All Chapters of My Husband’s Half Brother’s Possession: Chapter 1 - Chapter 10

LINGGO ngayon at naririto ako sa kusina habang nagluluto kasama si Yaya Loling nang biglang pumasok si Tomi. Hinalikan niya ako sa labi bago siya pumwesto sa upuan sa harapan namin. Malalaki ang ngiting naglalaro sa mukha nito at kumpara noong nakaraang araw, maaliwalas ang mukha niya. Kanina pa rin ako nagtataka sa kinikilos ni Tomi. Sa totoo lang, hindi na bago sa akin ang pabago-bago ng kaniyang mood pero ngayon... nararamdaman kong may kakaiba sa kaniya. Masyado siyang masaya ngayon na kahit ang mga maliliit na bagay ay napupuna niya pero hindi siya nagagalit. Bagkus kalmado siya. "I have a gift for you," he said, lifting his hand to put a large box on the table. Hindi ko napansin na may dala-dala pala siyang ganoon. Nagtataka man, kinuha ko pa rin mula sa kamay niya ang malaking kahon. May namumuong saya sa loob ng puso ko, si Tomi kasi ang tipo ng tao na hindi naniniwala sa pagbibigay ng regalo. Ayaw niya sa materialistic na tao. Lalong-lalo ayaw niya sa babaeng maraming kaa

Nagtayuan lahat ng balahibo sa katawan ko nang makasalubong ko ang mata niya. Gusto kong lapitan at pakatitigan iyon kung totoo bang ganon talaga ang kulay ng mga mata niya; kulay blue na animo'y tubig sa karagatan o kulay ng kalangitan, samantalang ang kabila naman ay kulay grey na halos kulay nyebe. Biglang may pumisil sa bewang ko at duon ko na lang napagtanto na naroon pala ang asawa ko. Nag-init ang pisngi ko sa kahihiyan at pagsisisi. Anong ginagawa ko? Talagang sa tabi pa ng asawa ko? Lumapit si Tita Glaiza sa anak niya. "Lazarro.. Anak." Tita Glaiza called out. Her voice broke as if she was hurt. Lazarro... Bagay na bagay sa kaniya ang pangalan niya. Tunog mapanganib. Napakunot ang noo ko nang makita kong hindi tumugon sa yakap si Lazarro, tila ba napapaso sa kaniyang ina. Parang hindi naman iyon napansin ni Tita Glaiza. "Sobrang tagal kong nawalay sa iyo..." Katulad pa rin ng kanina, walang reaksyon kahit halos naiiyak na si Tita sa dibdib niya. Makikita mo ang

MATAPOS kong saluhin ang lahat ng galit ni Tomi, iniwanan niya lang ako rito sa kwarto niya. Simula kagabi ay hindi pa siya bumabalik. Sinubukan kong buksan ang pinto pero naka-lock iyon mula sa labas. Pabagsak kong hiniga ang katawan sa kama. Ilang beses ko ng sinubukang buksan iyon, pero wala pa rin. Hindi rin naman ako makatulog ng maayos kagabi sa isiping matindi ang galit ni Tomi sa akin. Bumangon ako mula sa kama subalit agad ding napahinto nang nilukob ng pangingirot ang buong katawan ko. Kanina noong magising ako at naghilamos-hindi na ako nakapagpalit pa ng damit kagabi dahil kusang bumigay ang katawan ko-kitang-kita ko ang mga bagong pasa sa aking katawan. Wala sa mukha o leeg o braso o kahit saan man na puwedeng may makakita. Tago lahat. Sinigurado ni Tomi na walang makakahalata ng pananakit niya. And all I could do is to endure it... Accepted it. "Ate Diamon?" boses mula sa labas. Doon ako nabuhayan ng loob kaya dali-dali akong tumayo at nagtungo mula sa pinto kah

“Oo! Ilang buwan na akong nasa pilipinas pero wala man lang akong narinig galing saiyo. Nag-e-exist ka pa ba hoy?!” After ng graduation namin, nagsimula na siyang mamuhay sa ibang bansa at doon naghanap ng trabaho. Noong una may kontak pa kami sa isa‘t-isa pero habang tumatagal, lumalayo rin kami nang lumalayo. At ngayon ko na lang muling narinig ang boses niya… Hindi niya alam… Wala siyang kaalam-alam sa sinapit ko ngayon at hindi ako sigurado kung gugustuhin ko bang ipaalam sakaniya. Kilala ko si Stacey, gagawin niya ang lahat maalis lang ako sa kamay ni Tomi. “Ano? May kausap pa ba ako?” narinig ko ang pagkainis sa boses ni Stacey. Napatikhim ako. “Oo naman…” pilit akong tumawa upang pagaanin ang usapan. “Nakakatampo ka na talaga sa totoo lang. Noong nakaraang linggo nagkaroon kami ng reunion, inaasahan kong lilitaw ka pero kahit anino mo wala kaming nakita!” Napakagat labi ako. Matagal ko ng pinutol ang kung anong koneksyon meron ako sa mga dati kong kaibigan

I folded my arms around my frame as I marveled at the blue ocean spreading out in front of me. The cool wind was strong enough to make shivers run down my spine. Kakarating lang namin at ang pananatili kaagad sa dalampasigan ang inuna kong gawin. In that quiet space, peace settled over me like a soft blanket as I drank in the symphony of the wild — the steady crash of waves, the wind’s low murmur, and the gentle rustle of foliage breathing all around. Lumingon ako sa kanan, doon makikita mo ang mga taong may kaniya-kaniyang buhay. Nagsasaya at sinusulit ang mga sandali nila rito sa Siargao. Walang tao sa bahaging ito, private property kasi nila Tomi subalit matatanaw mo naman ang mga tao hindi kalayuan. Mula sa kinalalagyan ko ay natanaw ko ang paglabas nila Tomi at Lazarro sa resthouse. They were probably going to rent a surfboad, kahapon pa iyon binibida ni Tomi sa kaniyang kapatid. Natutuwa kasi siyang may common sila sa isa‘t-isa at iyon ay ang pagkahilig sa surfing. “L