PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

“ไม่ใช่แค่เธอหรอก”ใช่เพราะเขาเองก็คิดถึงเธอจนแทบคลั่งและเมื่อนึกว่าอยู่กับเธอเป็นหมื่นไมล์มันก็ยิ่งทำเขาคลั่งกว่าเดิม“ถ้าฉันรู้ว่าการไปเที่ยวแล้วทำให้คุณกลับมาฉันคงจะทำไปตั้งนานแล้ว”เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมามันก็ทำให้เขาอยากจะดุเธอขึ้นมาที่ว่าทำไมถึงได้เมาจนมานอนแก้ผ้าละถ้าเมื่อเช้ามันเป็นคนอื่นที่มาอยู่หน้าประตูไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง“ห้ามดื่มจนเมาอีก นี่คือคำสั่ง”ไม่ใช่คำขอร้องแต่เป็นคำสั่ง เขาจะไม่ห้ามเธอว่าต้องถึงกับห้ามดื่มยังไงวัยนี้ก็เป็นช่วงที่ควรได้รับความสนุก“ฉันง่วงนอนมากเลยค่ะ”เธอเมินในคำสั่งของเขาเพราะไม่คิดที่จะสนใจแต่ก็ได้รู้วิธีเรียกร้อนความสนใจจากเขาแล้ว แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเลยแต่ทำไงได้ก็เธอคิดถึงเขานี่“อย่าเมินคำพูดฉัน ทำตามที่สั่งด้วย”“ค่ะ รู้แล้ว”ฟุบหน้าลงไปอยู่ที่อกเขาแล้วเธอก็หลับตาลง เธออ่อนเพลียทั้งจากเมื่อคืนและก็มามีอะไรกับเขาอีกปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย เซ็กส์ครั้งนี้ได้หลายอารมณ์หลายความรู้สึกมาก ทรมาน มีความสุข และเหนื่อยมาก!บางทีเธอก็ไม่อยากจะหลับหรอกนะ เพราะกลัวว่าตื่นมาจะไม่มีเขานอนอยู่ข้างๆเหมือนกับตอนนั้น แต่เธอก็ฝืนร

เขานั่งลงอยู่ที่พื้นข้างโซฟา เอริคนั่งมองดูร่างบาง มือข้างหนึ่งยันไว้ที่หัว มืออีกข้างก็ลูบไปที่ผมน้ำตาลยาวสลวยของเธอ สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าอันเล็กจิ้มลิ้ม“ฉันควรจะทำยังไงกับเธอดี”ทั้งที่เขาควรจะกลับไปอิตาลีได้แล้วแท้ๆ แต่กลับต้องมาอยู่เพียงเพราะคำพูดที่เธอบอกว่าอยากตื่นมาแล้วเจอว่าเขายังอยู่“แล้วขี้เซาขนาดนี้จะไม่หลับจนถึงเย็นเลยหรือไง”“เวลาไม่พูด ก็น่ารักไปอีกแบบ”“น่ารัก?!” นี่เขาพูดคำว่าน่ารัก…ไม่คิดว่าจะพูดออกมาโต้งๆอย่างนี้เลย มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่“เธอมันตัวอันตรายจริงๆ เรเน่”ถึงจะบ่นแต่ก็ไม่ยอมหยุดมองหรือกลับออกไป แม้ไม่ได้สัญญากับเธอแต่คำพูดนั้นของเธอมันดันมาติดอยู่ในใจของมาเฟียหนุ่มพอผ่านไปนานๆเขาเองก็เริ่มรู้สึกอยากจะนอนพักผ่อนบ้างแล้ว เดินทางมาหลายชั่วโมงไหนจะมาต่อกับเธอหลายชั่วโมง…เอริคนอนลงที่พื้นแขนอีกข้างยื่นมาจับกุมมือเล็กของร่างบาง เขาอยากจะกุมมือเล็กนี้ตลอดไปก็ถ้ามันเป็นอย่างนั้นได้กูคงดี แต่คำว่าตลอดไปมันไม่เคยมีอยู่จริงนี่สิ…18:30 AMเรเน่ที่กำลังหลับฝันว่าเอริคกำลังจะเดินหายไปในประตูบานหนึ่ง เธอพยายามวิ่งตามเขาแต่เขาก็ไกลออกไปเรื่อย เธอเรี

ดรีมเวิร์ล“ฉันมาทำอะไรที่นี่กันวะ…”มาเฟียหนุ่มได้แต่สงสัยว่าเขามาทำอะไรอยู่ในสถานที่เด็กเล่น มันเพราะอะไรกันถึงได้หลวมตัวมาจนได้ย้อนกลับไปเมื่อวาน“อยากไปจัง…”ระหว่างที่ทานอาหารกันอยู่นั้นเธอก็ได้พูดบางอย่างขึ้นมาขณะเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ มาเฟียหนุ่มที่ได้ยินก็เอ่ยถาม“อยากไปไหน?”“ฉันอยากไปเที่ยวสวนสนุกค่ะ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดและก็วันสุดท้ายที่คุณจะอยู่ไทยด้วย…”“ไปได้ไหมคะ”ทำตาปริบๆ“อยากไปก็ไปสิ ใครห้ามเธอหรือไง”เขาก็ไม่ได้จะห้ามเธอเสียหน่อยทำไมต้องทำหน้าเหมือนกระต่ายอีกแล้วนะ“ฉันอยากให้คุณไปด้วย ไปด้วยกันนะคะ”เธอลุกจากเก้าอี้เดินมาหาเขา“ไม่”ปฏิเสธเสียงแข็ง ยังไม่ทันฟังคำอ้อนวอนขอร้องจากเธอเลยด้วยซ้ำ ไร้เยื่อใยมาก! ร่างบางกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเองอย่างเดิม“ทำไมคะ!”“ก็ไม่อยากไป เธออยากเที่ยวก็ไปคนเดียว”ตักอาหารเข้าปากสายตามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ดูงานโดยที่ไม่สนใจเลยว่าร่างบางมีปฏิกิริยายังไงหลังจากที่เขาตอบเธอออกมาแบบนั้นร่างบางหน้ามุ่ยพร้อมคิดวิธีที่จะทำให้เขายอมไปเที่ยวกับเธอ ไม่ว่ายังไงก็อยากจะลากให้ไปเที่ยวด้วยกันสักครั้ง ทำไงได้เธอยังอายุแค่นี้ก็อยากจะไปเท

เพราะเธอได้ซื้อจากในเว็บส้มมาแล้ว ก็แค่มารับพร้อมใสลิสต์แบรนด์ก็เข้าไปได้เลย“คนเยอะ”มาเฟียหนุ่มมองไปรอบๆกับคนที่เยอะอย่างกับมด เดินสวนกันไปมา เสียงดังกรีดร้อง แยกไม่ออกว่าสนุกหรือกำลังเจ็บปวด นี่คือความรู้สึกของเขาที่มาอยู่สถานที่เด็กเล่น!“ก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวนี่คะ เราเล่นอะไรก่อนดีคะ”“อยากจะเล่นอะไรก็เล่น”“แล้วมีเครื่องเล่นที่เอริคกลัวหรือเปล่าคะ”“อย่างฉันนี่นะจะกลัวอะไร ไม่มีทาง”ณ เครื่องเล่นเฮอริเคน“มันจะเท่าไหร่กันเชียวเครื่องเล่นพวกนี้”ด้วยความที่เอริคไม่เคยเล่นเครื่องเล่นอะไรพวกนี้มาก่อนเลยทำให้เขาไม่รู้ความรู้สึกว่าเล่นแล้วจะเป็นไง“หึหึ เดี๋ยวได้รู้แน่นอนค่ะคุณมาเฟีย”เรเน่แอบหัวเราะนี่เป็นครั้งที่สองที่เธอกลับมาที่นี่ก่อนหน้านั้นเมื่อนานมาแล้วเธอเคยมาเล่นกับเพื่อนๆเรเน่เลือกที่จะนั่งด้านหน้าสุดเพียงขึ้นไปนั่งเธอก็สึกตื่นเต้นแล้ว ทั้งสองคนใส่เข็มขัดนิรภัยและตัวล็อกเพื่อความปลอดภัย ก็มีเจ้ามาตรวจดูความเรียบร้อยให้ด้วย“เอริคมั่นใจนะว่าไม่กลัว”“เหอะ! ถามตัวเองเธอยัยเด็กน้อย”เธอจะรอดูว่าผู้ใหญ่ถ้าร้องจนเสียงหลงจะเป็นยังไง เธอส่ายหัวอดอมยิ้มไม่ได้ เอริคก็

“ต้องอยู่สิ มือนี้มันจะไม่มีทางปล่อยออกจากเธอ”เขายกมือที่จับกับเธอขึ้นมาและกำให้แน่นขึ้น บ่งบอกว่าไม่วันที่เขาจะปล่อยมือนี้ให้หลุด“เราไปทานข้าวกันก่อนไหมคะเสร็จแล้วค่อยไปเล่นต่อ”“ยังไม่หมดอีกหรอ?!”“ยังมีอีกเยอะเลยล่ะค่ะ”ทั้งสองมาพักทานอาหารโดยที่เรเน่ให้เอริคนั่งจองโต๊ะนั่งไว้เธอจะเป็นคนเดินไปซื้อให้เองแต่เอริคบอกว่าไม่กินแต่ก็โดนเธอบังคับให้กินจนได้ และแน่นอนว่าเอริคไม่ยอมให้เธออกเงินเลยสักบาทจะมีก็แค่ค่าตั๋วที่เธอได้ใช้เงินตัวเองและแน่นอนว่าพอเป็นสถานที่ท่องเที่ยวก็จะมีคนหลายรูปแบบและสาวไทย เมื่อได้เห็นเอริคก็มีกากล่าวชมในความหล่อเหลาของเขา“ฝรั่งคนนั้นหล่อมากเลยแก”“จริงแกแต่พี่ผู้หญิงก็สวย”“เหมาะสมกันไม่ไหว!”“เทสดีทั้งคู่เลยเอาจริง ดูการแต่งตัวสิ”“จริง! อยากมีแฟนเทสดีแบบนี้!”“มีคนชมเอริคว่าหล่อด้วยค่ะ”“หรอ แต่เขาก็บอกว่าเราเหมาะสมกันด้วยใช่ไหม”“เอริคได้ยินด้วยหรอ”“อืม เพราะมันเป็นคำชมที่เป็นความจริงไงล่ะไม่มีใครเหมาะสมกับเธอเท่าฉันแล้ว”มาเฟียคนที่โหดดุร้ายคนนั้นทำไมเขาได้กลายมาเป็นคนคลั่งรักไปแล้ว แต่เธอรู้สึกดีนะที่เขาเป็นแบบนี้…เอริคหยิบแว่นขึ้นม