All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 161 - Chapter 170

แกร๊กจังหวะนั้นที่ร่างบางได้เปิดประตูออกมา เมื่อประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออกช้าๆ ก็ปรากฏผู้หญิงร่างบางที่แสนจะคุ้นเคยยืนอยู่ด้านหน้าของเรเน่!!“ไง ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณน้องสาวคนสวยของพี่!!”เธอรู้ทุกอย่างรวมไปถึงความจริงที่ว่าเรเน่คือน้องสาวแท้ๆ ของเธอด้วย! ที่ผ่านมาเธอติดตามสืบเรื่องของเอริคมาตลอดถึงจะเป็นอะไรที่ยากมากก็ตาม แตาเธอก็ได้รู้ความจริงที่ว่าเรเน่คือน้องสาวของเธอ!!“เอวาลิน…” เรเน่อุทานชื่อบุคคลที่ยืนประจันหน้ากับเธอ เอวาลินสวมใส่เสื้อฮู้ดดำคลุมหัว พรึ่บ จังหวะที่เธอถอดฮู้ดออกมันเปิดเผยให้เห็นใบหน้าที่มีร่องรอยถูกกรีด“เอ..เอวาลินหน้าเธอไปโดนอะไรมา” ถามออกมาด้วยความตกใจและเป็นห่วง“แกถามว่าหน้าฉันไปโดนอะไรมาหรอ? หึ แกไม่รู้มันจะดีกว่านะ” พูดพลางจับไปที่ใบหน้าตัวเอง“แกมีความสุขมากเลยใช่ไหมล่ะที่ผ่านมา” น้ำเสียงที่พูดออกมาอย่างไม่พอใจ เธอก้าวเดินเข้ามาใกล้ตัวเรเน่ก่อนจะจับไปที่แขนเล็ก“จะทำอะไร ปล่อย!” เรเน่เริ่มเสียงแข็งขืนตัวไม่ยอมไปตามแรงดึงของเอวาลิน“แกต้องไปกับฉัน!”“ทำไมฉันต้องไปกับเธอ! ปล่อย เอวาลินฉันบอกให้ปล่อย!” เรเน่ออกแรงสะบัดแขนออกฟึ่บ! เอวาลินกระชากมีดขนาดพกพา

ร่างบางหลังจากใส่เสื้อผ้าเสร็จ เธอได้มองไปที่มือตัวเองก่อนจะมีความคิดที่แรกเข้ามา เธอหยิบเข็มที่ติดกับเสื้อหรือคือเข็มตรามหาวิทยาลัยฉึก! เธอแทงเข็มลงไปที่นิ้วมือของตัวเองอย่างแรง จนเลือดสีแดงสดไหลออกมา เรเน่ใช้นิ้วที่มีเลือดไหลเขียนลงไปที่ประตูว่า เอวาลิน ช่วยด้วย!ปึ้งๆ เสียงเอวาลินทุบประตูห้องน้ำ“ออกมา! มันนานเกินไปแล้ว!”“หรือจะให้ฉันเข้าไปช่วยละห๊ะ!”“ไม่ต้อง! เสร็จแล้ว” เรเน่รีบตะโกนตอบ เก็บเสื้อผ้าเธอลงถุงเรียบร้อยพร้อมกับเช็ดเลือดที่นิ้วพยายามกดไม่ให้เลือดไหลออกมา ไม่งั้นเอวาลินคงจะจับสังเกตได้แกร๊ก เรเน่ค่อยๆ เปิดประตูออกมา เอวาลินดึงแขนเรเน่มาใกล้ตัวก่อนจะใส่หมวกบักเก็ตสีดำกับหน้ากากอนามัยสีดำ เรเน่อยู่ในชุดกระโปรงสีขาวยาวจนถึงเข่า“ถ้าแกร้องให้คนช่วยหรือตุกติกอะไรก็ตาม มีดเล่มนี้มันจะปักลงไปอยู่ในตัวแก!”มีดจ่ออยู่ข้างลำตัวร่างบาง สองสาวที่พากันเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยความที่วันนี้เป็นวันธรรมดาทำให้ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน สะดวกต่อการพาใครสักคนออกมาได้โดยที่ไม่มีใครสนใจ“เราจะไปที่ไหน”“ไม่ต้องรู้หรอกเพราะแกอาจจะไม่ทันได้รู้เลยก็ได้ว่าฉันพาไปที่ไหน…” น้ำเสียงที่แสนอำมหิต แสยะ

เอริคกำลังมุ่งหน้าไปจังหวัดประจวบคีรีขันธ์.. ตามที่ลูกน้องสืบมา บุคคลต้องสงสัยพักอยู่ที่นั่น และคนที่สงสัยไม่พ้น เอวาลิน เขาพยายามทำความเข้าใจอย่างถี่ถ้วนถึงการที่ผู้หญิงคนนี้พยายามทำลายชีวิตเขา “มันเพราะอะไรเธอถึงต้องทำแบบนี้…” สายตามองออกไปยังนอกรถ ทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ ครั้งหนึ่งเราเคยมีช่วงเวลาที่ใช้ด้วยกัน ผู้หญิงคนนั้นช่างไม่แตกต่างจากที่เขาเคยรู้จัก “ทำไมมันไม่จบสักทีวะ ไอ้นิคมึงบอกกูมาหน่อย คนอย่างกูมันไม่ควรจะอยู่กับใครใช่ไหม” เขามีแต่คำว่าทำไมอยู่เต็มหัว “กูควรปล่อยเรเน่ไปใช่ไหมวะ..” ถึงพูดออกมาอย่างนั้นแต่ภายในใจของเขามันกลับไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย “ไม่ครับ! นายท่านสมควรได้รับความรัก นายท่านเหมาะกับนายหญิง ทั้งสองคนควรที่จะอยู่ด้วยกัน..” “นี่แค่อุปสรรคในการท้าพิสูจน์ความรักของนายท่านครับ อย่าคิดอย่างั้นเลยนะครับคนที่ผิดจริงก็คือคุณเอวาลิน เธอไม่รู้จักที่จะปล่อยวาง” จบประโยคของนิคก็ไม่ได้มีใครพูดอะไรกันต่อ เอริคมองดูนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าใกล้เวลาที่เรเน่จะสอบเสร็จแล้ว เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาจอร์ช “เรเน่ สอบเสร็จหรือยัง” “เสร็จแล้วครับ นายหญิงแยกกับเพื่อนที่หน้าห้องแล้วเ

“กูว่า กูเจอแล้วล่ะว่ารถคันไหนที่มันพานายหญิงของพวกเรรออกไป” จอร์ชยื่นหน้าจอโทรศัพท์ที่ต่อกับกล้องวงจรปิดของมหาวิทยาลัยให้โจอี้ดู เพื่อนบอดี้การ์ดอย่างโจอี้รีบคว้าโทรศัพท์ไปดู “ไอ้เหี้ย! กูจะฆ่าแม่งให้หมด พวกมันบังอาจมาแตะต้องตัวนายหญิง ถ้านายหญิงเป็นอะไรไปกูจะไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อไป!” เขาจะชดใช้ด้วยชีวิตของตัวเองถึงมันจะแลกอะไรกลับคืนมาไม่ได้…ในตอนนี้พวกเขาทำได้แค่เพียงภาวนาว่าขอให้พวกมันไม่ได้ทำอะไรนายหญิง… “กูด้วย! แต่ก่อนอื่นที่เราจะตาย พวกเราต้องมาช่วยนายหญิงให้ได้ นายหญิงจะต้องรอด!” ทั้งสองหนุ่มดูจนเห็นว่าเอวาลินพานายหญิงพวกเขาขึ้นรถตู้สีดำและขับออกไปจากมหาวิทยาลัย เมื่อรู้รถตู้คันไหน ถึงไม่มีป้ายทะเบียนแต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคกับพวกเขาเลย สองหนุ่มบอดี้การ์ดรายงานให้เอริคทราบและคอยดูรถตู้ที่กำลังออกจากเส้นเมืองตรงไปยังจังหวัดสมุทรปราการ นายท่านบอกให้ตามรถตู้คันนั้นมาให้ทัน นายท่านรู้ว่ามันจะไปที่ไหน เขาจะไปรอพวกมันอยู่ที่นั่น… “หรือว่าคุณเอวาลินจะพานายหญิงไป” จอร์ชหันมาพูดกับเพื่อนรัก “อืม กูคิดว่าน่าจะใช่ที่นั่นแหละ…” โจอี้เอ่ยสายตาก็ยังคงขับตามรถตู้คันนั้นโชคดีที่กรุงเทพรถต

เขามองไปทีเรเน่แล้วปวดใจต้องเห็นสภาพเธอที่อยู่ในอันตราย ร่างบางก็พยายามที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ มองดูคนรักที่ยืนอยู่ไม่ห่าง “เป็นห่วงเป็นใยกันเหลือเกินนะ!” เธอรู้สึกไม่พอใจที่เอริคแสดงความเป็นห่วงเรเน่แต่ไม่ได้สนใจอะไรเธอเลย “ปล่อยเรเน่ซะ เอวาลินในตอนที่ฉันยังพูดดีด้วย” “ไม่! แต่คุณยังจำได้ ที่ที่เราได้พบกัน เอริคฉันรักคุณนะคะ” เอวาลินพูดออกไปอย่างแผ่วเบารู้สึกดีที่เขาจำได้ “เอวาลิน หยุดทำเรื่องเลวๆ สักทีเถอะ เธอยังต้องการอะไรอีก” เขาไม่ได้สนใจคำพูดเธอเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบมองไปแต่เรเน่ “ฉันต้องการคุณ ฉันรักคุณทำไม ทำไมคะคุณไม่รักฉันหรอ” “ใช่ฉันไม่ได้รักเธอ ไม่ความรู้สึกรักเธอหลงเหลือเลยแม้แต่น้อย” “ปล่อยเรเน่ซะ ถ้าจะฆ่าใคร คนนั้นให้มันเป็นฉันที่ตายไป” “ไม่นะคะเอริค อึก ไม่ค่ะ” เรเน่รีบร้องออกมา เธอจะไม่ยอมให้เขาตายหรอกนะไม่ว่าจะยังไง เขาห้ามตาย “ได้ในเมื่อคุณไม่รักฉัน ฉันไม่ฆ่าคุณหรอกค่ะแต่จะทำให้คุณทรมานไปจนตาย!” เอวาลินกำมีดที่มือไว้แน่นย้ายมันมาที่อกข้างซ้ายของเรเน่ “อย่า! เอวาลิน!” ฉึก! ปัง!“อย่าทำอะไรเรเน่นะเอวาลิน!”เอริคร้องตะโกนจนสุดเสียงเมื่อเห็นมีดที