บททั้งหมดของ A Night with my Mother's Trillionaire CEO Live-In Partner: บทที่ 71 - บทที่ 80

Ang katahimikan ay hindi panghabambuhay.Isang araw, habang nag-aayos ng hardin si Rafael, dumating sa beach house si Vivian Illustre, ang dating kapatid ng yumaong ina ni Rafael. Si Vivian ay mas kalmado na, ngunit may pagod at kalungkutan sa kanyang mukha na hindi na mabubura ng panahon. Siya ay nagbalik mula sa Europe.“Vivian,” sabi ni Rafael, ang kanyang boses ay nag-aalangan, isang anino ng Illustre decorum ang nagbabalik. “Ano ang ginagawa mo dito? Hindi ka namin inaasahan.”“Hindi ako dumating para guluhin kayo, Rafa at Lia,” sabi ni Vivian, ang kanyang tinig ay malungkot at mahina. “Ako ay dumating para sa tulong. Ako ay desperado. May problema ako sa aking pamana sa Illustre.”Lumabas si Lia mula sa studio, nakita niya si Vivian at naramdaman niya ang instant tension. “Hindi na kami nakikialam sa Illustre, Vivian. Wala na kaming koneksyon sa legacy na iyan.”“Hindi ito tungkol sa pera o legacy ko,” paliwanag ni Vivian. “Ito ay t

Binalot ng kakaibang uri ng lamig ang Dambana nang gabing iyon. Hindi ito galing sa hangin ng dagat o sa paparating na bagyo; ito ay ang lamig na iniwan ng presensya ni Alfonso Illustre—isang anino na nananatili kahit wala na ang nagmamay-ari nito.Nasa loob na sila ng main house. Nakaupo si Elias sa dulo ng mahabang mesa na gawa sa narra, nakabalot sa isang makapal na kumot na ibinigay ni Lia. Ang kanyang buhok ay basa pa rin, at ang kanyang mga mata ay nakapako sa kawalan, nanginginig hindi dahil sa ginaw, kundi sa aftershock ng katotohanan. Parang may puwersang sumira ng isang pader sa loob niya—at hindi niya alam kung ano ang natira pagkatapos ng pagbagsak.Sa kabilang dulo ng mesa, ginawang command center nina Rafael at Lia ang kanilang dining area. Nagkalat ang mga papeles, laptop, at ledger. Ang mga dokumentong ito ay hindi lamang papel; ito ang dugo at pawis ng Art Center. Ito ang patunay ng kanilang integridad, ng kanilang pagsisikap para sa mga bata ng Palawan—ang parehong a

Pitong buwan. Pitong buwan ng kapayapaan ang lumipas mula nang huling gumalaw si Alfonso Illustre. Para kina Rafael at Lia, ang truce na ito ay hindi kapayapaan, kundi isang mahabang, naghihintay na breath bago ang huling act.Ngunit sa mga linggong ito, ang Dambana ay naging isang bahay ng paglikha.Si Elias ay hindi na isang Illustre heir, kundi isang apprentice sa Santiago Builders. Ang kanyang temper ay hindi nawala, ngunit ito ay na-channel—ginamit niya ang galit niya sa concrete at kahoy, nililikha ang mga estruktura na mas matibay kaysa sa kanyang sariling nakaraan.Sa kabilang dako, si Lia ay nasa huling linggo na ng pagbubuntis. Ang kanyang studio ay pansamantalang inilipat sa tabi ng master bedroom, puno ng mga canvas na ngayon ay may mas matingkad at mas masayang kulay. Ang kanyang mural para sa Art Center ay nagtatapos na—isang obra maestra ng buhay at pag-asa.Isang gabi, habang naghahapunan sila ng simpleng tinola at kanin, biglang sumigaw si Lia.Hindi ito sigaw ng saki

Nakatulala si Rafael. Ang ingay ng mga monitor sa loob ng delivery room ay tila isang malayo at walang kahulugang tunog. Sa kanyang kamay, ang luma, dilaw na birth certificate ay nanginginig. Lia Monteverde Illustre. Anak ni Alfonso Illustre.Ang lahat ng kanyang laban, ang lahat ng kanyang ethical blueprints, ang lahat ng kanyang transparency, ay naging isang malaking biro. Hindi siya nanalo; pumasok lang siya sa isang mas malaking bitag na matagal nang inilatag ni Alfonso. Ang tunay na heir ay hindi ang kanyang pamangkin, kundi ang kanyang asawa, at ngayon, ang kanilang anak."Kaya hindi niya kami inatake sa Art Center," bulong ni Rafael sa hangin. "Wala siyang pakialam sa Art Center. Gusto niya lang ng oras para ipanganak si..."Tiningnan niya ang pintuan ng silid ni Lia. Hindi niya kayang tapusin ang pangungusap. Ang kanilang anak ay hindi simbolo ng

Ang oras ay tumatakbo. Alas-otso na ng umaga.Sa Ospital ng Palawan, ang silid ni Lia ay inabandona. Si Rafael, Celestine, at ang natutulog na si Baby Damian ay nasa Dambana na, sa pinakaligtas na silid.Si Lia ay nakatayo sa tabi ng malaking mesa sa living room. Sa harap niya ay hindi paint brushes kundi ang mga legal documents na ipinadala ni Celestine mula sa Maynila—ang blueprint ng kanyang pag-atake. Hawak niya ang orihinal na Memorandum of Understanding ng kanyang ina."Ang Illustre Fortune ay hindi maaaring gamitin laban sa kanyang sariling dugo, kundi para lamang sa advancement ng sining at edukasyon..." ulit ni Lia, binibigkas ang bawat salita na para bang isang oath."Ipadala mo na, Celestine," utos ni Lia, ang kanyang boses ay nanginginig sa excitement at kaba. "Gawin mong Public Notice sa lahat ng