Semua Bab เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Bab 131 - Bab 140

หลังการกวาดล้างสำนักโคมดำ แคว้นเว่ยเหมือนผู้ป่วยที่เพิ่งผ่านการผ่าตัดใหญ่ บ้านเมืองสงบลงถนนหนทางกลับมามีผู้คน เสียงพ่อค้าเสียงเด็กเล่นดังขึ้นอีกครั้ง ราชสำนักพยายามฟื้นฟูความเชื่อมั่น ฮ่องเต้จิ้งอู่ลดทหารประจำการ เพิ่มการค้าขายและฟื้นการเก็บภาษีอย่างระมัดระวังหนึ่งปีเป็นเวลาสั้นเกินไปสำหรับแผลลึกจากการกบฏและการนองเลือด แต่ก็ยาวพอให้ผู้คนเริ่มหวังว่า ความทุกข์อาจจบลงแล้ว ทว่าฟ้าดินไม่เคยปรานีมนุษย์ ฤดูใบไม้ร่วงปีนั้นลมเหนือมาเร็วผิดปกติ หิมะโปรยปรายตั้งแต่เดือนที่ไม่ควรมี แม่น้ำเริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง นกอพยพบินต่ำสัตว์ป่าเคลื่อนลงจากภูเขาชาวบ้านเริ่มกระซิบกันคำว่าภัยหนาว เริ่มดังขึ้นอีกครั้งคำที่ปรากฏในบันทึกโบราณเพียงไม่กี่หน้า แต่ทุกครั้งที่ปรากฏ มันหมายถึงความอดอยากและความตายหลิงเซียงยืนอยู่ในสวนจวน ลมหอบไอเย็นพัดผ่านผิว นางก้มมองใบไม้ที่ยังไม่ร่วงดี แต่ปลายใบกลับไหม้จากความหนาว ภาพนี้ไม่ใช่ภาพของปีปกติ ในความทรงจำจากประวัติศาสตร์เดิม ภัยหนาวครั้งใหญ่ควรจะมาอีกหลายปีให้หลัง ไม่ใช่ตอนนี้แต่โลกใบนี้โลกที่ประวัติศาสตร์เริ่มเบี่ยงเบน ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าบันทึกไม่ใช่คำพยากรณ์“หากเรารอใ

เช้าวันนั้น เมืองไฮ่หยางยังคงคลุมด้วยหมอกบางจากลมทะเล เสียงคลื่นซัดฝั่งดังแผ่วอยู่ไกล ๆ ราวกับเตือนว่าโลกยังเคลื่อนไหวต่อไป แม้ความสูญเสียจะยังฝังลึกอยู่ในหัวใจผู้คน กลางถนนสายหลักใกล้ท่าเรือเก่า มีอาคารไม้สองชั้นหลังหนึ่งตั้งตระหง่าน ป้ายผ้าไหมสีแดงเข้มแขวนอยู่เหนือประตูตัวอักษรสีทองเขียนอย่างสง่างาม “เหลาอาหารอันผิง”ชื่อที่ไม่ได้มาจากความทะเยอทะยาน แต่จากคำอธิษฐานง่ายที่สุดของผู้ผ่านพายุเลือด ขอเพียงแผ่นดินสงบขอเพียงผู้คนอิ่มท้อง หลิงเซียงยืนอยู่หน้าร้านชุดเรียบสีอ่อน ไม่ใช่ฉลองพระองค์ไม่ใช่เครื่องทรงขององค์หญิง หากเป็นเสื้อผ้าสตรีสามัญชนที่ตัดเย็บอย่างประณีต นางปล่อยผมครึ่งหนึ่งเกล้าอีกครึ่งหนึ่งอย่างเรียบง่าย นางมองดูป้ายร้านอยู่นานหัวใจเต้นแผ่วแต่หนักแน่น“ข้าไม่ได้เปิดเหลาอาหารเพื่อชื่อเสียง ข้าเปิดเพื่อให้คนที่ยังมีชีวิต…ได้มีแรงมีชีวิตต่อไป” เทียนหลางมู่เทียนหลางยืนอยู่ข้างนางวันนี้เขาไม่ได้มีอำนาจ ไม่ได้พกดาบคู่กายเพียงเสื้อคลุมสีเข้ม ผูกผมเรียบ ชายผู้เคยผ่านสนามรบมองร้านอาหารเล็ก ๆ นี้ ด้วยแววตาอ่อนโยนกว่าที่เคยมีมาตลอดชีวิต“เจ้ารู้หรือไม่” เทียนหลางเขากล่าวเสียงต่ำ“สน

เข้าปีที่ห้าแล้วที่หมิวใช้ชีวิตอยู่ในร่างของหลิงเซียง บางวันนางแทบลืมไปแล้วว่าชีวิตนี้เคยไม่ใช่ของตนเอง ยามเช้าในเมืองไฮ่หยางยังเหมือนเดิม เสียงคลื่น กลิ่นเกลือ เสียงคนเรียกกันหน้าตลาด ทุกอย่างคุ้นเคยจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ หมิวยืนมองเงาสะท้อนของตนในอ่างน้ำ ใบหน้านั้นคือหลิงเซียง แต่ดวงตาไม่ใช่เด็กสาวจากโลกนี้อีกต่อไป ห้าปีที่ผ่านมานางไม่ได้แสดงเป็นหลิงเซียงอีกแล้ว นางใช้ชีวิตแทนหลิงเซียงอย่างแท้จริง ความทรงจำจากโลกเดิมเลือนรางลง ชื่อคน ถนน เสียงรถ เหมือนฝันที่จางหายเมื่อยามตื่นแต่ความทรงจำของโลกนี้กลับชัดเจนขึ้นทุกวัน เลือด การเมือง ความตาย และความรัก มู่เทียนหลางยืนอยู่ไม่ไกล กำลังผูกเชือกเรือให้ชาวประมงภาพนั้นทำให้หมิวหรือหลิงเซียงยิ้มบาง ๆ ในโลกเดิม นางไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้ลึกขนาดนี้ ไม่เคยคิดว่าจะยอมอยู่ในโลกที่ไม่ได้เลือก เพียงเพราะคนคนหนึ่ง บางคืนหมิวยังถามตัวเองอยู่เงียบ ๆ ถ้าหลิงเซียงตัวจริงยังมีชีวิตอยู่นางจะพอใจไหม…กับชีวิตแบบนี้แต่ทุกเช้าเมื่อเหลาอาหารเปิด เมื่อผู้คนอิ่มท้อง เมื่อมู่เทียนหลางหันมายิ้มให้ คำถามนั้นก็เงียบไปเอง บางทีการที่หมิวมาอยู่ในร่างนี้ อาจไม่

กะเพราหนึ่งเดียวในเมืองไฮ่หยาง เป็นอีกเมนูขึ้นชื่อของเหลาอาหารอันผิง ในเมืองไฮ่หยางเมืองท่าที่ผู้คนคุ้นชินกับอาหารรสละมุน กลมกล่อม และไม่จัดจ้านจนเกินงาม มีอาหารอยู่หนึ่งจานที่ผู้คนกล่าวขานด้วยน้ำเสียงทั้งแปลกใจและหลงใหล นั่นคือกะเพราของเหลาอาหารอันผิง อาหารจานเดียวที่ดูเรียบง่าย หากกลับกลายเป็นเมนูที่ไม่มีผู้ใดลอกเลียนได้ และไม่มีเหลาใดในเมืองนี้กล้าทำตาม ผู้คนจึงเรียกมันว่า “กะเพราหนึ่งเดียวในเมืองไฮ่หยาง”กะเพราของเหลาอาหารอันผิงไม่ได้เป็นเพียงอาหาร หากเป็นบททดสอบ เป็นคำประกาศ และเป็นตัวตนของครัวแห่งนี้พอ ๆ กับต้มยำกุ้ง หากต้มยำกุ้งคือหัวใจ กะเพราคือวิญญาณที่เร่าร้อนของเหลาอันผิงตั้งแต่วันแรกที่เหลาเปิดประตู มีเสียงคัดค้านมากมาย กะเพราเป็นอาหารรสจัด เผ็ดร้อน หยาบในสายตาของคนเมืองไฮ่หยาง ไม่เหมาะจะอยู่บนโต๊ะเดียวกับอาหารชั้นสูง หลายคนเตือนหลิงเซียงว่า หากนำกะเพรามาขาย อาจทำให้ภาพลักษณ์ของเหลาเสียหาย หลิงเซียงเพียงยิ้มแล้วกล่าวอย่างเรียบง่ายว่า “ถ้าไม่มีอาหารที่ซื่อสัตย์ต่อไฟและใจ ก็ไม่ควรเรียกว่าเหลาอาหารอันผิง” หลิงเซียงตั้งแต่นั้นมากะเพราจานนี้ก็ถือกำเนิดขึ้น กะเพราของเหลาอันผิ

องค์รัชทายาทจิ้งไฉมิใช่ผู้ที่แสดงอารมณ์ออกมาตรงไปตรงมาตั้งแต่วัยเยาว์ พระองค์ถูกสอนให้ควบคุบสีหน้าควบคุมคำพูดและควบคุมหัวใจ เพราะตำแหน่งรัชทายาทไม่อนุญาตให้รู้สึกมากเกินไป แต่มีข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของพระองค์ องค์หญิงหลิงเซียง นางมิใช่น้องสาวร่วมพระมารดา แต่ในหัวใจของจิ้งไฉนางคือน้องสาวเพียงคนเดียวที่เขายอมยกเกราะ ยอมวางตำแหน่งและยอมอ่อนแอให้ ตั้งแต่วันที่หลิงเซียงยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กล้าดึงแขนเสื้อของเขากลางตำหนักหลวงถามด้วยแววตาซื่อ ๆ ว่า“พี่ชาย เหนื่อยหรือไม่”คำถามนั้นฝังอยู่ในหัวใจของจิ้งไฉมาจนถึงวันนี้หลังเหตุการณ์วังหลวงสั่นคลอน หลังอำนาจมืดเริ่มเคลื่อนไหวองค์รัชทายาทคือผู้แรกที่ตระหนักว่าหลิงเซียงไม่อาจอยู่ในศูนย์กลางอำนาจได้อีก แต่การผลักนางออกไปจากวัง ไม่ใช่การทอดทิ้งหากคือการปกป้องในระยะไกล ตั้งแต่วันที่หลิงเซียงออกจากเมืองหลวง คำสั่งลับสามชุดถูกส่งออกไปโดยไม่ผ่านสภาขุนนาง จัดตั้งหน่วยเงาพิเศษแยกจากกององครักษ์หลวง ไม่ขึ้นตรงต่อแม่ทัพไม่ขึ้นตรงต่ออ๋องใดขึ้นตรงต่อองค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวสั่งให้เฝ้าดูเหลาอาหารอันผิงโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ว่ามีราชสำนักเกี่ยวข้อ