All Chapters of เพียงนาง: Chapter 81 - Chapter 90

เมื่อคุณหนูคนหนึ่งมาเยี่ยมพร้อมเสียงร่ำไห้พรั่งพรูแล้วจากไป คุณหนูคนใหม่ก็เข้ามา“หากองค์ชายเป็นอะไรไป หม่อมฉันคงไร้ประโยชน์เสียแล้ว อย่าเป็นอะไรไปนะเพคะ องค์ชาย” คุณหนูนางนี้กล่าวกับร่างไร้สติของจ้าวจิ่นหลงพร้อมน้ำตานองหน้าอยู่ครู่หนึ่งเมื่อคุณหนูคนนี้ออกไปคุณหนูคนใหม่ก็เข้ามา และมันก็เป็นอยู่อย่างนั้นวนเวียนไปมาอยู่หลายวัน “หากองค์ชายทรงเป็นอะไรไป ก็อย่าว่าหม่อมฉันเลยนะเพคะ ที่หม่อมฉันจะต้องหันไปหาองค์ชายคนอื่น” เสียงหวานล้ำของต้วนลี่จูเอ่ยขึ้นอย่างกระซิบกระซาบอยู่ตรงริมใบหูของร่างไร้สติบนเตียงตั่ง นางยังคงมีจุดยืนของนาง อำนาจเท่านั้นที่จะทำให้นางมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ถูกตระกูลประณาม เป้าหมายของนางมิใช่บุรุษที่ไร้ซึ่งอำนาจ หากแต่ต้องเป็นคนที่มีอำนาจเท่านั้น ที่นางต้องการ หญิงสาวเพียงจับมือของจ้าวจิ่นหลงมากุมเอาไว้อย่างอ่อนโยนพลางกระซิบเสียงเบาหาใครได้ยินได้ไม่นอกจากร่างไร้สติบนเตียงนอน “หม่อมฉันขอประทานอภัยนะเพคะ องค์ชาย” ต้วนลี่จูกล่าวขอโทษจ้าวจิ่นหลงจากใจจริงก่อนเดินออกจากห้องไปเมื่อร่างระหงของต้วนลี่จูเดินนวยนาดออกไปแล้วจึงทิ้งเอาไว้เพียงเจ้าของร่างบนเตียงนอนที่คิ้วกระตุกได้

“เจ้าจะลักพาตัวเชื้อพระวงศ์ออกนอกวังไปได้อย่างไรกัน คิดอันใดอยู่” จ้าวจิ่นหลงดุใส่หน้าของเฉินเจียวเหมยอย่างต่อเนื่อง ความบ้าบิ่นของนางทำเขาตื่นตระหนกสิ้นดี“ข้าทำได้ก็แล้วกัน แล้วไยท่านไม่ป่วย”“หากข้าป่วยจริงๆ เจ้าคงพาข้าไปดูแลเป็นอย่างดี”“ถูกต้องแล้ว”จ้าวจิ่นหลงถึงกับยิ้มออกมาก่อนถอนหายใจหนักหน่วง“อาหลง” เฉินเจียวเหมยเรียกขานบุรุษเหนือร่างเสียงเข้ม“หืม” “ท่านหลอกข้าอีกแล้วนะ”จ้าวจิ่นหลงเพียงหัวเราะในลำคอก่อนก้มหน้าลงหอมแก้มแดงฟอดใหญ่ “ข้าคิดถึงเจ้า อาเหมย” เขาเอ่ยเสียงต่ำอยู่ตรงใบหูของนางพลางกดจมูกลงตรงซอกคอหอมกรุ่นที่แสนจะคุ้นเคย“อ๊ะ อาหลง ไม่ได้นะ” เฉินเจียวเหมยรีบห้ามปราม“ทำไม” “พวกของข้ากำลังรอสัญญาณจากข้าอยู่”“ก็ให้เขารอไป” จบคำก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของเขากับของนางแล้วเริ่มขยับเรือนร่างเนิบนาบไปมาภายใต้ผ้าเนื้อหนาเพื่อเก็บเสียงบางอย่าง จ้าวจิ่นหลงเพียงก้มหน้าลงแล้วกดจูบเฉินเจียวเหมยด้วยอารมณ์กำหนัดเกินห้ามใจ ด้วยเพราะว่าเขาห่างหายจากการแทรกกายเข้าใส่นางมานานเหลือเกิน คิดถึงยิ่ง!“อืม...อาหลง” เฉินเจียวเหมยถึงกับครางเบาๆ “อาเหมย ข้าต้องการเจ้า คิดถึงเหลือเก

เพียงครู่พระนางจึงลุกขึ้นแล้วเดินกรีดกรายออกจากห้องแห่งนี้ไป ทิ้งเอาไว้เพียงสองสามีภรรยาที่อยู่กันคนละมุมห้องให้มีความคิดเป็นของตนเองจ้าวจิ่นหลงจะใช้เวลานี้ให้พวกที่คิดไม่ซื่อได้ก่อการใหญ่ และให้แต่ละฝ่ายฆ่าฟันกันเอง หลังจากนั้นเขาจะปิดฉากทั้งหมดด้วยขุมกำลังที่เขาซุ่มสร้างเอาไว้ แล้ววางระบบขั้วอำนาจเสียใหม่ ให้เสด็จพ่อได้สละราชบัลลังก์ ส่วนเขาก็จะขึ้นครองราชย์เสียเองส่วนเฉินเจียวเหมยก็ได้คิดการไม่แตกต่าง หากอำนาจเป็นเรื่องสำคัญยิ่งนักสำหรับจ้าวจิ่นหลงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นแล้วนางจึงได้ตัดสินใจ…**********************ความวุ่นวายของพระราชวังแห่งแคว้นจ้าวซึ่งกำลังมีศึกภายในราชวงศ์อย่างเข้มข้นยังคงรุนแรงอย่างต่อเนื่องจ้าวจิ่นหลงเพียงนอนเป็นผักติดเตียงนอนเพื่อรอเวลาเก็บเกี่ยวดั่งที่ตั้งใจ เหตุการณ์ความร้อนระอุทั้งยังบ้าระห่ำผ่านไปจนล่วงเข้าเดือนที่สองแห่งการปฏิวัติครั้งยิ่งใหญ่แห่งแคว้นฮ่องเต้แคว้นจ้าวจึงถือโอกาสนี้ประกาศว่าจะสละราชบัลลังก์และเปิดโอกาสให้พระโอรสคนที่แข็งแกร่งที่สุดได้พิสูจน์ฝีมือเพื่อที่จะได้เป็นกษัตริย์ผู้ครองแคว้นคนต่อไป และมันก็เป็นไปดังที่จ้าวจิ่นหลงคาดก

หลังจากที่จ้าวจิ่นหลงจัดการภายในราชสำนักอยู่ร่วมเดือน งานอภิเษกสมรสอันยิ่งใหญ่อลังการจึงเกิดขึ้น นำความปลื้มปิติยินดีมาสู่แว่นแคว้นได้อย่างกว้างขวางไกลออกไปถึงถิ่นฐานอันทุรกันดาร และต่อมาไม่นาน การแต่งตั้งเฉินเจียวเหมยขึ้นเป็นฮองเฮาให้เป็นหงส์เคียงคู่มังกรจึงเกิดขึ้น จ้าวจิ่นหลงในอาภรณ์สีทองเลอค่าในมาดของบุรุษเหนือบุรุษเดินเคียงข้างกันมากับเฉินเจียวเหมยในอาภรณ์สีทองอร่ามกรุยกรายลากยาวหลายเซี๊ยะเดินกรีดกรายเข้ามายังท้องพระโรงด้วยมาดของสตรีผู้สูงศักดิ์เหนือผู้ใด ในฐานะบิดาและมารดาแห่งแผ่นดิน ทั้งสองเพียงเดินจับจูงมือกันมาตามวิสัย ก่อนจะขึ้นนั่งประจำแท่นประทับสูงสุดเคียงคู่กันไปอย่างนี้ในทุกๆ วัน เหล่าผู้กล้ายอมสละทุกสิ่งเพื่อช่วงชิงความเป็นใหญ่ ตั้งแต่โบราณมาแต่ไหนแต่ไร เหล่าผู้คนต้องห้ำหั่นเพราะคำว่าอำนาจ สุดท้ายก็ไม่มีผู้ใดได้ครอบครองอำนาจที่แท้จริง สิ่งเที่ยงแท้คือความไม่เที่ยง จ้าวจิ่นหลงและเฉินเจียวเหมยรู้ดี แต่ความไม่เที่ยงอย่างนี้ล่ะที่ทั้งสองตระหนักได้อย่างเที่ยงแท้ ถึงแม้ว่าอำนาจที่ทั้งสองได้มาและถ

ในค่ำคืนเดือนมืดบรรยากาศโดยรอบเรือนกายมีกลิ่นอายของคู่รักคู่หนึ่งกำลังเดินเคียงคู่กันเข้าห้องพักไป ในขณะที่อีกคู่หนึ่งกำลังจะได้เจอะเจอกันและทำความรู้จักกันแบบผิดธรรมชาติ โดยธรรมชาติสรรค์สร้าง ภายในโรงเตี๊ยมใจกลางหมู่บ้านของชายแดนแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ติดกับโรงหมอของสตรีนางหนึ่งนามว่าเฉินเจียวเหมย “อาเป่า!” เสียงหวานใสของเฉินเจียวเหมยเอ่ยขึ้นอย่างดุดันไปทางหลงจู๊ประจำโรงเตี๊ยมแห่งนี้ “เจ้าเอากำยานสูตรพิเศษของข้าไปไว้ที่ใด” หลงจู๊นามว่าอาเป่าทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงเอานิ้วขึ้นจิ้มตรงขมับเอียงหน้าไปมาซ้ายทีขวาที ก่อนตอบออกมาอย่างมั่นใจได้อย่างแนบเนียน “ห้องฝั่งตะวันตกขอรับ” “มันใช่ห้องนั้นที่ไหนกันเล่า อาเป่า” เฉินเจียวเหมยเอ่ยอย่างดุดันใส่หน้าอาเป่า “เมื่อวานก็ลืมเอาไปไว้ มาวันนี้ก็เอาไปวางผิดห้อง มันใช่หรือไม่ หา!” เฉินเจียวเหมยหน้าแดงหูแดงตวาดอาเป่าอย่างออกรสออกชาติพลางยกฝ่ามือขึ้นเพื่อหมายจะตีอาเป่าให้หลายๆ ที “ขออภัยที่รบกวน” เสียงของบุรุษผู้หนึ่งพลันดัง เฉินเจียวเหมยที่กำลังดึงสาบเสื้อตรงคอของ