All Chapters of Bound to My Ruthless Zillionaire Fiancé: Chapter 81 - Chapter 90

Bahagyang tumango ang binata habang pinapanood ang tuluyang pag-alis nina Don James at ng asawa nito. Lumapit si Stephen at tumabi sa kanya. Marahang tinapik ang balikat niya bago sumulyap kay Inara na may mapanuksong ngiti. “Hindi ko in-expect na mag-aasawa ka agad. ‘Di ba ikaw pa ‘yung nagsasabing wala kang balak magpakasal?” Biglang lumamig ang hangin sa paligid. Tumigas ang ekspresyon ng binata. Kumislap ang malamig na liwanag sa madilim niyang mga mata nang tignan si Stephen. “Sineryoso mo talaga ‘yung mga kalokohan natin noong bata pa tayo?” Tumawa nang malakas ang lalaki na tila walang pakialam. Inakbayan niya ang binata, halatang nasa magandang mood. “Okay, okay. Ang tagal na nating ‘di nagkakasama. Tara, inom tayo?” “Bumalik na rin si Wyatt,” malamig na sagot ng binata. “Dapat sumama rin siya.” Walang paalam. Walang kahit anong sulyap o salita para kay Inara. Hinayaan niyang hilahin siya ni Stephen palayo. Samantala, si Stephen ay gaya ng dati, walang kamalay-malay at b

Bahagyang natigil ang kamay ni Kaizan habang hinihimas ang buhok ni Zandrae. Saglit siyang nanahimik, tila may mabigat na iniisip, bago tuluyang nagsalita. “Sige. Dito na lang muna ako tonight. Sasamahan kita.” Biglang napatingala si Zandrae. Namumugto ang mga mata nito, puno ng pag-asa at takot na baka mali ang narinig. “Talaga?” mahina nitong tanong. Tumango ang lalaki at hinila siya palapit, marahang hinihimas ang likod nito para pakalmahin siya. Alam nito kung bakit ganito si Zandrae. Naiintindihan nito ang takot at pangangailangan niya. Pero ang pag-intindi, hindi ibig sabihin ay may maipapangako siya. Mahigpit na niyakap ni Zandrae ang baywang niya at idinikit ang pisngi sa dibdib nito. “Kaizan, alam kong may asawa ka na. Alam kong hindi na dapat ako lumapit pa. Hindi maganda para sa’yo, at hindi rin patas kay Miss Inara. Pero hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko. Miss na miss kita. Every single moment.” Nanatiling tahimik ang lalaki. Dahan-dahan niya itong inihiga at ti

Umatras nang umatras si Inara hanggang sa tuluyan nang dumikit ang likod niya sa malamig na pader. Wala na siyang mapag-urungan. Patuloy pa ring lumalapit si Kaizan, mabigat ang presensya, tila sinasakal ang hangin sa pagitan nila. Tinitigan niya si Inara mula ulo hanggang paa. Gusot na ang dating elegante nitong damit, hindi na maayos tingnan. Mukha itong marupok, disheveled, pero sa kakaibang paraan, lalo pa itong naging kaakit-akit sa paningin niya. Matagal nang alam ng lalaki na delikado si Inara sa sarili nitong tahimik na paraan. Parang maliit na demonyo kung tutuusin. Pero hindi niya inakalang kahit sa ganitong sitwasyon, kaya pa rin nitong guluhin ang puso niya. “Inara, huwag mong isipin na dahil kamukha mo si Zandrae, puwede kang—” “Tama na.” Bigla siyang sumabat, matalim ang boses. Namumula ang mga mata niya, puno ng luha, pero diretso pa rin ang tingin kay Kaizan. “Hindi mo kailangang sabihin ang mga salitang ‘yan para lang insultuhin ako. Alam ko kung nasaan ang lugar k

Napahinto sandali si Wyatt nang marinig ang sinabi ni Zandrae. Tumingin siya rito, may halong pag-aalinlangan at bigat sa mga mata, bago marahang nagtanong na para bang takot sa posibleng sagot. “Zandrae, tatanungin lang kita. Kung sakali na… kung hindi talaga makipag-divorce si Kaizan kay Inara… ano ang gagawin mo?” Biglang nanigas ang mukha nito. Parang may manipis na ulap na bumalot sa dati nitong maamong mga mata. Bahagyang paos ang boses nang sumagot. “Ako… hindi ko alam.” Napatawa si Wyatt, pero walang saya. Isang mapait at tila sariling kinukutya na tawa. Tatlong taon na ang lumipas, dapat noon pa niya naintindihan. Sa puso nito, iisa lang ang puwedeng laman. Si Kaizan lang. Sumandal si Zandrae sa kanya, puno ng pagkalito ang mga mata. Mariin nitong kinagat ang ibabang labi at matagal na nanahimik bago marahang nagsalita. “Wyatt, sabi ni Kaizan, hindi muna raw siya makakapunta sa ospital these days. Alam mo ba kung ano bang pinagkakaabalahan niya?” Hindi agad sumagot si Wyat

Pagdating ng dalaga sa entrance ng restaurant, sinalubong siya ng isang gwapong waiter na may propesyonal na ngiti. “Miss, may reservation po ba kayo?” tanong nito. Bahagya siyang tumango at mahina ang boses. “Kay Arlend Kaizan El Davion po.” Pagkarinig pa lang sa pangalan ng lalaki, agad na nagbago ang kilos ng waiter at naging mas magalang. Bahagya itong yumuko at iniabot ang kamay. “Please follow me, miss.” Sinundan ng dalaga ang waiter pataas sa second floor. Pagdating nila roon, bigla siyang napahinto. Tahimik ang buong palapag. Walang ibang tao. Isang mesa lang ang naroon, may sinding kandila at pulang rosas sa gitna. Napakunot ang noo niya sa gulat. Saglit siyang nag-isip bago nagtanong. “Ni-reserve ba niya buong floor?” Sanay siyang laging puno ang first floor ng restaurant na iyon. Imposibleng ganito katahimik ang second floor kung hindi sinadya. Bahagyang tumango ang waiter. “Opo, Miss. Gusto niyo po bang maunang mag-dessert?” “Hindi na,” marahan niyang sagot habang