All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เช้าวันใหม่ท้องฟ้าปลอดโปร่งแสงพระอาทิตย์ยามเช้าส่องแสงแทรกผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามากระทบกับร่างบางบนเตียงนอนสีขาวขนาดสามฟุตเหมาะสำหรับนอนคนเดียว ร่างบางนอนหลับสนิทแม้แสงแดดที่อบอุ่นสาดส่องมาที่เธอก็ตาม ถ้านี่เป็นวันธรรมดาเธอคงจะรีบลุกขึ้นมาทำกิจวัตรประจำของเธอคือการไปมหาวิทยาลัย แต่วันนี้พิเศษหน่อยเพราะเป็นวันหยุด เธอเลยขอใช้วันหยุดนี้ทดแทนพลังงานที่ใช้ในการเรียน การทำงานมาทั้งอาทิตย์ของเธอไปกับการนอนหลับพักผ่อนจนเต็มอิ่ม วันนี้เธอคิดไว้แล้วว่าจะไปซื้อของมาตกแต่งห้องให้น่าอยู่น่ามองมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้เรเน่ นิชานันท์ ศิริไพบูลย์ เด็กสาวที่เหลือเพียงตัวคนเดียว สิ่งเดียวที่เธอจำได้นั้นคือเธอเกิดมาในบ้านเด็กกำพร้า ที่มีชื่อว่า บ้านโอบอุ้ม เมื่ออายุครบ18ปี เธอได้ตัดสินใจออกมาจากบ้านที่เคยดูแลเธอมาตั้งแต่เป็นทารก เรื่องในอดีตของเธอคุณแม่ที่ดูแลเธอมาเล่าว่าเจอเธอที่หน้าประตูรั้วอยู่ในวันที่ฝนตก คุณแม่พรฟ้าได้ยินเสียงเด็กร้องเธอจึงเดินออกมาก็พบกับร่มคันใหญ่บังสิ่งมีชีวิตน้อยในตะกร้าถักสีน้ำตาลถูกห่อด้วยผ้าไหมพรมขนนุ่มสีม่วงอ่อนๆและจดหมายที่เขียนไว้ว่า _ได้โปรดดูแลเด็กน้อยคนนี้แทน

เพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองกรุงตึกสูงเฉียดฟ้า เป็นเพนท์เฮ้าส์สุดหรูของเอริคความสูงนั้นไม่ต้องพูดถึงมีทั้ง80ชั้น โดยตั้งแต่ชั้น70ขึ้นไปจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเอริค ส่วนชั้นอื่นจะปล่อยให้ไฮโซซื้อเป็นที่อยู่อาศัย นิคขับรถมายังชั้นใต้ดินของเพนท์เฮ้าส์ขึ้นลิฟต์สำหรับรถมายังชั้นที่สำหรับจอดรถ เมื่อจอดรถยนต์เรียบร้อย ลูกน้องที่คอยดูแลโรงจอดรถก็เดินมาเปิดประตูรถยี่ห้อโรลส์ลอยซ์สุดหรูฝั่งคนนั่งด้านหลังให้กับนายท่าน แต่เมื่อมองเลยไปจากนายท่านแล้วกลับพบว่ามีผู้หญิงนั่งมาด้วยสร้างความประหลาดใจแต่ที่แปลกไปมากกว่านั้นคือเลือดที่ไหลจากมือเธอ เสื้อผ้ามีรอยเลือดติดเต็มตามเสื้อบริเวณโดยรอบที่มือเธอก็มีอยู่“จะมองอีกนานไหม”“ขออภัยครับนายท่าน”“ไอ้นิคมาอุ้มเธอไปที่ห้องกู”“?!” นิคได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ“ครับนายท่าน ผมโทรตามคุณหมอโอลิเวอร์อีกไม่ถึงครึ่งชั่วคุณหมอจะมาถึง”เอริคเดินตรงไปที่ลิฟต์ทางขึ้นที่จะไปยังห้องส่วนตัวของเขา ชายหนุ่มที่ไม่เคยสนใจอะไรแต่เขารู้สึกแปลกใจกับการกระทำของเธอ ผู้หญิงคนนี้ถ้าร้องไห้มันจะทำให้เขามีความสุขขนาดไหนกัน ไม่เคยไม่มีใครที่จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขาแต่นี่เธอไม่มีน้ำตา

เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าแปรปรวนมืดครึ้มมีเมฆหนา นักพยากรณ์อากาศได้กล่าวว่าวันนี้มีพายุโซนร้อนจากประเทศจีนพัดมากระทบทานตอนเหนือของประเทศไทย บรรยากาศที่มืดครึ้มอย่างนี้เป็นสัญญาณเตือนอะไรหรือเปล่านะเอริคตื่นขึ้นด้วยความสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกเต็มอิ่มกับการได้นอนหลับพักผ่อนเลย แต่ไม่รู้ทำพอมีเธอมาอยู่ข้างกายมันทำให้เขาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก แสงไฟด้านบนจากแชนเดอเรียคริสตัลหรูเปิดอัตโนมัติเมื่อถึงเวลาในยามเช้า เอริคหันไปมองร่างบางที่ยังคงหลับสนิทในอ้อมกอดเขา“เธอเป็นใครกันแน่นะ หรือมียาวิเศษอะไรในตัวถึงได้ทำให้ฉันสบายใจแบบนี้”เอริคพูดพลางยกยิ้มก้มลงไปจูบปากชมพูเล็กเป็นกระจับ จูบไล่ลงมาจากปากเลื่อนมาคางไล่ลงมาที่คอขาว มือหนาเลื่อนจากที่กอดอยู่ที่เอวบาง เปลี่ยนเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวหนึ่งเม็ดสองเม็ดสามเม็ด แสดงให้เห็นหน้าอกขาวเนียนสู่สายตาคม เอริคเลื่อนใบหน้าเข้าไปสูดดม ความหอมหวานในตัวเธอปลุกสัญชาตญาณความเป็นผู้ชายของเขา เจ้าดุ้นแข็งตั้งขึ้นดันเป้ากางเกงจนตุงร่างบางที่ถูกก่อกวนจากร่างหนาลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกจั๊กจี้บริเวณหน้าอกสับผัสที่เหมือนม

เครื่องจักรหยุดลงตามคำสั่งของเอริคในทันที เขาดึงเธอให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินไปหาไอ้คนที่เกือบจะตายแต่เรเน่มาช่วยต่อชีวิตมันให้ไดพอมีลมหายใจได้ต่อไปก็อาจจะสักห้านาที..“มึงรู้จักเธอ? หรือว่าเธอเป็นพวกเดียวกับมัน”ตุบเอริคผลักเรเน่ลงไปที่พื้นอย่างแรง เรเน่ส่ายหัวไปมาเธอไม่ใช่พวกเดียวกับใครเลย เธอเป็นเพียงนักศึกษาที่มาทำงานพาร์ทไทม์ก็แค่นั้นทำไมชีวิตเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ แค่เป็นเด็กกำพร้ายังไม่มากพออีกเหรอ นี่ยังจะมาตายแบบนี้อีก ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตเลย“ไม่ อึก เธอไม่ใช่พวกเดียวกับผม อึก เราทำงานในคลับเดียวกันผมเป็นรุ่นพี่เธอ” เรเน่จ้องมองไปหาคนที่พูดก็พบว่าเป็นรุ่นพี่ที่คอยดูแลเธอตอนที่ฝึกงาน เขาใจดีมาก อะไรทำให้เขามีสภาพนี้“แล้วมึงเรียกเธอทำไม!”“ผมแค่จำเสียงเธอได้ครับ อึก ท่าน อย่าทำอะไรเธอเลยนะครับเธอไม่เกี่ยวอึก เชิญนายท่านฆ่าผมได้เลยแต่ถ้าท่านฆ่าเธอท่านต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”“หึ ทีนี้มึงไม่กลัวตาย มึงมีสิทธิ์อะไรมาร้องขอชีวิตให้เธอ ชีวิตมึงเองยังเอาไม่รอดแล้วน้ำหน้าอย่างมึงมาขู่กูเหรอ!!!”เอริคหยิบมีดขึ้นมาปักลงไปกลางหัวใจผู้ชายข้างหน้าต่อหน้าต่อตาเรเน่“มีคนออกตัวปกป้องเธอจนตาย