All Chapters of เกิดใหม่มีสามีตาบอด: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นไกรสรเพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดี ห้องของเขามีห้องน้ำในตัวพ่อของเขาสร้างไว้เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับลูกชาย ในอดีตบ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนสูงทั้งหลังแต่เมื่อลูกชายคนโตตาบอดธนาก็รื้อทำใหม่เป็นบ้านปูนชั้นเดียวเพื่อให้ลูกชายเดินเหินได้สะดวกมากขึ้น ตอนนี้มีเพียงยุ้งข้าวเท่านั้นที่เป็นไม้ทั้งหมด “เข้ามาเลยครับ ห้องไม่ได้ล็อก” เขาบอกเสียงราบเรียบ ไพลินเปิดประตูเข้ามาตามคำอนุญาตของเขา “อุ้ย!” ไพลินยืนอ้าปากตาค้างไปชั่วขณะ เมื่อเห็นกล้ามอกเขาเต็มสองตา เธอช่างเข้ามาได้ถูกจังหวะพอดี หนวดหนาดกดำ และผมยาวที่ถูกมวยขึ้นไว้อย่างลวก ๆ ตอนอาบน้ำ ไม่ได้ทำให้กล้ามอกของเขาดูแย่ลงเลยสักนิด กลับกันมันกลับทำให้ใจเธอเต้นระส่ำ อา! หุ่นแบบนี้ฮยอนบินชัด ๆ ถึงผิวจะไม่ใช่ก็เถอะ ผิวสีแทนเพราะกรำแดดแบบนี้สิมันเร้าใจพี่สาวสุด ๆ อ๊าย! อยากกรี๊ดดัง ๆ เหมือนตอนไปรอรับดาราเกาหลีที่สนามบิน ตอนนี้เขาไม่ได้สวมแว่นตาดำจนทำให้เธอมองเห็นดวงตาของเขาที่มันไม่ได้ปิดลงอย่างที่เธอเคยคิดไว้ แปลกจังดวงตาเขาไม่ได้ขุ่นมัวเหมือนคนตาบอดทั่วไป

ไพลินตื่นแต่เช้ามืดถึงอากาศจะค่อนข้างหนาวก็ตาม ก่อนเดินออกจากห้องเธอเก็บที่นอนให้เรียบร้อยแล้วเปิดมุ้งเข้าไปดูสามีอยากรู้ว่าหมีควายเขานอนยังไง “อากาศหนาวขนาดนี้ยังนอนไม่ห่มผ้าอีก” ไพลินพึมพำกับตัวเองก้าวเท้าเบาบนพื้นอันเย็นจัดคลานขึ้นไปบนที่นอนเพื่อห่มผ้าให้เขาอย่างเบามือ ทันใดนั้นมือหนาก็จับเข้าที่ข้อมือเธอได้อย่างแม่นยำแล้วรั้งลงมาอย่างแรง “โอ๊ะ! พี่ไกร” ไพลินตกใจที่ตอนนี้ร่างของเธอนอนทาบทับอยู่บนคนตัวสูงที่ไม่ยอมสวมเสื้อนอน “อะไร” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน “แกล้งลินทำไมคะ” ที่จริงเขาคงรู้สึกตัวนานแล้วแต่แกล้งหลับไพลินจึงชะล่าใจว่าเขายังไม่ตื่น หัวใจเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ จากที่รู้สึกหนาวในคราแรกตอนนี้เริ่มร้อนผ่าวไปทั่วตัว “ไม่ได้แกล้ง” “แล้วที่กอดลินอยู่นี่ล่ะ” “เป็นผัวเมียกันกอดกันแล้วมันผิดตรงไหน” “มะ ไม่ผิดค่ะ แต่ลินจะไปทำกับข้าว พี่ไกรจะปล่อยลินได้หรือยังคะ” ไพลินชักสีหน้าดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวใหญ่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายเธอทำให้ดวงใจของเขาไหว

วันนี้เป็นวันแรกที่ไพลินจะได้ตัดอ้อยอย่างจริงจังเสียที อ้อยแปลงนี้อยู่ต่างหมู่บ้านแต่ก็ไม่ไกลมากและเป็นอ้อยไฟไหม้ เหมือนที่พ่อกับแม่สามีของเธอไปตัดทุกวันรองเท้าบูท ถุงมือ หมวกปีก ผ้าขาวม้าสำหรับคลุมหน้า…พร้อมลุย!ไพลินคลุมหน้าเสร็จก็เดินไปตามร่องอ้อยสูงต่ำที่มีแต่เขม่าสีดำจากใบอ้อยที่โดนเผาอยู่เต็มพื้นดิน ตอนเช้ามันเป็นเหมือนหิมะของทางภาคอีสาน มันมักจะลอยละลิ่วไปตามลมและร่วงลงมาจากฟากฟ้าแล้วตกใส่บ้านคน แต่มันเป็นหิมะสีดำที่ไม่น่าพึงใจ เพราะนอกจากมันจะไม่ละลายเป็นน้ำแล้วมันยังทำให้พื้นที่ตรงนั้นสกปรกไปด้วย แต่ก็ต้องทนจนกว่าจะหมดฤดูกาลการตัดอ้อยตามทางเดินมีมัดอ้อยวางเรียงขวางเป็นทางยาว ขาสั้น ๆ ก้าวข้ามมัดอ้อยไปทีละมัด มุ่งหน้าตรงไปยังแม่สามีที่กำลังตัดอ้อยอยู่ไม่ไกลมากนัก มาถึงก็หยุดมองแม่สามีที่ก้ม ๆ เงย ๆ ตัดอ้อยอย่างชำนาญ “แม่สอนลินหน่อยนะคะ” “ได้สิ ถ้าร้อนก็พักนะ” ถึงไพลินจะไม่เคยทำงานแต่ถ้าลูกสะใภ้พร้อมที่จะเรียนรู้ ขจีพรก็พร้อมจะสอนเสมอ ทำได้น้อยได้มากแค่มีความกระตือรือร้นที่จะทำนั่นก็ถือดีมากแล้ว“ค่ะ” ไพลินรับคำแล้วยิ้มจนตาหยีขจีพรตัดเอายอดอ้อยมาสองยอดเพื่อรองลำอ้อย “ตัดเฉี

ความเหนื่อยล้าจากการตัดอ้อยทำให้ไพลินผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของคนร่างยักษ์ ไกรสรดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างทั้งสองแล้วนอนกอดเธออยู่อย่างนั้น ขาข้างขวาก็พาดเกยขาทั้งสองเธอไว้เช่นกัน กว่าไพลินจะหมดฤทธิ์ก็เล่นเอาเขาเหนื่อยเหมือนกัน ดีที่วันนี้เขาสวมเสื้อนอนไม่อย่างนั้นกลิ่นหอมจากกายนุ่มมันอาจจะทรมานเขามากกว่านี้ตื่นมาตอนเช้าไพลินรู้สึกเหมือนโดนค้อนทุบ กระดูกกระเดี้ยวปวดไปหมด อากาศหนาวก็หนาวยังต้องมาโดนนอนทับทั้งคืนอีก ส่วนบนก็โดนกอดยังกับโดนงูเหลือมรัด ไม่เข้าใจว่าเขาไม่เคยนอนกอดใครหรืออย่างไรถึงได้กอดไม่ยอมคลายแบบนี้“อูย!” คนตัวเล็กครางออกมา ดิ้นดุกดิกในอ้อมแขนเพื่อจะให้หลุดพ้น“จะนอน อย่ากวน” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้นแถมกอดแน่นอีก“นอนบ้าอะไรลินจะไปทำกับข้าว”“เช้าแล้วเหรอ” เขาหลับสนิทจนไม่ตื่นเลยทั้งคืน ซึ่งเขาไม่เคยเป็นมาก่อน อย่างน้อยก็ต้องสะดุ้งตื่นมาตีห้าเกือบทุกวัน“อือ โอย! อย่ากอดแน่นลินปวดตัวไปหมดแล้วเนี่ย”“หึ หึ กลับบ้านไหมล่ะเดี๋ยวไปส่ง” จะอยู่ไม่ได้ก็คราวนี้ สมน้ำหน้าอยากอวดเก่งดีนัก“ไม่! ก็บอกแล้วว่าจะอยู่กับ…ผัว!” เธอตะโกนใส่หน้าเขาแล้วรีบสะบัดแขนออกทันที จนคนตัวใหญ่ตกใจ ว่าเธอเ

บ่ายคล้อยกายเล็กหย่อนก้นลงนั่งบนร่องอ้อยที่ถูกตัดออกไปแล้ว เนื้อตัวดำเขรอะไปหมด ไพลินหยิบสมุดปกแข็งเล่มใหญ่ที่ขจีพรให้มาแล้วกางไว้บนขาข้างหนึ่ง ไพลินเปิดดูคร่าว ๆ รอให้คนงานเดินเข้ามาบอกว่าแต่ละคนตัดอ้อยได้คนละกี่มัด คนงานเก่งกันเอามาก ๆ แต่คนตัดอ้อยได้มากกว่าสองร้อยมัดต่อวัน อย่าเทียบกับเธอเลยแค่ห้าสิบมัดก็เยอะแล้ว ไม่อยากจะคิดถ้าตัดอ้อยสดคงได้วันละไม่ถึงสามสิบมัด ไพลินจดรายการให้คนงาน เธอทำได้คล่องเหมือนกับคนเคยทำมาก่อน ไกรสรที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ แทบไม่อยากเชื่อ ตารางค่าแรงที่แม่ของเขาทำไว้ถ้าใครไม่เคยทำจะค่อนข้างงงแต่ไพลินคุยกับคนงานได้โดยไม่มีปัญหาสักคน ซ้ำยังคำนวณเงินค่าแรงให้กับคนงานได้อย่างแม่นยำเมื่อลูกน้องเอ่ยถาม เพราะอ้อยไม่ใช่มัดละบาทคำนวณไม่ง่ายนัก คนงานตัดอ้อยส่วนมากจะสะสมค่าแรงไว้รอเบิกครั้งเดียวตอนตัดอ้อยจบในแต่ละสวน บางคนมาจากเมืองลาว จะกลับไปเยี่ยมบ้านทีพวกเขาถึงขอเบิกค่าแรง ซึ่งก็ได้หลักหมื่นกันทั้งนั้น ลูกน้องประจำของเสี่ยธนามีสิบกว่าคน มีทั้งคนที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันและต่างถิ่นต่างที่ หรือแม้แต่ประเทศเพื่อนบ้านก็มี ลูกน้องกลุ่มนี้ช่วยงานทั้งทำนา ทำ