All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 151 - Chapter 160

สองสาวเดินเข้ามานั่งรออยู่ที่โซฟา นั่งกันอย่างเรียบร้อย จะว่ายังไงดีล่ะมันก็มีเกร็งๆบ้างแหละ เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แนะนำตัวอะไรก็ยังไม่เคยทำ“เรเน่กำลังแต่งตัว”เอริคเดินออกมาบอกสองสาวที่นั่งรอ“อ๋อค่ะ”สองสาวขานตอบรับในทันที~กริบ~ และทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เอริคนั่งเล่นอยู่กับแมวภาพที่หายาก… ส่วนลูกแก้วกับพริมโรสก็นั่งหลังตรงที่โซฟาไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไร“เอ่อ คือคุณเป็นแฟนเรเน่ใช่ไหมคะ”เป็นลูกแก้วที่เอ่ยทำลายความเงียบ“อืม”เสียงเรียบนิ่งตอบกลับมา เขาเองก็ไม่รู้จะคุยอะไร ไม่ได้หยิ่งหรืออะไรเพียงแต่รอให้เรเน่มาแนะนำจะดีกว่า“ลูกแก้ว พริมโรส” ขอบคุณเสียงสวรรค์นางฟ้ามาโปรดที่ทำลายความเงียบ เรเน่เดินมาหาเพื่อนสาวทั้งสองคน เธอนั่งลงที่พื้นพรหม“มาทำอะไรกัน ไม่เห็นทักมาบอกก่อน”“ถ้าบอกก็อดมาเห็นอะไรดีๆน่ะสิ”พริมโรสแซวแล้วหันมองไปที่เอริคพร้อมหันกลับมายกคิ้วให้เรเน่ไปหนึ่งที“ว่าแล้วทำไมเงียบหายไม่มาคุยในกลุ่มที่แท้ก็กำลังสวีทอยู่กับแฟนนี่เองยัยเพื่อนตัวแสบ”ลูกแก้วเสริมขึ้น“โถ่ พี่เอริคก็เพิ่งจะกลับมาเอง งั้นถือโอกาสมารู้จักกันเลยก็ละกันนะ”“พี่เอริคคะ มาทำความรู้จักกับเพื่

“ไปรอที่โต๊ะนะคะ” “เอางั้นก็ได้แต่ก่อนไปขอจูบหน่อย” ม๊วฟ จ๊วบ จูบเธอจนพอใจเขาจึงเดินออกไปนั่งรออยู่ที่โซฟาเจ้าลูกแมวสองตัวก็เดินมาเล่นกับเขาด้วย กริ๋ง กริ๋ง “พี่เอริค ใครมาหรอคะ” ร่างบางตะโกนมาจากห้องครัว ส่วนเอริคก็เดินไปเปิดพบว่าเป็นกล่องพัสดุที่มาส่ง เขาเซ็นรับให้เธอเรียบร้อย “พัสดุมาส่งน่ะ” เขาบอกเธอกลับไป ส่วนร่างบางที่ได้ยินอย่างนั้นก็งงว่าเธอไปสั่งของอะไรตอนไหน ผ่านไปเกือบ20นาทีในการทำอาหาร เรเน่จัดวางอาหารเรียงอย่างสวยงามที่โต๊ะกินข้าว บนโต๊ะกินข้าวไม่ได้มีเพียงแค่แกงฟักทองแต่ยังมี ต้มจืด ไข่เจียวหมูสับอีกด้วย “พี่เอริคทานก่อนเลยนะคะ เดี๋ยวฉันขอไปดูของที่มาส่งก่อน” “อืม” ถึงจะตอบรับแต่เขาก็ไม่ได้ตักอะไรกิน เขานั่งยังรอทานพร้อมเธอที่โต๊ะกินข้าว ร่างบางเดินมากล่องพัสดุที่วางอยู่ตรงโต๊ะห้องรับแขก เธอใช้กรรไกรตัดเทปออกพอเปิดออกก็พบว่ามันเป็นเศษกระดาษที่เหมือนห่อทับของอะไรมาอีกที เธอใช้มือล้วงลงไปในกล่องนั้น ฉึก! “โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเธอ จนเอริคต้องวิ่งออกมา คว้ามือที่เต็มไปด้วยเลือด “เกิดอะไรขึ้น!” เสียงร้องถามด้วยความตกใจ รีบมองหาผ้า

หลังจากผ่านไปนานหนึ่งเกือบชั่วโมงที่ใช้เวลาในการรักษาเธอ ทุกอย่างก็ผ่านไปได้อย่างดี เอริคให้หมอตรวจเช็กอย่างละเอียดให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยและไม่มีอันตรายจริง ๆ ถึงแม้ว่าสำหรับเขาการถูกของมีคมบาดจะเล็กน้อยแต่กับเธอไม่ใช่ และหมอยังกำชับให้เธอทานอาหารก่อนจะทานยา ยังมีสายน้ำเกลือที่ต้องให้อีก “บาดแผลไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับ แต่ต้องมาล้างแผลทุกวันนะครับและอีกสองอาทิตย์ ผมจะกลับมาตัดไหมออกให้นะครับ”หมอยื่นยาและบอกเกี่ยวกับล้างแผลให้เอริคได้ฟังก่อนจะโค้งตัวทำความเคารพมาเฟียหนุ่มที่ทรงอิทธิพลมาก ๆ ก่อนเดินออกไปพร้อมบอดี้การ์ด “เรเน่หิวข้าวไหม” ร่างบางส่ายหัว เธอไม่รู้สึกอยากอาหารเลยทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธออยากกินแต่ตอนนี้ความรู้สึกคือกินอะไรไม่ลง มีแต่ความรู้สึกของอาการบาดเจ็บตรงแผล มันปวดมาก อีกอย่างคือเธอรู้สึกง่วงนอนมาก ๆ คงเพราะยาที่คุณหมอฉีดให้ก่อนหย้านี้ “แต่ยังไงก็ต้องกินนะ จะได้กินยาแล้วนอนพักซะเข้าใจไหม”เขาวางมือลงไปที่หัวของเธอลูบเบา ๆ เป็นการปลอบในแบบที่เขาพอทำได้ เอริคนั่งลงตรงข้างเธออีกครั้งและโค้งตัวเอาหัวไปอิงกับหัวเธอ “อย่าเจ็บปวดเพราะใครอีกเลยนะ”เขาพูดออกมาทั้งที่หลับตาน

“ตั้งแต่วันที่นายท่านสั่งให้ผมเลิกตามเรื่องเธอก็ได้ยินข่าวมาว่าเธอได้ออกจากประเทศญี่ปุ่นแต่ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเธอไปอยู่ที่ไหนครับ”เขาตอบออกไปตามความจริง ส่วนหนึ่งเขาไม่ได้ให้ค่าผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นผู้หญิงคนนั้นทำจริงเขาก็จะโทษตัวเองที่ไม่รอบคอบจนทำให้เจ้านายได้รับบาดเจ็บ “กลับไปสืบเรื่องของเธอ ตามหาตัวเธอให้เจอเมื่อเจอตัวเธอแล้วจับมาให้ได้ กูจะต้องรู้ความจริงเกี่ยวกับทุกเรื่อง” “รับทราบครับนายท่าน” ทั้งสี่คนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตามหาคนร้ายและอีกส่วนหนึ่งก็เฝ้าดูแลที่นี่อย่างแน่นหนา หลังจากร่างบางตื่นเขาจะย้ายเธอไปอยู่เพนท์เฮ้าส์ของเขา เอริคประสานมือเข้าด้วยกันอย่างกลุ้มใจ เขาเพียงแค่คิดว่าคนที่ทำจะไม่ใช่เอวาลิน แต่ยิ่งมองดูลายมือในกระดาษนั้นแล้วก็ยิ่งคุ้นเคย “ในเมื่อฉันปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ใช้ชีวิตแต่เธอจะทิ้งโอกาสนั้น เราคงไม่มีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกแล้ว” เอนหลังพิงไปยังโซฟาหัวนอนไปกับขอบโซฟาหลับตาแล้วได้แต่คิดว่าที่ผ่านมาคนที่เขารัก…มักจะเจ็บตัวเพราะคนที่เขาพามาตลอด ปัญหามันอยู่ที่เขาหรือเปล่า เขาไม่สมควรรักใครและไม่ควรมีใครมารักเขา… 2 วันต่อมาหลังจากที

หลังจากที่ร่างบางส่งข้อความคุยแชตกับเพื่อนสาวคนสนิทจบไป เธอก็รีบแต่งตัวแต่งหน้าให้พร้อมสำหรับการออกไปมหาวิทยาลัย ถึงแม้มันก็จะลำบากอยู่นิดหน่อยเพราะมือข้างที่เจ็บเป็นข้างที่เรเน่ถนัดที่สุด ยังคงไม่ชินเหมือนเดิม“ใส่ดองได้ไหม”เสียงเอริคเอ่ยถามจากข้างหลัง ถึงจะยังรู้สึกไม่พอใจกับการต้องปล่อยให้เธอออกไปแต่ในเมื่อเธอเลือกแล้วเขาก็ต้องยอม“ยากนิดนึงค่ะ มือข้างที่เจ็บเป็นข้างที่ฉันถนัด” จบคำตอบจากเธอเขาก็รีบเดินเข้ามาแล้วช่วยจับเสื้อนักศึกษาตัวเล็กสวมใส่ให้เธอพร้อมกับติดกระดุมให้ทุกเม็ด และยังช่วยจับกระโปรงใส่ให้อีกด้วยเรียกว่าเขาแต่งตัวให้เธอเลยจะถูกเสียกว่า คล้ายคุณพ่อแต่งตัวให้ลูกสาวไปโรงเรียน“ขอบคุณนะคะเอริค” “รางวัล” น้ำเสียงทุ้มต่ำของมาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นเอริคยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เธอรู้ดีว่าเขาต้องการอะไรร่างบางยื่นหน้าไปหอมที่แก้มของเขาเสียงดังฟอดใหญ่“พี่ไม่อยากให้เธอออกไปไหนเลย”เอริคโอบกอดเธอไว้อย่างแน่น ร่างบางตบลงบนหลังของเขาเบาๆ“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ไม่แน่คนทำอาจจะหนีไปแล้วก็ได้เพราะเขากลัวพี่ไง”“ถึงมันหนีไปแล้ว พี่ก็จะลากคอมันมากราบขอโทษเธอและฆ่ามันทิ้ง!”เธอก็รู้สึกก