All Chapters of เธอเป็นของผม: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่เขาเรียกเธอไปคุยวันนั้นผ่านมาสองวันแล้วที่เขาหายไป ไม่มาวุ่นวายกับเธออีก จนกระทั่งถึงวันที่นัดคุยเรื่องการเดินทางไปที่รีสอร์ตเพื่อทำการถ่ายตามจุดต่าง ๆ ที่ดารินทร์ได้ถูกบรีฟไว้“งั้นเอาเป็นว่าตามนี้นะครับ พรุ่งนี้เริ่มออกเดินทางตอนสิบโมง มีใครติดอะไรตรงไหนแจ้งได้เลยนะครับ” โปรดิวซ์เซอร์ของการถ่ายงานครั้งนี้พูดขึ้นสรุป และนัดแนะเวลาอีกครั้งดารินทร์จึงมาร์คเอาไว้เรียบร้อย วันนี้ส้มเช้งเองก็มาประชุมด้วยเช่นเดียวกัน เพราะพรุ่งนี้ต้องเดินทางไปกับกับร่างบางด้วย“ส่วนน้องดารินทร์ตามที่พี่ได้แจ้งไว้แล้วว่าคุณวินทัพได้จัดเตรียมรถแยกให้ไปรับที่คอนโดนะครับ ไม่ต้องมาร่วมเดินทางกับพวกเรานะ” โปรดิวซ์เซอร์หนุม่มพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อย้ำการเดินทางแยกของเธอ ตอนแรกดารินทร์เองก็ไม่เข้าใจ แต่เพราะเขาให้เหตุผลที่ว่าการเดินทางกับทางทีมงานลำบาก ไม่อยากให้เธอที่เป็นนางแบบมาลำบากด้วย และเพื่อเป็นการให้เกีรยติเธอด้วย ความสงสัยจึงมลายหายไป เหลือเพียงความประทับใจแทน“ขอบคุณค่ะ” เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วทั้งส้มเช้งและดารินทร์จึงขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปเก็บของ“เจอกันพรุ่วนี้นะคะพี่ส้ม ห้ามสายนะคะ” เมื่อมา

เมื่อทั้งคู่ขับออกมาจากตัวกรุงเทพ ฯ ได้สักพักร่างบางที่นั่งข้างคนขับก็หลับไป วินทัพเหลือบมองเธออยู่บ่อยครั้ง หลายครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูเธอ แต่ก็ต้องเรียกสติตัวเองว่าอย่าไปหลงกลคนแบบเธอ เพราะต่อให้เธอจะลืมทุกอย่างแต่นิสัยของเธออาจะยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ก็ได้ เพราะฉะนั้นเขาจะทำตามแผนเหมือนเดิม จ

หลังจากทั้งคู่ออกจากจุดพักรถวินทัพก็ยิงยาวขับมาจนถึงรีสอร์ตของตัวเองภายในสามชั่วโมง เมื่อมาถึงทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปพักตามห้องที่จัดเตรียมไว้ทันที และผู้จัดการของดารินทร์ก็เดินมาแจกแจงตารางของวันนี้ให้กับดารินทร์ทราบอีกครั้ง“วันนี้ยังไม่ได้เริ่มถ่ายนะคะ แต่มีกินเลี้ยงก่อนเริ่มงานจริงตอนหนึ่งทุ่มที่ส

รุ่งเช้าในวันต่อมา…ดารินทร์ลุกขึ้นแต่งตัวพร้อมเริ่มงานถ่ายในช่วงเช้าตั้งแต่ก่อนไก่โห่ ส้มเช้งที่มาหาเธอที่ห้องก็บอกรายละเอียดการถ่ายทำของวันนี้ให้ร่างบางได้ทราบ“น้องรินสงสัยสโคปงานตรงไหน ถามพี่ได้ก่อนเลยนะคะ เดี๋ยวจะได้คุยกับทางช่างภาพรู้เรื่อง” ส้มเช้งพูดแล้วก็มองไปที่ร่างบางที่กำลังนั่งเหมื่ออยู่

ดารินทร์ที่เห็นว่ามันเริ่มจะเตลิดไปไกลก็รีบผละออกจากจูบที่ทำให้เธอใจสั่นระรัว และจับไปที่มือหนาของเขาที่ล้วงเข้าไปใต้เสื้อของเธอเพื่อห้ามเขาเอาไว้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเพราะถูกคนตัวเล็กขัดใจ เผลอลืมตัวไปเสียสนิทว่าตอนนี้เธอเป็นเพียงแมวน้อยความจำเสื่อมอยู่“จะ…จะทำอะไรคะ…” ปากเล็กขมุบขมิบถามออกไป