Semua Bab My Husband’s Half Brother’s Possession: Bab 21 - Bab 30

Muntik mabuwal ang tuhod ko nang marinig ang boses ni Tomi mula sa first floor. Umahon ang takot at pag-aalinlangan sa puso ko sa isiping mahuhuli kami ni Tomi sa ganitong posisyon. Ang kaninang pagsisisi ko ay mas lalong lumalala, gusto ko na lang kumalas mula kay Lazarro at tumakbo papalapit kay Tomi. But Lazarro remained agonizingly indifferent to the danger. He didn't flinch, nor did he pull away. Instead, he continued his slow, torturous exploration, the tip of his nose grazing the line of my throat as if we were the only two people left in the world. And God help me, I was weak. My body betrayed my fear. Instead of pulling back, my head tilted to the side, a silent, shameful invitation for him to take more. I'm so sick. Sick. Sick. Sick! But holly Jesus, my body wants more! As the panic rose in my chest, I felt his palm begin a slow, possessive crawl across my stomach. His touch was heavy and deliberate, mocking the very vows I had taken. Naririnig ko na ang malakas na tunog

“Where’s my wife?! Diamon! Lahat kayo hanapin siya!” Sa bungad pa lang ng back door ng resthouse, iyon kaagad ang umaalingaw-ngaw sa mga tainga namin ni Aling Teressa. Sa dinner pa lang kanina, tinatamaan na talaga ng alak si Tomi. Kaya naman hindi niya na napigilan ang sarili niya at nakisali na nang pagsalitaan ni Lazarro si Tita Glaiza. Napasobra pa siguro ang inom niya nang hindi niya ako mahanap. Pinatatag ko ang aking loob habang tahimik na nakasunod kay Aling Teressa. Wala na akong pakialam kahit wala akong suot na flip-flops ngayon, kaya damang-dama ko ang pinong mga buhangin. Hinubad ko kasi iyon noong hinahabol ko si Lazarro, hindi ko alam kung saan ko naihagis. When we arrive at the cottage, I saw Tomi passed out on the table with a bottle in his palm. Hindi rin nakawala sa mga mata ko ang mga platong nasa buhangin na ngayon. Wala na si Tita Glaiza at Tito Edgar, palagay ko ay nagpapahinga na. Mabuti na lang, kundi maging ang ganitong kilos ni Tomi ay ako ang mana

“Bibili rin ba tayo ng pregnancy test ngayon, ija?” napalingon ako kay Yaya Loling nang bigla siyang magsalita sa gilid ko. Tatlong araw na nang makabalik kami rito sa Manila mula sa Siargao at naririto kami ngayon sa grocery store dahil naubusan kami ng stock. Sinamahan ko na si Yaya Loling kasi alam kong medyo marami-rami ang bibilhin niya, hindi niya naman kaya iyon nang mag-isa. Si Kuya Emong talaga ang madalas na tumutulong sa pag-go-grocery gayong madalang akong payagan ni Tomi na lumabas-labas, subalit ngayon ay wala si Kuya Emong dahil isinama siya ni Tomi sa business trip nito sa Japan. Walang sinabi si Tomi kung kailan siya babalik at hindi ko na sinubukang alamin. Palabas na kami ngayon ng grocery store kaya siguro natanong iyon ni Yaya Loling. Linggo-linggo kasi bumibili ako ng pregnancy test para alamin kung… may laman na ba ang sinakupunan ko, nakasanayan na ni Yaya Loling. Pero kahit ano namang pilit ko, paulit-ulit pa rin ang resulta. Negative. Masyado na ba akong

TRIGGER WARNING: This narrative contains graphic depictions of violence, torture, and bodily harm, as well as themes of abuse, manipulation, and threats against family members. Strong profanity is used throughout. Content may be disturbing or triggering for those affected by trauma, violence, or abuse. Reader discretion is strongly advised – prioritize your well-being and step away if you feel distressed. LAZARRO’S POINT OF VIEW. “Ostav' nas.” (Leave us.) I commanded all of my men, while my eyes locked with the man in front of me. Drenched in his own blood. My blood boiled with complete excitement. This is going to be fucking fun. I cocked my head to the side before smirking devilishly, one of those smirks that makes him pissed in his own pants. All of my men walked out of the room, and the room fell into silence, interrupted only by his ragged, wet breathing and small, pathetic cries. “I don't know anything! Spare my life!” he cried again. Lifting my wrist, I took off my

Naunang lumabas si Yaya Loling para ibaba ang mga pinamili at umulong din taxi driver para ipasok ang lahat ng iyon sa gate. Kagat-kagat ang ibabang labi, pumasok ako ng bahay. Kanina pa nanginginig ang mga kamay ko, kaya napilitan akong itago iyon sa likod ko. Pero, nararamdaman kong may kakaiba sa akin. Hindi na nanginginig ang katawan ko. Noon, mababanggit pa lang ang pangalan ni Tomi, nararamdaman ko na kaaagad kung paano magreact ang katawan ko, pero ngayon para siyang manhid. Ramdam ko pa rin ang takot at kaba, pero alam kong may kakaiba. Hindi ko lamang mapunto kung ano iyon. I pushed the wooden door opened as Aling Loling entered the house. Kaagad tumulong si Kuya Emong nang makita kami. Ang mga mata ay saglit na lumapat sa akin, mga matang puno ng awa. “Magandang hapon, Ma'am Diamon.” bati nito. Pilit akong ngumiti sa kabila ng matinding pagwawala ng puso ko, “Nakarating na po pala kayo…” “Opo. Nasa taas po si Sir Ant—” “Who said you can leave without telling me?”