All Chapters of เพียงนาง: Chapter 71 - Chapter 80

หลังจากที่เฉินเจียวเหมยได้เคี่ยวกรำซูฮวามาอย่างหนักโดยมีจ้าวจิ่นหลงและหยางซื่อหลางคอยเป็นคนควบคุมและประเมินผลงานให้มาหลายวันวันนี้ล่ะ!เฉินเจียวเหมยและซูฮวามองตากันอย่างรู้ใจก่อนจะถอดชุดคลุมออกเผยให้เห็นอาภรณ์งดงามสะกดทุกสายตานางทั้งสองพากันเดินนวยนาดขึ้นไปบนเวทีด้วยท่วงท่าดั่งนางฟ้านางสวรรค์ก็ไม่ปานเฉินเจียวเหมยอยู่ในอาภรณ์สีขาวทอประกายสีทองงดงามอร่ามงามตาประคองพิณสายกู่เจิงขึ้นเวทีมาส่วนซูฮวาอยู่ในอาภรณ์สีแดงเพลิงเดินเคียงคู่มากับเฉินเจียวเหมยด้วยท่วงท่างดงามดั่งนางพญาร้อนแรงลานประลองกว้างขวาง เฉินเจียวเหมยจึงเลือกพิณกู่เจิงด้วยพลังเสียงของมันจะกังวานสดใสดึงพลังของซูฮวาให้ออกมาได้อย่างง่ายดายเฉินเจียวเหมยอยู่ในตำแหน่งบรรเลงพิณสาย นางเพียงดีดพิณด้วยท่วงท่างดงามตามปกติวิสัยในขณะที่ซูฮวาอยู่ในตำแหน่งร่ายรำอย่างงามล้ำพลิ้วไหวเหนือคำบรรยายสองสตรีต่างอยู่ในท่วงท่ากิริยาที่แตกต่างแต่กลับผสมผสานเข้ากันได้เป็นอย่างดีเฉินเจียวเหมยผู้บรรเลงเพลงพิณกำลังนั่งอยู่หลังพิณคล้ายกับนางสวรรค์ลงมาล้อเล่นอยู่กับนางมารผู้ร้อนแรงซูฮวาเป็นนางมารผู้นั้น นางกำลังร่ายรำด้วยลีลาเร่าร้อน อาภรณ์สีแดงเพล

ในขณะที่ซูฮวากำลังยิ้มแย้มแจ่มใสส่งเสียงแหลมๆ อยู่กับเฉินเจียวเหมยอย่างไม่รู้เรื่องอันใด นางเพียงแค่หาเรื่องทะเลาะกับสตรีนางอื่นๆ ไปเรื่อยๆ เพื่อแก้เบื่อก็เท่านั้น“เจ้ามีความงามไม่ถึงครึ่งหนึ่งของข้า เหตุใดถึงได้รับเลือกกัน” สตรีนางหนึ่งเอ่ยอย่างเหยียดหยันมาทางซูฮวาอย่างไม่ยินยอมตามวิสัยของสตรี“ข้าก็มีดีของข้าก็แล้วกัน” ซูฮวาส่งเสียงแหลมๆ ตอบกลับอย่างลอยหน้าลอยตา“หึ! เกรงว่าของดีของเจ้าคงไม่ถูกรัชทายาทเลือกเป็นแน่” จบคำของสตรีนางนั้นก็มีเสียงหัวเราะผสมโรงจากสตรีอีกสองนางที่ยืนอยู่เบื้องหลังของสตรีเจ้าของประโยค“ไม่เลือกก็ไม่เลือก ใครสน!” ซูฮวาเอ่ยออกไปอย่างเหนือชั้นลอยหน้าลอยตาหัวเราะเสียงแหลมๆ ตอบกลับสตรีนางนั้นถึงกับผงะก่อนตวาดดังลั่น “อะไรกัน ไม่สนแล้วจะมาทำไม หา!”“ก็มาขัดขาพวกเจ้าอย่างไรเล่า”“ว่าอย่างไรนะ ปากดีนัก พวกเราจัดการ”“เข้ามาเลย”และแล้วความบันเทิงระหว่างอิสตรีจึงบังเกิดเฉินเจียวเหมยได้แต่นึกปลดปลงอยู่ในใจ กับสตรีพวกนี้ไม่นับว่าเป็นอันใด เมื่อเทียบกับพวกสตรีชั้นสูงที่มีพิษมีภัยล้นหลามรออยู่ในวังจ้าวจิ่นหลงที่ปลอมตัวอยู่กับขบวนได้แต่มองเหล่าสาวงามอย่างไม่อยากจะเชื

เวลาผ่านไป เฉินเจียวเหมยที่คลุกคลีอยู่กับสาวงามที่ถูกส่งตัวมาจากสถานที่ต่างๆ จึงได้รู้แน่ชัดว่ามีขบวนการของผู้ใดบ้างที่เกี่ยวข้องนอกจากเสนาบดีสกุลจางแล้วยังมีเส้นสายจากขุนนางสกุลอื่นอีกซึ่งจ้าวจิ่นหลงก็ได้รวบรวมและแทรกซึมเข้าจัดการแต่ละสกุลได้อย่างแนบเนียน เฟยเทียนก็รอรับคำสั่งจากจ้าวจิ่นหลงอีกต่อหนึ่ง ถึงข่าวกรองแต่ละสายให้กระจายไปอย่างเป็นระบบในขณะเดียวกันจ้าวจิ่นหลงก็ได้สั่งการกับหยางซื่อหลางให้ยกพวกโจรป่าทั้งหลายเข้าจัดการตัดทอนเส้นสายเหล่านั้นเพื่อหลีกเลี่ยงขั้นตอนสืบสวนที่ซับซ้อนและวุ่นวายทั้งยังเสียเวลาของระบบเมืองหลวง การเรียกใช้งานด้วยวิธีการของโจรป่านับว่าเป็นการตัดตอนได้รวดเร็วรวบรัดเป็นอย่างดียามนี้ คงเหลือเอาไว้เพียงสาวงามของขุนนางที่เส้นใหญ่จริงๆ เอาไว้เพื่อจัดการทีหลัง โดยการที่เฟยเทียนได้ทำการจัดการกับข่าวสารจริงบ้างเท็จบ้างถึงเส้นสายที่ถูกจัดการไปก่อนหน้าได้เป็นอย่างดี ข่าวของพวกที่ถูกจัดการไปก่อนหน้าจึงไม่สามารถเล็ดรอดออกมาจนถึงหูผู้ใดและเมื่อมาถึงลำดับที่เฉินเจียวเหมยจะต้องถูกเรียกเข้าตรวจร่างกายตามขั้นตอนอันสำคัญ“นั่นอะไร” เสียงแหลมสูงของซูฮวาพลันดัง “อะไรกัน

เฉินเจียวเหมยได้ฟังคำจึงทำได้เพียงกลอกตามองบนไปมา พลางเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นนางนึกอยู่แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ องค์ชายอย่างเขามีหรือจะไม่มีสตรีชั้นสูงเดินทางมาเสนอตัวกันอย่างคึกคัก นี่ยังไม่รวมกับที่พวกขุนนางพยายามยัดเยียดสาวงามให้เข้ามายังวังหลังของเขาอีกหึ! ยิ่งคิดยิ่งเคือง ขอไปทำใจก่อน คิดได้แล้วก็ทำท่าจะเดินผละไปจ้าวจิ่นหลงเห็นอย่างนั้นถึงกับผงะก่อนตวัดฝ่ามือของตนรั้งแขนของเฉินเจียวเหมยเอาไว้ “ห้ามหนี” เขาเอ่ยเสียงเครียด“ข้าไม่ได้หนี ข้าแค่ขอไปทำใจ” เฉินเจียวเหมยบอกตามจริง“ข้ามีเพียงเจ้า อาเหมย” จ้าวจิ่นหลงเอ่ยอย่างหนักแน่น “ข้ารู้ ข้าเชื่อท่าน”จ้าวจิ่นหลงจึงนิ่งอึ้งไปเฉินเจียวเหมยได้แต่ถอนหายใจอย่างปลดปลงกับชะตาชีวิตของตนเอง พลางผินใบหน้าไปทางอื่นนางไม่อยากมองใบหน้าของอาหลงในยามนี้นางผิดพลาดเองจะกล่าวโทษใครได้จ้าวจิ่นหลงสังเกตเห็นใบหน้าและอารมณ์ในยามนี้ของเฉินเจียวเหมยที่ทำให้เขาเข้าใจนางได้ไม่ยาก ใจของเขาพลันกระตุกวูบไหว“อาเหมย...” เขาเอ่ยเรียกขานนางเสียงต่ำเฉินเจียวเหมยได้ยินแต่ยังมองไปทางอื่นนางไม่มีอารมณ์ขานรับเขาเอาเสียเลยเฉินเจียวเหมยทำได้เพียงเม้มริมฝีปากเอาไ

เฉินเจียวเหมยที่กำลังนั่งอยู่ภายในศาลาเพียงนั่งมองพลางประเมินต้วนลี่จูอยู่นิ่งๆ มิได้กล่าวคำอันใดส่วนซูฮวาเพียงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาจากศาลาพลางยืนตระหง่านมองไปทางต้วนลี่จูอย่างไม่นึกหวาดหวั่นตามวิสัยเถื่อนดิบเช่นนาง มันมีมาตั้งแต่เกิดจะบ่มเพาะอย่างไรก็หาได้จางหายจากไปได้ไม่ต้วนลี่จูถึงกับจ้องมองสองสตรีที่มีลักษณะแตกต่างกันในศาลานั่นอย่างนึกกรุ่นโกรธขึ้นมา เมื่อเห็นกิริยาอย่างนั้นจากสตรีทั้งสองที่เป็นเพียงสาวงามอุ่นเตียง หาได้มีฐานะเทียบเคียงกับนางได้ไม่ นางจึงเอ่ย “พวกเจ้า อย่าได้คิดว่าเป็นคนโปรดแล้วจะไม่เคารพยำเกรงต่อข้า” ต้วนลี่จูเอ่ยด้วยท่วงท่าของสตรีชั้นสูงไม่สร่างซา เรียวมือของนางยังคงซ้อนทับกันอยู่ที่เบื้องหน้า ส่วนสายตาเพียงทอประกายแวววาวฟาดฟันเข้าใส่ริมฝีปากได้รูปสีแดงสดของต้วนลี่จูยังคงขยับขึ้นลงน้อยๆ อย่างสงวนท่าทีอย่างมีดีเหนือใคร “ข้าที่เป็นถึงคู่หมายที่จะหมั้นกับรัชทายาท และมีตำแหน่งสูงส่งมากกว่าพวกเจ้าที่เป็นเพียงสตรีอุ่นเตียง อย่าริบังอาจเหิมเกริม”“แล้วอย่างไร” ซูฮวาถามออกไปอย่างยียวนตามวิสัยของนาง “เจ้า!” ต้วนลี่จูเริ่มเสียงสูง “อย่าคิดว่าข้าไม่มีทางทำอันใดพ