جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“เธอมาทำอะไรที่นี่”น้ำเสียงเย็นเฉียบที่กดต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบดังขึ้นทันทีที่หม่าเฮ่อก้าวเข้ามาในห้อง แววตาของเขาแข็งกร้าวเมื่อจ้องเขม็งไปที่หยางเหมยที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียง แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความรังเกียจชิงชังจนหยางเหมยถึงกับหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจหยางเหมยไม่ทันได้ตอบ หยางซินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“พี่เฮ่อ พี่กลับมาแล้ว”“ที่รัก เป็นยังไงบ้าง”ชายหนุ่มรีบเดินตรงเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เขาเอื้อมมือไปประคองมือของหยางซินเอาไว้อย่างแผ่วเบาที่สุดราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายสีหน้าของเขายามมองเมียรักเต็มไปด้วยความกังวลและเจ็บปวดหยางซินยิ้ม“หมอบอกว่าแค่อ่อนเพลีย พี่ไม่ต้องห่วงฉันนอนพักมาก ๆ เดี๋ยวก็หาย”หม่าเฮ่อลูบศีรษะของภรรยา แน่นอนว่าหลังจากตรวจอาการของหยางซินเสร็จหมอก็โทรไปรายงานเขาโดยไม่ขาดตกบกพร่อง และหมอยังบอกว่าหยางซินท้องแล้วที่ผ่านมาเพิ่งตั้งท้องจึงยังตรวจไม่พบทำให้หม่าเฮ่อดีใจเป็นอย่างยิ่ง และทำให้เขาต้องวางงานทุกอย่างและรีบกลับมาหาภรรยา“ร่างกายของเธอไม่ค่อยแข็งแรง พี่จะลางานสักสองสามวัน”หยางซินรู้ดีว่าช่วงนี้สำคัญแค่ไหน เธอไม่ต้องการให้หม่าเฮ่อต้องมาหยุดงาน

หยางซินอ้าปากค้างตกตะลึงและตกใจในคำพูดของหยางเหมย“พี่กำลังพูดอะไรอยู่ หมายความว่ายังไง”หยางเหมยหัวเราะเยาะหยัน“ก็หมายความว่า เธอกำลังจะตายยังไงล่ะ รู้สึกยังไงบ้างล่ะ ที่ตัวเองกำลังจะตาย”“หยางเหมย พี่ทำอะไรฉัน”หยางเหมยยิ้มอย่างฟั่นเฟือน“ฆ่าเธอยังไงเล่า ฆ่าแบบที่ไม่มีใครรู้และไม่มีใครจับได้ เธอมันโง่ที่ไม่รู้ว่าฉันวางยาเธอในน้ำแกงนั่น”ปากของหยางซินสั่น สีหน้ายิ่งซีดเซียว“ฉันช่วยพี่ แต่ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้กับฉัน”“แกช่วยฉันเหรอ แกไม่เคยช่วยฉัน เพราะแกฉันถึงได้หมดสิ้นทุกอย่าง หยางซินเพราะแกคนเดียว สมควรตายแล้ว จากนี้ไปอีกไม่เกินสามวัน แกจะนอนหลับและไม่ตื่นอีกเลย จะไม่มีใครรู้ว่าเธอถูกวางยา และก็จะหาสาเหตุไม่เจอ ฉันก็จะรอดใช้ชีวิตเป็นเมียของพี่เฮ่ออย่างมีความสุข”หยางซินตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แววตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด“พี่ชั่วช้านัก ฉันไม่น่าช่วยพี่เลย”หยางเหมยระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะนั้นแหลมสูงและเสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทของหยางซิน“ฮ่า ๆ ๆ ใช่! ฉันชั่วเองแหละซิน เธอน่ะมันอ่อนด้อยนัก เธอมันโง่ เคยโง่ยังไงก็ยังโง่อยู่อย่างนั้น โง่แบ

หญิงสาวผวาเข้าหาเขา แต่กลับถูกหม่าเฮ่อผลักออกอย่างแรงจนเสียหลักล้มลงไป หัวกระแทกขอบเตียงจนเลือดไหลซึม“แพศยา ไปให้พ้น!”“พี่เฮ่อ พี่ทำฉันเจ็บ ฉันทำขนาดนี้แล้วทำไมพี่ไม่สนใจฉัน” หยางเหมยคร่ำครวญน่าสมเพช“เธอมันยิ่งกว่าโสเภณี นอนกับผู้ชายไปทั่ว อย่าคิดว่าฉันจะอยากแตะต้องเธออีก!”หยางเหมยถลาเข้ามากอดขาของเขาไว้แน่น“พี่จะด่ายังไงก็ได้ แต่อย่างน้อยฉันก็เคยเป็นเมียพี่ ฉันทนเถ้าแก่ลู่ไม่ไหวแล้ว เขาทุบตีฉันพี่ช่วยฉันด้วยนะได้โปรด”เขามองหยางเหมยพร้อมกับแสยะยิ้ม“ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย ตอนนั้นเป็นเธอที่คิดจะส่งเมียของฉันให้กับเถ้าแก่ลู่ ตอนนี้ทำไมล่ะ ได้ผู้ชายคนนั้นไปเองเธอไม่ชอบเหรอ”หยางเหมยบีบน้ำตาอย่างโศกเศร้า“เถ้าแก่ลู่เขาจะฆ่าฉัน ตอนนี้มีแต่พี่เฮ่อเท่านั้นที่ช่วยฉันได้ ให้ฉันหย่ากับเขานะคะ จากนี้ฉันจะดูแลพี่เอง”หม่าเฮ่อหัวเราะเสียงดังลั่น “จะดูแลฉันเหรอ ตอนนี้ทำไมคิดอยากดูแลฉัน ไม่เรียกฉันว่าไอ้ขอทานสกปรก หรือไม่ก็ไอ้คนพิการไร้ประโยชน์แล้วเหรอ”หยางเหมยคลานเข้ามาใกล้ ท่าทางอ่อนหวานไร้ที่พึ่งพิง“พี่เฮ่อ ฉันขอโทษฉันผิดไปแล้ว ตอนนั้นเพราะถูกพ่อแม่บังคับให้เลิกกับพี่ ฉันไม่มีทางเลือก แต่

“เธอรู้ได้ยังไง ทำไมต้องทำแบบนี้ เธอทำไมไม่ฆ่าฉันไปเลยล่ะ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันคิดจะฆ่าเธอ”หยางซินตอบว่า“เพราะว่าฉันอยากเล่นสนุกยังไงล่ะ พี่คิดว่าตัวเองเก่งนักยังสามารถสร้างฉากพี่สาวที่แสนดีกับฉันตอนแรกก็น่าสะอิดสะเอียน ต่อมาฉันก็รู้สึกว่าอยากรู้ว่าพี่จะทำร้ายฉัน ก็เลยคิดว่าจะซ้อนแผนเล่นละครกับพี่ขำๆ ไม่น่าเชื่อว่าพี่จะโง่ขนาดนี้ ฉันเห็นพี่มีความอดทนและยังไปเสนอตัวให้เถ้าแก่แซ่จางคนนั้นฉันก็เลยให้เขาหลอกพี่อีกรอบ พี่คิดดูว่าพี่เฮ่อเป็นใคร ใครจะกล้าแตะต้องเมียของเขา!”หยางเหมยกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรู้ว่าแม้แต่คนแซ่จางคนนั้นก็หลอกลวงเธอ หยางซินยังพูดต่อ“ยาที่พี่เอามาให้ฉันกิน ก็แค่ยาบำรุง ก็เป็นฉันที่คิดบทละครนี้ให้พี่ พี่เป็นนักแสดงที่ดีนะ เสียดายที่ไม่ได้แจ้งเกิดในวงการ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ไว้ใจคนแซ่จางขนาดนั้น ก็เลยต้องให้หมอตรวจสอบยาที่กินจนแน่ใจอีกรอบ บอกให้พี่รู้เอาไว้ ทุกอย่างเป็นเพียงแค่การแสดงเท่านั้น พี่เป็นตัวเอกของเรื่องนี้เลยล่ะ ดีใจด้วย”ดูเหมือนว่าหยางเหมยจะช็อกไปแล้ว เธอกำมือแน่นร่างกายสั่นระริก และกรีดร้องออกมาคล้ายสะเทือนใจอย่างรุนแรง“แล้วเธอจะทำอะไรฉัน”หยา

“แล้วแม่เรียกฉันมาทำไม แม่ไม่อยากเห็นหน้าฉันอยู่แล้วนี่ สายตาของแม่ที่มองฉันมีแต่ความชิงชังรังเกียจ ไม่ว่าฉันจะทำดีแค่ไหนแม่ก็ไม่เคยเห็น”นี่เป็นอีกครั้งที่เธออดที่จะน้ำตาคลอหน่วยไม่ได้ แม่มองที่เธอจากนั้นก็มองที่หน้าท้องนูนของเธอ“แกมีความสุขหรือเปล่า”อยู่ ๆ แม่ก็ถามคำนี้ หญิงสาวพยักหน้า“แน่นอน ว่าฉันมีความสุข”แม่ยิ้ม “ดี แบบนี้นก็ดี ที่เรียกแกมาวันนี้เพราะก่อนตายฉันอยากบอกอะไรบางอย่างกับแก"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย“มีคำสั่งเสียถึงฉันเหรอ แม่อย่าพูดให้ฉันรู้สึกว่าเราคือแม่ลูกที่รักกันสิ”แม่ไอออกมาจนตัวโยนก่อนจะบอกเสียงแหบเครือ“มาใกล้ ๆ สิ”หยางซินเดินเข้าไปจนใกล้ขอบเตียงพยาบาลข้าง ๆ แม่ แม่จ้องมองท้องที่โตโย้ของเธอดวงตาแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความรู้สึกชิงชังอย่างไม่ปิดบัง“เด็กที่อยู่ในนี้ อีกไม่นานก็คงจะลืมตาดูโลกแล้วสินะ”หยางซินยิ้มเย็น ธอยกมือขึ้นลูบท้องเบา ๆ เมื่อเอ่ยถึงลูกในครรภ์“ใช่ อีกไม่นานแล้ว เดือนหน้าที่จะถึงนี้เขาก็จะออกมาแล้ว”แม่กลับพูดเสียงเบา ที่เธอแทบจะไม่ได้ยิน“แกกล้าดียังไงที่ฆ่าพี่ ฆ่าพ่อตัวเองแล้วยังกล้าให้กำเนิดชีวิตใหม่ออกมาอีก แกกล้าดียังไง”หยางซิน