Semua Bab เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Bab 111 - Bab 120

ตอนนี้ก็เข้าปีที่สี่แล้วที่หลิงเซียงยังคงมีชีวิตรอดอยู่ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือการที่ได้ออกไปอยู่ที่จวนตระกูลมู่อย่างถาวร เพราะมู่เทียนหลางมีผลงานเด่นในการกวาดล้างกบฏในครั้งนี้ รางวัลที่ขอก็คือขออนุญาตให้หลิงเซียงอยู่ที่จสนตระกูลมู่อย่างถาวร เพื่อว่าในอนาคตบ้านเมืองสงบจะได้พาย้ายไปสร้างครอบครัวที่เมืองไฮ่หยางโดยง่าย แต่หลิงเซียงกลับรูสึกว่าเงาร้ายครั้งนี้ยังไม่จบ นางคิดว่าสำนักเงารัตติกาลกับซูเหวินอี้นั้นเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานนี้เท่านั้น คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดต้องอยู่ไหนวังหลังแต่แน่ ๆ เพราะวังหลังเป็นที่ที่คนคิดไม่ถึงว่าจะมีเงาร้ายซ่อนอยู่ถึงหลิงเซียงพำนักอยู่ในแคว้นเว่ยเข้าสู่ปีที่สี่แล้ว หากนับเวลาที่แท้จริงนางผ่านฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิ และฤดูฝนของแคว้นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ชื่อของนางค่อย ๆ เลือนหายจากกระแสการเมืองและข่าวลือในแผ่นดินอื่น เหลือเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายในดินแดนที่ไม่เรียกร้องอดีตของนางกลับคืน และในช่วงเวลาเกือบหกเดือนที่ผ่านมา หลิงเซียงได้อาศัยอยู่ในจวนตระกูลมู่ จวนใหม่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงเว่ยนัก เป็นช่วงเวลาที่นางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าแสน

ข่าวลือเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงัน ก่อนจะแผ่ขยายราวหมอกยามราตรี ปกคลุมวังหลังทั้งแห่งโดยไม่มีผู้ใดหยุดยั้งได้ หลังเหตุการณ์พบร่างนางสนมผู้หนึ่งเสียชีวิตในบ่อน้ำหลวงผ่านไปเพียงไม่กี่วัน วังหลวงภายนอกยังคงปิดเงียบ ราชโองการห้ามแพร่ข่าวถูกประกาศอย่างเด็ดขาด ทว่าภายในกำแพงสูงของวังหลัง ความเงียบกลับยิ่งน่าหวาดหวั่นกว่าเสียงเอะอะใด ๆ เพราะในความเงียบนั้นมีบางสิ่งกำลังก่อตัวคืนแรกเกิดขึ้นในยามสาม เสียงน้ำดัง จ๋อม แผ่วเบาจากทิศทางบ่อน้ำหลวง ขันทีเฝ้ายามหันไปมอง เห็นผิวน้ำกระเพื่อม ทั้งที่ลมสงบ ดวงจันทร์ครึ่งดวงสะท้อนบนผิวน้ำบิดเบี้ยวราวกับมีเงาผู้ใดขยับอยู่ใต้นั้น ขันทีผู้นั้นไม่กล้าเข้าใกล้ เขาเพียงยืนนิ่ง ตัวสั่น มือเย็นเฉียบ และเมื่อผิวน้ำกลับสู่ความสงบ เขาจึงรีบหนีไปโดยไม่หันหลังกลับ รุ่งเช้าข่าวแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วในหมู่นางใน“เมื่อคืนมีคนเห็นเงาผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ”“ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่ว ๆ เหมือนคนกลั้นสะอื้น”“มีรอยเท้าเปียกน้ำทอดยาวจากบ่อน้ำไปถึงตำหนักร้าง แต่ไม่มีใครอยู่”ไม่มีใครเอ่ยชื่อแต่ทุกคนรู้ตรงกันว่าเป็นนางสนมผู้นั้น ตำหนักที่นางเคยพำนักถูกปิดตาย ประตูไม้เก่าถูกผน

ข่าวผีของซูอี้ผิงเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงัน แต่ไม่นานก็แผ่กระจายราวไฟลามทุ่ง กลืนกินวังหลังทั้งแห่งจนไม่มีผู้ใดอาจทำเป็นไม่รับรู้ได้อีกต่อไป ราวกับความตายของนางไม่ได้จบลงในบ่อน้ำหลวง หากเพิ่งเปิดม่านสู่บางสิ่งที่มืดลึกกว่าเดิมในคืนที่สามหลังการฝังศพ ลมหนาวพัดแรงผิดฤดูกาล เมฆบดบังจันทร์จนมืดมิด วังหลังเงียบงันอย่างผิดปกติ ขันทีเฝ้ายามคนหนึ่งซึ่งเดินตรวจตราตามปกติ หยุดฝีเท้าลงกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงหยดน้ำ ติ๋ง…ติ๋ง… ดังมาจากทิศทางบ่อน้ำหลวงทั้งที่ฝนไม่ได้ตกเมื่อเขาหันไปมองผิวน้ำในบ่อกระเพื่อมเบา ๆ เงาสะท้อนของต้นหลิวบิดเบี้ยว และในเงานั้น เขาเห็นร่างหญิงผู้หนึ่งยืนอยู่ริมบ่อ เสื้อผ้าสีซีด ผมยาวดำสยายปิดใบหน้า ร่างนั้นไม่ขยับ ไม่ส่งเสียง เพียงยืนอยู่เงียบ ๆ ขันทีผู้นั้นตัวแข็งรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกบีบรัด เมื่อเขากระพริบตาอีกครั้ง ร่างนั้นก็หายไป เหลือเพียงผิวน้ำที่กลับสู่ความสงบนิ่ง แต่ในอากาศกลับเย็นเยียบกว่าก่อนหน้า เขาหนีออกจากที่นั่นโดยไม่หันกลับไปมองอีก รุ่งเช้าข่าวแพร่สะพัดในหมู่นางในอย่างรวดเร็ว“มีคนเห็นอดีตพระสนมซูอี้ผิงข้างบ่อน้ำ”“นางยังไม่ไป นางกลับมาแล้ว”“นางในตำหนักตะวัน

หลังการสิ้นพระชนม์อย่างเป็นปริศนาของฮองเฮาลู่เหย่ วังหลังไม่เคยกลับคืนสู่ความสงบอีกเลย ราวกับบ่อน้ำหลวงได้กลายเป็นปากทางของความตาย และเงามืดที่ซ่อนตัวอยู่ในกำแพงวังเริ่มออกล่าอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายหรืออำนาจใดในช่วงสองเดือนถัดมา เรื่องที่ผู้คนหวาดกลัวที่สุดกลับกลายเป็นความจริง ทุก ๆ สองอาทิตย์ จะต้องมีนางกำนัลหรือนางสนมตายหนึ่งศพไม่ว่าจะพยายามตรวจตราเข้มงวดแค่ไหนก้ยังคงมีคนไปตายที่บ่อน้ำหลวงอยู่ดี ศพแรกหลังฮองเฮาลู่เหย่จากไป เป็นนางกำนัลตำหนักเหยียนซีถูกพบแขวนคอตายในห้องเก็บผ้า ลิ้นจุกปากดวงตาถลนราวเห็นภาพน่าสยดสยองก่อนตายข้างกายมีรอยน้ำหยด ทั้งที่ห้องนั้นอยู่ห่างจากแหล่งน้ำหลายร้อยก้าวกรมอาญาลงความเห็นว่าฆ่าตัวตายแต่ไม่มีใครเชื่อ สองอาทิตย์ต่อมาศพที่สองถูกพบในสวนหลังตำหนักจื่ออวิ๋น นางสนมชั้นต่ำผู้หนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่ใต้ต้นหลิว ร่างแห้งซีดเหมือนถูกแช่น้ำนานหลายวัน ทั้งที่บ่อน้ำใกล้ที่สุดอยู่ไกลออกไป ตามร่างของนางไม่มีบาดแผล ไม่มีพิษมีเพียงคราบโคลนใต้เล็บ ราวกับดิ้นรนหนีบางสิ่งที่มองไม่เห็น ข่าวลือเริ่มแพร่กระจายรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดในประวัติศาสตร์วังหลัง ผู้คนกระซิบกันว่า“ซูอี้ผิง

หลังการลอบสังหารฉินไทเฮา ล้มเหลววังหลวงมิได้กลับคืนสู่ความสงบ หากกลับยิ่งตึงเครียดราวสายพิณที่ถูกขึงจนสุด เงามรณะซึ่งเคยเดินอย่างเงียบงัน บัดนี้เปลี่ยนจังหวะการล่า จากการฟาดฟันผู้มีอำนาจสูงสุด มาเป็นการเชือดเฉือนคนรอบข้างเช้าเย็นและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมราวกับคนร้ายต้องการบอกทุกคนว่าเมื่อฆ่าเสาหลักไม่ได้ ก็จะโค่นฐานรากให้พังแทน ตำหนักซื่ออันที่ประทับของฉินไทเฮากลายเป็นสถานที่ต้องห้ามในยามค่ำคืน แม้จะเพิ่มองครักษ์ขึ้นสามเท่า ตั้งเวรยามทุกยี่สิบก้าว และติดโคมไฟสว่างไสวตลอดทางเดิน แต่ความตายก็ยังเล็ดลอดเข้ามาได้ ศพแรกหลังเหตุลอบสังหารถูกพบเพียงสามวันถัดมาขันทีชรานามว่าหลิวเต๋อผู้รับใช้ฉินไทเฮามากว่าสามสิบปี ถูกพบเสียชีวิตในห้องเก็บชา ร่างนั่งพิงผนังราวกับหลับใหล แต่เมื่อแพทย์หลวงตรวจดู กลับพบว่าหลอดลมถูกตัดอย่างประณีต ไม่มีเสียงดิ้นรนไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ที่พื้นมีหยดน้ำสามหยดทั้งที่ห้องนั้นแห้งสนิทข่าวนี้ทำให้นางกำนัลในตำหนักซื่ออันแตกตื่น หลายคนร้องไห้ บางคนขอถอนตัวออกจากการรับใช้ แม้รู้ดีว่าการขอออกในยามนี้เท่ากับยอมรับว่าตนรู้มากเกินไป ฉินไทเฮาทรงฟังรายงานด้วยสีหน้าสงบ แต่ปลายนิ้วท