All Chapters of เธอเป็นของผม: Chapter 11 - Chapter 20

“ฉันต้องการคุยกับนางแบบ…แบบส่วนตัว” ดารินทร์ถึงกับตกใจไปกับคำพูดนั้นของเขา ทำเอาทั้งห้องเริ่มเงียบอีดครั้ง ทางเลขากับทางผู้จัดการของดารินทร์ถึงกับหันมองหน้ากัน ก่อนที่เลขาหนุ่มจะพยักหน้าให้ออกจากห้องไปดารินทร์มองไปทางส้มเช้งทันทีที่ผู้จัดการสาวลุกออกจากเก้าอี้“ไม่เป็นไรหรอก น้องรินก็ร้องคุย ๆ กับคุณวินเขาดูไปก่อนนะ” ส้มเช้งกระซิบบอกร่างบางที่เอื้อมมือมาจับชายเสื้อของตนไว้เบา ๆเมื่อทั้งสองคนออกจากห้องไปทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง เพราะโดนจ้องมาตอลดเลยทำให้เธอรู้สึกกลัวเขาเป็นอย่างมาก ไม่รูว่าต้องทำหน้าทำตัวอย่างไร เพราะเขาเอาแต่จ้องมองเธอ ราวกับจับผิดก็ว่าได้“เอ่อ…ฉัน…ทำอะไรให้คุณวินทัพ…ไม่พอใจหรือเปล่าคะ?” ร่างบางตัดสินใจทำลายความเงรยบเอ่ยถามเขาออกไปก่อน“เธอ…หึ…จำไม่ได้จริง ๆ สินะ” คำพูดของวินทัพยิ่งทำให้ร่างบางงุนงงเข้าไปใหญ่ เพราะเธอจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักเขามาก่อน“เราเคยรู้จักกันเหรอคะ?” ดารินทร์ตัดสินใจถามออกไป เพราะเธอไม่รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเขามาก่อนเลย“…” เขาเงียบไม่มีคำตอบใดออกมาจากปากของเขา เขาเพียงจ้องมองเธอนิ่ง ๆ ไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ใด ๆ ออกมา แม้แต่ทางสายตาเองก็

วันต่อมา…ร่างบางที่อยู่ในชุดเดรสเรียบง่ายก้าวขาลงจากรถมองตึกสูงตรงหน้าแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา เมื่อวานเธอแทบจะนอนไม่ได้ เพราะคำพูดของเขาคนที่เป็นนายจ้างของเธอเมื่อวานแท้ ๆ เลยทำให้เธอเอาแต่คิดวนไปวนมาว่าเคยไปทำอะไรเขาเอาไว้หรือเปล่า แต่ก็คิดไม่ออกสักอย่าง จนเธอต้องกินยาเพื่อให้นอนได้ ไม่งั้นวันนี้คงทำงานแบบเบอ ๆ แน่นอน“ฮู่ว…เราทำได้ดารินทร์…เราทำได้!” ร่างบางให้กำลังใจตัวเองก่อนจะตัดสินใจล็อครถก่อนจะเดินเข้าไปด้านในบริษัทด้วยท่าทางร่าเริง“มาไวจังเลยนะคะน้องริน” พนักงานสาวที่มีหน้าที่สื่อสารกับนางแบบเอ่ยทักทายขึ้น“แหะ…สวัสดีค่ะ” ดารินทร์ไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยความนอบน้อมกับอีกฝ่ายเพื่อเป็นการให้เกียรติ“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อแก้วนะคะ ต่อไปนี้ถ้าน้องรินสงสัยอะไรตรงไหนสามารถถามพี่ได้เลยน้า” แก้วว่าแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรส่งไปให้กับร่างบางตรงหน้า“ได้เลยค่ะ” ดารินทร์เองก็ยิ้มตอบก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปด้วย“วันนี้เราจะคุยเรื่องของคอนเซปส์กันก่อนนะคะ น่าจะนานเลย น้องรินอยากเข้าห้องน้ำหรือดื่มกาแฟก่อนไหมคะ?” แก้วถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงห้องประชุม“รินขอเป็นน้ำเปล่าแล้วกันค่ะ…เอ่อ…ห้องน้ำไปท

“คุณวินทัพคะ…หยุดเถอะค่ะ ไม่งั้นฉันจะขอยกเลิกสัญญาจ้างนะคะ” เมื่อเห็นว่าตัวเองหมดหนทางสู้และเขาก็ดูไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร่างบางจึงเอ่ยขู่ออกไป ไม่รู้ว่าได้ผลมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ขอหาทางได้สู้ก่อน“หึ…โอเค ไม่แกล้งแล้ว คุณไปเข้าห้องน้ำเถอะ” เขายกยิ้มพอใจขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานและไม่สนใจเธออีก ไม่ใช่ว่าเขากลัวเธอจะยกเลิกสัญญาอย่างที่ร่างบางบอก เพียงแค่ไม่อยากให้เหยื่อตกใจหนีไปซะก่อน“ฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ…ขอตัวนะคะ” ว่าแล้วร่างบางก็รีบเดินหนีเขาออกจากห้องไปทันที เพราะกลัวเขาเกิดคึกอะไรขึ้นมา ได้หาเรื่องแกล้งเธออีกสุดท้ายก็ได้แวะชั้นแปดเพื่อเข้าห้องน้ำอยู่ดี…“สรุปเนื้อหาวันนี้ก็มีเท่านี้ น้องรินสงสัยตรงไหนไหมคะ?” แก้วถามนางแบบหน้าใหม่ก่อนจะเริ่มเก็บเอกสารภายในห้อง“รินต้องมาที่นี่อีกเรื่อย ๆ จนกว่าจะไปถ่ายแบบที่พัทยาเลยถูกต้องไหมคะ?” ดารินทร์เอ่ยถามย้ำอีกครั้งเพื่อความชัวร์เพราะต้องจดลงในตารางงานของตัวเอง“ใช่ค่ะ มาทุกวันเพื่อฟิตติ้งชุดและต้องมาเรียนรู้เกี่ยวกับโครงสร้างของรีสอร์ตเอาไว้คร่าว ๆ ก่อนด้วยค่ะ พอไปถึงที่นั่นจะได้รู้เรื่องโลเคชั่นด้วยค่ะ” แก้วพูดแล้วยิ้มใจดีส่งไปให้

@ไนท์คลับ“กว่าจะมานะมึง” กันต์พูดขึ้นเมื่อร่างสูงที่คุ้นตาเดินเข้ามาภายในห้องวีไอพี และไม่ลืมที่จะส่งแก้วเหล้าที่เตรียมไว้ให้อีกฝ่าย“งานเยอะ” เขาตอบเท่านั้นก่อนจะรับแก้วเหล้ามากระดกดื่มตามปกติ“ไอ้แม็คอะ” เมื่อภายในห้องมีเพียงเขาสองคนจึงเอ่ยถามหาเพื่อนอีกคนทันที“กำลังมา เห็นว่ามีงานด่วนเข้า” กันต์พูดแล้วนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทางสบาย ๆ มองสำรวจใบหน้าเพื่อนรักก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย“สรุปเรื่องน้องรินนี่คือยังไง เริ่มแล้วเหรอวะ?” พวกเขารู้ดีว่าวินทัพจะทำอะไร แม้จะไม่เห็นด้วยแต่เมื่อเห็นว่าห้ามไม่ได้ก็เลยขอเสือกเป็นการอยากรู้ส่วนตัวแทน“กูเริ่มไม่แน่ใจล่ะว่ายัยนั่นลืมจริงหรือแกล้ง” เขาพูดแล้วนึกไปถึงใบหน้าที่พูดกับเขาเมื่อครู่“ทำไมวะ? แต่สายกูไม่มั่วนะมึง กว่าจะซื้อข่าวมาได้แม่งเสียไปไม่น้อยเลย” กันต์ว่าก่อนจะทำหน้าสงสัยเพราะเขาเป็นคนสือบเรื่องการรักษาพยาบาลของเอด้วยมือของเขาเอง กว่าทางโรงพยาบาลจะยอมขายข่าวให้ก็เล่นแรงพอตัว แถมยังยืนยันเด็ดขาดว่าขะให้ข้อมูลเพียงครึ่งเดียวเท่านั้นอีกครึ่งไม่สามารถขายให้ได้“เออกูรู้…กูแค่รู้สึกว่ายัยนั่นดูกลัว ๆ กู” เขาว่าแล้วทำหน้าหงุดหงิด ไม่ได้ค

“ไปรับแฟนมาแล้วเหรอคะ?” เพราะอยากรู้ว่าเขาจะตอบว่าอย่างไรหากเขารู้แล้วว่าเธอรู้ว่าเขามีแฟน จึงได้เอ่ยถามออกไปอย่างถือวิสาสะ“อืม” เขาตอบเท่านั้น ไม่พูดอะไรต่อ ดารินทร์จึงไม่ถามอะไรต่อ อย่างน้อยเขาก็ไม่โกหกว่าตัวเองมีแฟน…เมื่อมาถึงชั้นที่เป็นชั้นของเขา ร่างสูงก็เดินนำหน้าคนตัวเล็กออกไป เท้าเล็ก ๆ ของดารินทร์ก้าวตามเขาไปที่ละก้าว ไม่นานก้ถึงห้องทำงานของเขา วินทัพเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะส่งสายตามาให้เธอเป็นการเชิญให้นั่ง“มีอะไรกับฉันเหรอคะ?” ดารินทร์ถามออกไปเมื่อนั่งลงตรงหน้าเข้าเสร็จสรรพ“อีกสองวันคุณจะต้องไปถ่ายที่รีสอร์ตของเรา ผมจึงอยากถามความสมัครใจของคุณอีกรอบ” ร่างบางถึงกับนึกแปลกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะพาเธอมาพูดคุยถึงเรื่องนี้ จริง ๆ เรื่องพวกนี้เธอได้ตอบไปหมดแล้ววันที่ทำสัญญา…“ฉันจำได้ว่าฉันตอบไปแล้ว…”“ใช่…แต่หลังจากที่คุณได้เริ่มงานแล้ว ผมเลยกอยากถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ”“ฉันไม่ติดปัญหาอะไรทั้งนั้นค่ะ ไปได้ค่ะ” น้ำสียงของเธอมั่นคงและหนักแน่น แสดงให้เห็นถึงสปิริตในการทำงานได้อย่างดี และมันทำให้เขาพอใจมาก เพราะอย่างน้อยเธอก็ไม่ใจฝ่อกลัวเขาจนหนีไป“ก็ดี ดูเป็นมืออาชีพดี” เขาพูด