All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 171 - Chapter 180

“เอวาลิน หยุดทุกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ”เสียงเรเน่ขอร้องอ้อนวอนอีกครั้ง เธอสัมผัสได้ว่าความตายมันเข้าใกล้เธอมาทุกที “ไม่! ตายซะแก!” เอวาลินง้างมือขึ้นเตรียมจะปักมีดใส่เรเน่ “อย่า!”เอริคตะโกนห้ามแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาทั้งสองคน ฉึก! ปัง! สองอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมกันเสียงมีดที่ถูกแทงลงมาที่อกของเรเน่ และเสียงปืนที่ถูกยิงเข้ากลางหัวเอวาลิน… “เรเน่!” เอริคร้องตะโกนเรียกชื่อเรเน่จนสุดเสียง ถลาตัววิ่งเข้าไปรับตัวร่างบางก่อนจะร่วงลงไปในทะเล ตู้มม! เสียงเอวาลินที่หงายหลังตกลงไปในน้ำทะเล เธอถูกกระสุนปืนยิงตรงเข้ากลางหน้าผากทะลุออกข้างหลัง เธอคงไม่ทันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดมากนัก ก่อนที่เธอจะตายสายตาที่มองไปที่ท้องฟ้า ภาพความทรงจำต่างๆที่ไหลเข้ามันก็ทำให้เธอคิดถึงอะไรบางอย่าง และนั่นคงเป็นครั้งสุดในชีวิตเธอที่ได้อยู่บนโลกที่เธอบอกว่าใจร้ายกับเธอ ‘นี่คือจุดจบของฉันสินะ ที่ผ่านมาฉันเคยมีความสุขบ้างไหมนะ…’ ‘ฉันรักคุณแต่คงไม่มากพอเท่ากับที่รักตัวเอง’ ‘ลาก่อน..เอริค..’ จากนั้นความคิดของเธอก็ดับวูบและร่างเธอก็ค่อยๆจบลงไปในท้องทะเล หมับ!!! เขาคว้าตัวเธอมาไว้ในอ้อมแขนแกร่งนั่งลง

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง โชคดีมากที่เจ้านายอย่างเอริคได้เตรียมการทุกอย่างไว้รอแล้ว ถึงแม้มันจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดคือนายหญิงของพวกเขาถูกแทง บอดี้การ์ดทั้งสี่คนและลูกน้องที่เหลือต่างพากันเป็นกังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นายหญิงผู้หญิงที่นายท่านรักและพวกเขาก็เคารพเธอ…กำลังอยู่ในวิกฤติ “นายท่านทานอะไรก่อนไหมครับ”นิคเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง นี่ก็ผ่านมาเกือบห้าชั่วโมงแล้ว นายหญิงก็ยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด “กูยังไม่หิว”เสียงเฉื่อยชาตอบกลับไป สายตาจับจ้องไปที่ห้องผ่าตัด มองตัวเลขนาฬิกาบอกเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง แกร๊ก ฟืด เสียงประตูห้องผ่าตัดเปิดออก พรึ่บ เอริคลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าไปหาผู้เป็นแพทย์ผ่าตัดของเรเน่ “เธอเป็นยังไงบ้าง เมียผมไม่เป็นไรอะไรแล้วใช่ไหม!” สีหน้าท่าทางของหมอที่นิ่งสงบและเรียบเฉยของแพทย์ผ่าตัดมองมาที่เอริค แต่มีแววตาที่เศร้าอย่างชัดเจน “ทำไมเงียบล่ะหมอ เมียผม เธอไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม”เอริคเขย่าตัวนายแพทย์อย่างแรง จนบอดี้การ์ดต้องเข้ามาจับตัวเขาไว้ไม่ให้บ้าคลั่งทำร้ายใคร “ขอโทษที่ต้องพูด ไม่ใช่ประโยคที่หมออยากเอ่ยเลยครับ แต่หมอขอแสดงควา

“ใช่ครับ นายหญิงของพวกเราไม่มีทางทิ้งนายท่านไปแน่!”โจอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงอย่างหนักแน่น มือก็ปาดน้ำตาออกลวกๆ เขาก็รู้ศึกเศร้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “นายหญิงจะต้องปลอดภัยครับ นายหญิงไม่มีทางทิ้งคนที่เธอรักให้โดดเดี่ยว… นายหญิงจะกลับมาหานายท่านครับ”จอร์ชที่น้ำตายังไม่ทันแห้งก็เอ่ยให้กำลังใจผู้เป็นนาย เวลานี้เค้าก็ต้องเข้มแข็งเพื่ออยู่เคียงข้างเจ้านายเอริคในตอนนี้กำลังอ่อนแออย่างมาก บอดี้การ์ดทั้งสี่คนที่เมื่อกี้ที่ได้ยินการจากไปของนายหญิงพวกเขาต่างตกใจ ช็อกไม่ต่างจากเอริคแต่คงไม่มีใครเสียใจเท่ากับเอริคอีกแล้ว หัวใจของเขามันแหลกสลายเมื่อได้ยินว่าเธอจากไป ถ้าขออะไรได้เขาจะขอให้มันเป็นเขาที่ตายไป ขอให้เธอรอด ได้ไปใช้ชีวิตตามที่เธอต้องการ ได้มีความสุขอย่างเธอวาดฝัน สำหรับเขายอมแลกอะไรก็ได้ถ้ามันทำให้เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ไม่เว้นแม้แต่ชีวิตของเขาเองด้วย ภายในห้องผ่าตัด ทั้งหมอและผู้ช่วยต่างพากันช่วยเหลือชีวิตเรเน่อย่างสุดความสามารถ ไม่ใช่ว่าตอนแรกไม่ทำ แต่พวกเขาก็ยื้อชีวิตเธออย่างที่สุดแล้ว ภายในห้องผ่าตัดตึงเครียดทุกวินาทีมีค่าในการยื้อชีวิตเธอนายแพทย์ พยายามอย่างสุดความสามา

ฟึ่บ เรเน่ขยับมืออีกข้างมาจับลูบไปที่ผมดำขลับของเอริค เอริคที่เหมือนจะเริ่มรู้สึกตัวว่ามีอะไรบางอย่างมาแตะผมตัวเอง สัญชาตญาณความเป็นมาเฟีย พรึ่บ เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงได้สบสายตากับร่างบาง น้ำตาของร่างหนาก็พรั่งพรูไหลรินเป็นสาย “เรเน่! ที่รัก! โอ้ในที่สุดเธอก็ฟื้น เป็นยังไงบ้างครับ” “อย่า..ร้องไห้สิคะ..”เรเน่ยื่นมือไปสัมผัสแก้มสาก ปาดเช็ดน้ำตาให้กับเขา “เจ็บมากใช่ไหม ฉันถามอะไรโง่ๆออกไปกันล่ะเนี่ย ก็ต้องเจ็บอยู่แล้วสิ ขอโทษที่รัก ฉันขอโทษ” “พี่ขอโทษ” “มันไม่ใช่ความผิดเอริคเลยนะคะ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น อย่าร้องไห้ไปเลยนะคะ” “จะไม่ให้ร้องได้ไง เธอ..เธอเกือบตายไปเลยนะ คิดว่าพี่ต้องรู้สึกยังไงว่าคนที่ตัวเองรักต้องมาตายจากไป..” “…”เรเน่ตั้งใจฟังในสิ่งที่เอริคกำลังพูดกับเธอ เมื่อกี้เขาพูดว่ารัก..ใช่ไหม “พี่รักเธอ เรเน่ รักมาก รักยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง”น้ำเสียงหนักแน่น สายตาที่ยังมีน้ำคลอจับจ้องไปที่ดวงตากลมโต “เอริค..เมื่อกี้พี่บอก..รักฉันหรอคะ” เรเน่ที่ยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปากตัวเอง เธอเฝ้ารอคอยคำนี้มานานเท่าไหร่กันนะ.. “พี่มันเป็นคนโง่ พี่ค

ขวับ!! เรเน่ถึงกับหันขวับไปมองเอริคทันทีหลังจสกได้ยินคำพูดนั้นออกจากปากเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยคำขออนุญาตเรื่องแต่งงาน ถ้าให้พูดคือเธอไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อนเลย “พี่เอริค พูดจริงหรอคะ…” “ไม่ได้โกหกใช่ไหม” “จริงครับ ฟังเหมือนพี่โกหกเหรอ““พี่จะรอจนเราเรียนจบ รอเราพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งตอนนั้น”เขาหันมายิ้มให้เธอ จะว่าไปเขาเริ่มกลับมายิ้มได้เพราะเธอเลยนะ… เรเน่ยิ้มทั้งน้ำตา ทั้งสุขใจและตื้นตันที่เขาไม่บังคับหรือมาเร่งอะไรเธอเลย “อย่างนี้เรเน่ก็กลายเป็นพี่สะใภ้พี่น่ะสิ”เอลิน่าพูดออกมาอย่างขำๆ “แต่ฉันก็ยังเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่เหมือนเดิมนะคะ” “แน่นอนสิยัยน้องสาวแสนน่ารักของพี่”เอลิน่าลูบหัวเรเน่เบาๆ “เรเน่คงมีอะไรอยากจะพูดกับคุณแม่ใช่ไหม พี่กับลินจะไปรออยู่ข้างนอก”เอริคบอกก่อนจะเดินออกมารอด้านนอก เอลิน่าเดินคล้องแขนเอริคพากันเดินออกไปรออยู่ที่ด้านหน้า เรเน่นั่งลงที่พื้น พร้อมวางช่อดอกไม้ลิลลี่ลงที่หน้ารูปแม่ของเธอก่อนจะมองรูปท่านด้วยรอยยิ้มและน้ำตาที่ไหล “หนูน่าจะได้เจอแม่เร็วกว่านี้ ถ้าได้กอดแม่สักครั้งก็คงจะดีนะคะ อึก”น้ำเสียงปนสะอึกสะอื้น น้ำตาที่ไหลออก