Alle Kapitel von Attorney Zander Velasquez Excessively Adores Me: Kapitel 11 – Kapitel 20

Pagkarinig sa tanong ni Zara, tila biglang humigpit ang hangin sa paligid. Ang dating magaan na pag-uusap ay napalitan ng nakakabinging katahimikan. Ramdam ni Tessa ang biglang paglingon ng lahat sa kanya; nag-init ang kanyang pisngi sa hiya, habang pilit niyang pinanatili ang kalmado niyang mukha.Bago pa man makasagot si Liam na halatang pinipigilan ang kanyang inis, isang mahinang tawa ang umalingawngaw. Si Carl iyon, nakasandal sa upuan. “Tessa is my friend, kaya syempre kilala siya ni Liam, ‘di ba, bro? Pero Zara… huwag kang mag-alala. Si Liam, loyal na loyal ‘yan sa’yo!” may bahid na biro sa tinig habang sinabing may halong kaseryosohan.Habang binibitawan niya ang mga salitang iyon, sumulyap siya kay Liam, at sa sulyap na iyon, mas malinaw pa sa anumang salita ang kanyang panunukso. Biglang dumilim ang mukha ni Liam. Walang sabi-sabing hinawakan niya sa braso si Zara at mahigpit na inakay palayo habang tuwid ang likod at malamig ang mga mata nito.“What is wrong with you?” Dini

Halos pilitin ni Carl si Tessa na sumama sa kanya sa ospital.Makulit siya, iyong tipo ng lalaking mag-aalala kahit sa maliit na gasgas at gagawing isang buong gabi ang simpleng gamutan. Ang dapat sana’y mabilis na check-up ay umabot ng dalawang oras sa ilalim ng malamig na ilaw ng ospital, kahit pa mababaw lang naman ang mga sugat ni Tessa.Pagkarating naman nila sa bahay nina Tessa, alas-nuwebe na. Tahimik na ang siyudad, ang mga ilaw sa mga tindahan ay kumikislap.Pagod na pagod na si Tessa, ngunit nagawa pa rin niyang ngumiti at magpasalamat. “Pasensya na kung naabala kita, Carl. Salamat sa paghatid sa ‘kin,” mahinahon niyang sabi bago bumaba ng kotse.Ngunit sa mga mata ni Carl, may mga bagay na hindi niya masabi. Matagal na niyang pinangarap na magkaroon ng pagkakataon na makasama si Tessa, ngayon pa ba na si Liam na mismo ang hindi pumili kay Tessa. Ngunit dumating naman si Zander—malamig, kontrolado, at makapangyarihan. Isang tingin lang ng lalaking iyon kay Tessa ay sapat na

Pagsapit ng alas-diyes ng gabi, nagsara na ang restawran.Paglabas ni Tessa, sinalubong siya ng mahinang ambon. Sa ilalim ng malabong ilaw ng mga poste, kumikislap ang mga patak ng ulan, tila sumasayaw sa ibabaw ng kalsadang kulay-abo at basa. Malamig din ang hangin, may halong amoy ng ulan at aspalto—malinis, ngunit may bahid ng lungkot.Tumingala siya sa langit at napabuntong-hininga. Wala siyang dalang payong. Napangiti siya ng bahagya sa sarili niyang pagkalimot, at sa halip ay inilapat ang bag sa ulunan bilang panangga bago tumakbo patungo sa pinakamalapit na hintuan ng bus, mga dalawang daang metro ang layo.Pagdating niya roon, basang-basa na ang kanyang buhok, nakadikit sa kanyang pisngi, at ang suot niyang blouse ay dumikit na sa balat dahil sa lamig. Nangangatog siya habang inilalabas ang cellphone upang mag-book ng taxi.Ngunit mahirap makakuha ng masasakyan kapag umuulan. Sunod-sunod ang mga sasakyang dumaraan, nagbubuga ng tubig mula sa mga poso negro sa kalsada, ngunit w

Lumabas muna saglit si Tessa upang magpahangin sa labas.Pagbalik naman niya sa restawran, oras na muli ng kanyang pagtatanghal. Malamig na rin ang simoy ng hangin.Hindi na siya inistorbo ni Carl nang gabing iyon. Tahimik lang itong naghintay hanggang matapos ang kanyang shift bago siya nilapitan upang pag-usapan ang tungkol sa nakababatang kapatid nito na gustong matutong mag-piano.Si Carmel ay mahinhin at magalang. Isang batang may marubdob na paghangang mababasa sa kanyang mga mata. Hindi rin nagawang tumanggi ni Tessa.Masayang nagbayad si Carl, pati dalawang buwang bayad ay ibinigay na agad nito sa kanya. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naramdaman muli ni Tessa ang kaunting kapanatagan, ang bigat ng pera sa kanyang pitaka ay parang sandaling pahinga at nabawasan din ang kanyang pag-aalala.Alam niyang iyon ang paraan ni Carl ng pagtulong sa kanya, upang hindi niya rin maramdaman na may utang na loob siya rito.Pag-uwi niya nang gabing iyon, tahimik ang mali

Mag-isa lamang na nagmaneho si Liam papunta sa lugar na napagkasunduan.Ang daan ay madilim at tahimik; tanging ugong ng makina ng kotse lamang ang maririnig sa pagitan ng makapal na ulap ng gabi. Sa sandaling huminto siya sa harap ng lumang bodega, bumaba siya at dahan-dahang hinila ang malalaking bag na naglalaman ng dalawampung milyong peso.Pagpasok niya sa loob, malamig ang hangin. Ang amoy ng kalawang at lumang kahoy ay sumalubong sa kanya. Sa gitna ng dilim, lumitaw ang isang lalaki na may peklat sa pisngi—ang kilala sa alyas na “Monkey”. Ang peklat sa mukha nito ay tila nakangising demonyo.Hinablot nito ang ilang bungkos ng pera, tiningnan, at nang makasiguro na tunay, ay kumislap ang mga mata.“Talagang mayaman at makapangyarihan si Mr. Torres,” anito, sabay ngisi. “Kung naging mas mabait lang si Ms. Velasquez kanina, sana ay hindi siya naghirap nang ganito.”Isang senyas lamang mula sa kanya at agad na pinalaya ng mga tauhan si Zara.Sa sandaling makawala si Zara, agad siya