Semua Bab เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Bab 121 - Bab 130

หลังจากฉินไทเฮาเปิดเผยชื่อสำนักโคมดำ ความมืดที่เคยไร้รูปทรงก็เริ่มมีเงาร่างให้จับต้องได้ สำหรับ มู่เทียนหลางนั่นหมายถึงศึกที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้น ไม่ใช่ศึกในสนามรบ หากเป็นศึกในเงามืดศึกที่ผิดพลาดเพียงก้าวเดียวก็อาจไม่มีโอกาสได้แก้ตัว เขารับเอกสารลับจากฉินไทเฮา เก็บมันไว้ในกล่องไม้หอมที่มีรหัสเฉพาะ อ่านทุกบรรทัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า รายชื่อผู้รอดชีวิตจากการกวาดล้างในอดีต เส้นทางเงินที่ถูกตัดตอนกลางทาง เครื่องหมายโคมดำที่เปลี่ยนรูปแบบไปตามยุคสมัย และที่สำคัญที่สุดชื่อเมืองเล็ก ๆ นอกกำแพงตะวันตกของเมืองหลวง ที่ปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบันทึกการเคลื่อนไหวเมืองเฉียนฉือเมืองพ่อค้าเก่าแหล่งรวมคาราวานและข่าวลือ ผู้คนหลากเผ่าพันธุ์ผ่านเข้าออกไม่ขาดสาย หากสำนักโคมดำยังมีชีวิตอยู่ เมืองเช่นนี้ย่อมเป็นที่ซ่อนตัวชั้นยอดมู่เทียนหลางไม่รายงานใคร เขาเลือกลงมือเอง เงียบที่สุด เร็วที่สุด และเสี่ยงที่สุดปลอมตัวเป็นพ่อค้าผ้าไหม เดินทางพร้อมคณะคาราวานยามค่ำ ฝ่าลมหนาวและฝุ่นทรายไปยังเฉียนฉือ ตลอดทางเขาสังเกตทุกสิ่ง เสียงล้อเกวียนเสียงม้ากระทบหิน ดวงตาที่จ้องมองจากเงาไม้ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติจนกระทั่งคืนที่สามในโรง

คืนแรกหลังการเข้าเฝ้า ท้องฟ้าเหนือพระราชวังแคว้นเว่ยไร้ดาว เมฆดำหนาทึบปกคลุมราวกับจงใจปิดบังแสงจันทร์ โคมไฟตามทางเดินยังคงสว่าง แต่แสงนั้นกลับดูอ่อนแรงผิดปกติ เหมือนถูกกลืนกินโดยความมืดที่ไม่อาจอธิบายพระราชโองการลับถูกส่งออกไปในยามสาม ไม่มีการตีฆ้องไม่มีการประกาศ มีเพียงตรามังกรสีดำบนแผ่นไม้บาง ๆ และชื่อของผู้รับคำสั่งมู่เทียนหลาง หน่วยลับพิเศษถูกก่อตั้งขึ้นในคืนนั้น ไม่มีชื่อในบัญชีขุนนาง ไม่มีตำแหน่งในราชสำนัก มีเพียงคำสั่งเดียว ค้นหา ฆ่าและทำลายสำนักโคมดำให้สิ้นซากมู่เทียนหลางยืนอยู่ในห้องแผนที่ลับใต้ตำหนักทหาร แสงตะเกียงน้ำมันส่องเงาใบหน้าคมสันให้ดูแข็งกร้าวยิ่งขึ้น รอบตัวเขาคือบุรุษและสตรีสิบเจ็ดคนยอดฝีมือที่ถูกคัดเลือกจากทหารองครักษ์ หน่วยสืบราชการลับ และนักฆ่าที่เคยรับใช้ราชสำนักในเงามืด“สำนักโคมดำ ไม่ใช่ศัตรูที่เราจะจัดการด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว” เทียนหลาง มู่เทียนหลางกล่าวเสียงต่ำ “พวกมันแฝงตัว ใช้ความกลัวเป็นอาวุธ และมีสายอยู่ในวัง” เทียนหลางสายตาทุกคู่เคร่งเครียด“คำสั่งของข้าคืออย่าเชื่อใครง่าย ๆ แม้แต่คนของเราเอง” เทียนหลางบนโต๊ะหิน แผนที่วังหลวงและเมืองหลวงถูกกาง

ข่าวนั้นไม่ได้มาพร้อมเสียงฟ้าผ่าไม่ได้มาพร้อมกลองศึก และไม่ได้มาพร้อมประกาศราชโองการ มันมาเงียบ ๆในห้องทรงพระอักษร ท่ามกลางเอกสารที่ฉินไทเฮาวางลงต่อหน้าจิ้งไฉ“เจ้าควรรู้เรื่องนี้” ฉินไทเฮาพระสุรเสียงของไทเฮานิ่งนิ่งเกินไปนิ่งราวกับตัดใจแล้ว จิ้งไฉมองกระดาษแผ่นนั้นอักษรทุกตัวคมกริบเหมือนใบมีด ซูหนิงซาน อดีตกุ้ยเฟย ความสัมพันธ์ลับกับเฟิงซือฉินมีบุตรชายหนึ่งคน เฟิงไป๋จิน โลกของจิ้งไฉเหมือนถูกกระชากออกจากแกน“ไม่จริง…” จิ้งไฉเสียงของเขาแหบแทบไม่ใช่เสียงของผู้ที่เติบโตมาในตำหนักมังกร“ไทเฮา…ท่าน” จิ้งไฉเขาเงยหน้าขึ้น“พระมารดาของข้าเป็นสตรีที่บริสุทธิ์ เป็นกุ้ยเฟยที่ซื่อสัตย์ต่ออดีตฮ่องเต้” จิ้งไฉฉินไทเฮาไม่ตอบเพียงหลับพระเนตรช้า ๆ ความเงียบนั้นเจ็บยิ่งกว่าคำพูดใดจิ้งไฉเดินออกจากตำหนักขาแทบไม่สัมผัสพื้น ภาพในอดีตไหลย้อนกลับมาเหมือนน้ำหลาก รอยยิ้มอ่อนโยนของมารดามือที่ลูบศีรษะเขายามค่ำ คำปลอบโยนในคืนฝนตกกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแขนเสื้อไหมทั้งหมดนั้นเคยเป็นที่พักใจ แต่บัดนี้ทุกภาพเริ่มแปรเปลี่ยน เขานึกถึงคืนหนึ่งในวัยเด็ก คืนที่เขาตื่นขึ้นกลางดึกและเห็นมารดานั่งเงียบอยู่หน้าโคมสีหน้าที่ไม่

คืนที่ลมพัดกลิ่นเลือด ลมค่ำคืนนั้นพัดแรงผิดฤดูกาล ผืนป่าชานเมืองหลวงสั่นไหว ใบไม้เสียดสีกันราวเสียงกระซิบของวิญญาณ ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบังครึ่งหนึ่ง เหมือนฟ้าตั้งใจไม่ให้ใครเห็นทุกอย่างชัดเจน จิ้งไฉยืนอยู่กลางลานหินร้าง ด้านหลังคือกองกำลังองครักษ์ ด้านหน้าคือความว่างเปล่า แต่เขารู้อีกฝ่ายอยู่ที่นี่“ไม่ต้องซ่อนตัวแล้ว ออกมาเถอะข้ารอเจอเจ้าอยู่แล้ว” จิ้งไฉเขากล่าวเสียงต่ำมั่นคง“ข้ารู้ว่าเจ้ามาแล้ว…เฟิงไป๋จิน” จิ้งไฉเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากเงาไม้ราวกับคำเชิญ ร่างหนึ่งก้าวออกมาชุดดำผมยาวมัดหลวม ใบหน้าคมคายดวงตาเย็นเฉียบ“องค์รัชทายาทว่าที่ฮ่องเต้แห่งแคว้นเว่ยคนต่อไป... ท่านพี่” ไป๋จินชายหนุ่มโค้งศีรษะเล็กน้อยท่าทางไม่ใช่การคำนับแต่คือการเยาะ“ในที่สุด…น้องชายของข้าก็ยอมมาพบกัน... เจ้าคงจะคิดถึงข้ามาสินะ” จิ้งไฉจิ้งไฉมองชายตรงหน้าหัวใจแน่นจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือเฟิงไป๋จินบุตรชายอีกคนของซูหนิงซานเลือดเดียวกันมารดาเดียวกัน เกิดมาหญิงชั่วชายโฉดที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี แต่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหวเขาเติบโตในตำหนัก มีครูคอยสั่งสอน มีขุนนางคอยยำเกรง เป็นความคาดหวังแผ่นดินแต่อีกฝ่ายเติบโตในเ

สายฝนโปรยปรายเหนือชายแดนแคว้นเว่ย ราวกับฟ้าดินกำลังไว้ทุกข์ให้กับความผิดบาปที่กำลังจะถูกชำระ ซูหนิงซานยืนอยู่ใต้ชายคาจวนร้างกลางหุบเขา มือเรียวสั่นเทาเมื่อกำสายประคำเก่าที่ติดตัวมาตั้งแต่ยังเป็นกุ้ยเฟยในวังหลวง นางเคยเป็นสตรีที่งดงามสูงศักดิ์ เป็นที่โปรดปราน เป็นมารดาของรัชทายาท เป็นผู้ที่คนทั้งวังต้องก้มศีรษะให้แต่วันนี้นางเป็นเพียงหญิงต้องโทษที่หนีออกจากวังเป็นอดีตพระสนมที่มีบาปติดตัว และเป็นมารดาของทั้งจิ้งไฉและเฟิงไป๋จิน เป็นสตรีชั่วที่คนทั่วทั้งแผ่นดินสาปแช่ง บาปที่นางทำนั้นไม่มีวันล้างออกได้“ท่านแม่…” ไป๋จินเสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังเฟิงไป๋จินยืนอยู่ไม่ไกล ร่างสูงในชุดสีดำของสำนักโคมดำ ดวงตาเย็นชาเช่นเดียวกับบิดาเฟิงซือฉิน แต่ในแววตานั้นยังมีรอยแตกร้าวที่เขาไม่อาจซ่อน ซูหนิงซานไม่กล้าหันไปมอง นางรู้ดีว่าตนเองคือจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดความรักต้องห้ามและเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะที่นางก่อขึ้นนั้น ต้องย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อน ซูหนิงซานยังเป็นสาวน้อยจากตระกูลขุนนาง ได้รับคัดเลือกเข้าวังเพราะความงามและปัญญา เฟิงซือฉินในเวลานั้น ยังไม่ใช่หัวหน้าสำนักโคมดำ เขาเป็นเพียงบุรุษลึกล