment. When she finally spoke, her voice was barely above a whisper. "Kaizan, pwede ba… pwede bang tumira ako kasama mo? I’d be scared if I lived alone, and… I don’t like living with strangers." The meaning behind her words was clear. She did not trust nannies, nor did she like being surrounded by people who treated her like a guest. A shadow crossed Kaizan’s eyes. Looking at her hopeful expression, he felt the familiar pull in his chest urging him to agree. But the warning from his father resurfaced in his mind, forcing him to harden his resolve. "Zandrae, you can stay sa apartment for now. I’ll visit you every day." She immediately opened her mouth to object. "Pero—" "Your things are packed. We can leave now," he replied gently, leaving no room for discussion. The words she wanted to say died in her throat. Instead, she forced a small sm

Nang makita ni Kaizan ang pagkalito sa mukha ni Inara, bahagya siyang napasimangot. "Ano'ng problema? Hindi mo ba gusto sumama sa akin?" Dahan-dahang umiling si Inara habang kinakagat ang ibabang labi. Hindi naman niya ayaw sumama rito. Ang totoo, natatakot lang siyang maiwan muli. Parang nabasa ni Kaizan ang nasa isip niya. Humarap ito sa kanya at mahinahong nagsalita. "Huwag kang mag-alala. Wala nang mangyayaring aksidente this time. Trust me, okay?" Sa paraan ng pagtitig nito at sa banayad na tono ng boses nito, hindi maiwasang kumabog ang puso niya. Kahit alam niyang kay Zandrae talaga nakalaan ang puso nito at pansamantala lamang ang lugar niya sa buhay nito. "Okay," mahinang tugon niya. Pumikit si Kaizan at tila nakahinga nang maluwag. "Good night. Magpahinga ka na." "Good night." Mahina lamang ang boses ni Inara, ngunit hindi nito napigilan ang kakaibang damdaming bumalot sa kanyang puso. Kinabukasan, pagsikat ng araw, dahan-dahan siyang ginising ni Kaizan. "Good mor

Hindi lang ito para kay Inara. Para rin ito kay Zandrae. Buong-buo ang suporta ni Don Adalvino kay Inara. Kung tuluyan mang magbanggaan ang dalawa, mas lalo lamang lalalim ang galit nito kay Zandrae. Posible ring gawin nito ang lahat para protektahan ang manugang na babae. 'Tsk. That old man and his favoritism.' Ngunit hindi lubos na naintindihan ni Zandrae ang ibig sabihin ng mga sinabi ni Kaizan. Sa isip niya, malinaw na pinoprotektahan at kinakampihan nito si Inara. Bahagyang nanlamig ang tingin niya habang sumilay ang mapanlinlang na kislap sa kaniyang mga mata. 'Bakit ako ang sinasabihan ni Kaizan imbes na ang babaeng iyon?' Nilunok niya ang sama ng loob bago marahang yumakap sa braso nito at bahagyang inalog iyon. "Kaizan, huwag kang mag-alala. Hindi kita pahihirapan. Magpapanggap na lang ako na parang hindi siya nag-e-exist, okay?" Tumango si Kaizan, tila nasiyahan sa sagot niya. Marahan nitong hinaplos ang kaniyang buhok. "Zandrae, sorry kung nasaktan kita dati." Bahag

Ang matinding titig ng lalaki ay agad na nakakuha ng atensyon ni Inara. Hindi niya napigilang mapatingin din dito. Nagtagpo ang kanilang mga mata nang ilang sandali, ngunit mabilis din siyang umiwas ng tingin. Sa biyahe pabalik, kapansin-pansing maganda ang mood ni Don Adalvino. Hawak nito ang kamay ni Inara sa buong biyahe at hindi nawawala ang ngiti habang nagsasalita. “Inara, sobra akong thankful na kasama kita nitong mga nakaraang araw. Hindi ko alam kung kakayanin ko kapag bumalik ka na sa work,” malumanay nitong sabi. Bahagyang ngumiti si Inara. “Babalik naman po ako ngayong gabi, Dad.” Huminga nang malalim ang matanda at may bahagyang lungkot na dumaan sa mga mata nito. Pagkatapos ay tumingin ito sa anak na tahimik na nagmamaneho. “Inara, buti ka pa. Kahit hindi kita kadugo, willing kang samahan ako. Hindi tulad ng ibang tao riyan na kadugo ko nga pero napakahirap makasama. Paminsan-minsan na nga lang umuwi sa bahay, kailangan pang pilitin. Mas madali pang magdasal sa Diyos

“Hiwalay? Parang hindi naman kailangan ng opisyal na hiwalayan dahil wala namang pinagkaiba ang sitwasyon natin ngayon doon, Kaizan,” malamig at walang gana na sabi ng dalaga. Ang malamig niyang tono ay parang gasolina sa apoy. Unti-unting uminit ang dibdib ng lalaki hanggang sa halos pumutok ito. Mabilis nitong hinawakan ang balikat niya, nanlilisik ang mga matang tila may yelong apoy. Mabigat ang presensya nito habang nagsalita. “Inara, ikaw ang hindi tumupad sa salita mo at ikaw pa ang ayaw makipaghiwalay. Ngayon na ikaw ang young madame ng El Davion family, dapat gampanan mo ang papel mo nang tama at tigilan na ang pakikipaglandian sa ibang lalaki.” Bigla niya itong tinulak palayo, mahigpit ang pagkakakuyom ng mga kamay. Galit at sakit ang nasa mga mata niya habang tumingin dito. “Kaizan, hindi ako ganoon kasakim o kalupit gaya ng iniisip mo. Hindi rin ako nanghihimasok sa iba para lang sa walang kwentang pag-ibig na ‘yan. Ikaw ang dapat mong tingnan, hindi ako.” Naalala pa rin