My Husband’s Half Brother’s Possession

Negative.

Dismaya at sakit ang bumalot sa puso ko habang tinitignan ang pregnancy test sa harapan ko. Sa loob ng tatlong taong kasal, hanggang ngayon ay hindi pa rin kami binibiyayaan ng anak. Tatlong taong umaasa, tatlong taong sumusubok at tatlong taong nabibigo. Paulit-ulit pero hindi pa rin ako nagsasawang humiling. Bagsak ang balikat, lumabas ako ng banyo.

Nasalubong ko ang blankong mukha ng aking asawa. Mukha ng lalaking pinakamamahal ko. Si Tomi.

Sinalakay ng hiya ang buo kong katawan, wala akong magawa kundi ang mapayuko. Hindi ko man lang maibigay ang kagustuhan ng asawa ko... Kahit gaano ko pa ito ipagdasal sa iba't-ibang santo o halos sa demonyo.

"It's..." nanunuyo ang lalamunan ko, "N-negative."

Wala akong narinig na kahit anong salita mula sa kaniya, at mas lalo pang dinudumog ng kaba ang puso ko. Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko at kahit naduduwag, nilakasan ko ang aking loob at sinalubong ang paningin ni Tomi. Wala akong mabasa na kahit ano roon. Para lang akong nakatingin sa walang katapusang madilim na butas.

"As expected," walang ano-anong sabi niya, bago ako tinalikuran para maghanda sa pagpasok niya.

As expected. Paulit-ulit na nag-iingay iyon sa utak ko. Tila walang katapusan. Walang hanggan. Tila ba isang patalim ang dalawang salita na iyon, paulit-ulit na tumutusok sa puso ko. Nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga nagbabadyang luha at para akong maduduwal sa kinatatayuan ko ngayon pero nilalakasan ko ang loob ko.

Sanay na ako sa reaksyon ni Tomi sa tuwing ganito ang resulta ng pregnancy test ko, pero kahit gaano pa ako kasanay, palagi pa rin akong nasasaktan. Bilang isang asawa, mahalaga sa amin ang magka-anak. Sa akin, mahalaga sa akin iyon. Gusto kong iparanas sa anak ko kung ano ang hindi ko naranasan noon, ang mahalin ng isang magulang.

The universe never granted me the chance to know what love felt like. My parents were stolen by a car accident when I was only four, leaving me with nothing but a void. I don't even have a single photograph or a fleeting memory to hold onto. Tita Glaiza told me I spent years lost in a coma, and when I finally woke up, she was the one who claimed my life as her own.

But she didn't take me in to be a daughter. I wasn't an orphan she wanted to love. I was an investment she wanted to groom. I was a blank canvas she could paint with her own versions of 'perfection'-a porcelain doll crafted to serve a purpose. Kinupkop niya ako hindi dahil sa awa, kundi dahil kailangan nila ng isang tau-tauhan na itatabi kay Tomi. I wasn't a part of the family, I was just another piece of their expensive furniture.

She claimed my life, but it was Tomi who claimed my world.

Noong mga panahong pilit kong kinikilala ang sarili ko sa gitna ng kadiliman, siya lang ang tanging mukhang pamilyar sa akin. He was the one who held my hand when I couldn't even remember my own name. Siya ang boses na nagpapaalala sa akin na may halaga ako, kahit na ang totoo ay ang halagang iyon ay nakadepende lang sa kaniya.

In the absence of a past, Tomi became my everything. Siya ang naging sandigan ko sa dagat ng kalituhan. Slowly, that gratitude twisted into something I mistook for a fairy tale. I learned to love him-not because he was perfect, but because he was the only one who stayed. I fell in love with my captor, unaware that the 'safety' he offered was just a gilded cage, and the love I felt was merely a symptom of my own survival.

Tumikhin ako upang alisin ang bikig sa lalamunan ko at magkaroon ng tapang, "Papasok ka na?"

Walang lingon-lingon siyang sumagot, "Of course, just to fed my worthless wife who couldn't conceive my child."

Great. More painful than those two words.

Akmang tatalikuran niya na sana ako nang mabilis ko siyang hinabol at hinigit ang braso niya upang pigilan. Kitang-kita ko kung paano gumuhit ang inis sa mga mata niya, noong nilingon ako. Naramdaman ko ang pagkirot ng puso ko habang matapang na sinasalubong ang mga mata ni Tomi, kahit pa gusto ko nang umiwas dahil nag-aapoy sa galit ang mga iyon.

Gamit ang nanginginig na labi, nagsalita ako. "Nag... Nagluto ako sa baba, kumain ka muna bago ka umalis o baonin mo man lang iyon para may lakas k-"

"Get off," mabilis niyang putol sa lintaya ko, walang pakialam sa kung ano man ang nararamdaman ko.

Umiling ako. Pilit nilalakasan ang loob.

Napapikit siya, bago inis na sinuklay ang buhok. Sapilitan niyang kinalas ang dalawang palad ko na nakayapos sa braso niya. Sa sobrang lakas ng pwersa niya ay hindi ko mapigilang mapadaing sa sakit. Magmamatigas pa sana ako pero nagtagumpay siyang kumalas mula sa kapit ko. Matalim niya muna akong tinignan bago tumalikod sa akin at malakas na sinarado ang pinto.

Nag-unahang tumulo ang mga luha ko habang nakatulala sa pintong nilabasan ni Tomi. Ang bawat salitang binibitawan niya ay punyal na tumutusok sa puso ko, pero naiintindihan ko kung saan siya nanggagaling.

Paano... Paano ba napunta sa ganitong sitwasyon ang pamilyang pinapangarap ko? Simula pa lang noon pangarap ko ng magkaroon ng simple ngunit masayang pamilya. May asawa at anak. Bakit sa lahat ng tao sa mundo ako pa... ako pa ang hindi pinagpala magkaroon ng anak. Bakit ako pa?

Ilang sandali pa akong nakatulala bago napagdisesyunang bumaba sa kusina. Bumungad sa akin doon ang pagkaing hinanda ko. Maaga akong gumising, inaakalang ang araw na ito ay magiging maganda. I lang linggo na rin kasi akong nakakaranas ng morning sickness at ilang symptoms pa ng pagbubuntis. Gano'n pa rin pala.

"Yaya Loling," tawag ko sa aming katulong. Siya ang nakakasama ko tuwing nasa trabaho si Tomi. Minsan kasi, inaabot ng ilang araw si Tomi bago makauwi kaya kinailangan ko talaga ng makakasama sa bahay.

"Ano iyon, ija?"

Tinuro ko ang pagkaing nasa lamesa. "Sa inyo na lang po iyon."

"Bakit? Ang akala ko ba'y hinanda mo iyan para sa asawa mo? Ang aga mo pang nagising," takang tanong niya sa akin.

Mahina akong tumawa bago itinuon ang paningin sa lamesa, "Maaga po siyang umalis, hindi niya siguro napansin ang hinanda ko."

Alam naming dalawa ang totoo. Hindi naman bulag at bingi si Yaya Loling, pero mas pinili niyang manahimik. Maliban kasi sa pag-aasikaso sa bahay, bayad din ang boses, tainga at mata niya. Nakita ko ang awa sa mga mata ni Yaya Loling kahit alam kong pilit niya iyong tinatago mula sa akin, at iyon ang ayaw kong makita sa kahit na sino lalong-lalo na sa kaniya.

Hindi ko gustong kaawaan ako sapagkat ako ang pumili ng ganitong buhay-ako ang nagdisesyon para sa akin.

Tumalikod na ako at agad umakyat sa kwarto. Narinig ko pa ang pagtawag ni Yaya Loling pero hindi na ako lumingon.

Matutulog na lang siguro ako kaysa mag-isip nang mag-isip sa mga bagay-bagay.