Semua Bab เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Bab 151 - Bab 160

ยามเช้าของเมืองไฮ่หยางมีสีฟ้าอ่อนปนทอง เสียงคลื่นซัดฝั่งดังสม่ำเสมอราวกับหัวใจของเมือง เสี่ยวผิงจือในวัยสิบหกปีมักเป็นคนแรก ๆ ที่เปิดประตูหลังร้านเหลาอาหารอันผิง เขาชอบช่วงเวลาที่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เพราะมันเงียบพอให้ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองและชัดพอให้รับรู้ว่า วันนี้จะเป็นอีกวันที่เขาได้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมายเมื่อก่อนเสี่ยวผิงจือเป็นเพียงเด็กตัวเล็กในวังหลวง คอยถือของ วิ่งส่งข่าว และยืนเงียบ ๆ อยู่ตามมุมเสา เขาเรียนรู้เร็วว่าในวังนั้น เสียงหัวเราะต้องเบา คำพูดต้องสั้น และสายตาต้องต่ำ แต่หัวใจของเด็กหนุ่มไม่เคยหยุดฝัน เขาอยากวิ่งให้สุดแรง อยากหัวเราะให้เต็มเสียง อยากทำสิ่งใดสักอย่างที่ไม่ใช่เพียงตามคำสั่งไฮ่หยางให้สิ่งนั้นแก่เขาทันทีที่เหลาอาหารอันผิงเปิดกิจการ เสี่ยวผิงจือก็กลายเป็นแรงงานหลักอย่างภาคภูมิ เขาฝึกจัดโต๊ะให้ตรงมุม วางตะเกียบให้เสมอกัน เรียนรู้การยิ้มต้อนรับลูกค้าด้วยแววตาจริงใจ ไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาทแบบในวัง“เสี่ยวผิงจือ โต๊ะหน้าต่างเพิ่มชาร้อนหนึ่งกา!” หลิงเซียงหลิงเซียงเอ่ยจากในครัว“รับทราบ! ขอรับ” เสี่ยวผิงจือเขาตอบเสียงใสวิ่งฉับไวอย่างกระตือรือร้น ทุกครั้

แสงรุ่งอรุณของเมืองไฮ่หยางทอดตัวเหนือผืนน้ำทะเลสีคราม คลื่นเล็ก ๆ ซัดกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวเสียงลมหายใจของธรรมชาติ จูซิงยืนอยู่ริมหน้าต่างไม้ของเรือนหลังเล็ก สูดลมหายใจลึก ๆ ให้กลิ่นเค็มจาง ๆ ของทะเลซึมเข้าสู่หัวใจ เด็กสาววัยสิบหกปีผู้นี้เคยคิดว่า ชีวิตของตนจะไม่มีวันได้ยืนมองขอบฟ้ากว้างไกลเช่นนี้ในอดีตจูซิงเป็นเพียงนางกำนัลรุ่นเยาว์ในวังหลวง หน้าที่ของนางคือก้มหน้าเงียบ ๆ รับคำสั่งอย่างเคร่งครัด ไม่ถาม ไม่แสดงความเห็น และไม่ควรมีตัวตนโดดเด่นเกินไป ชีวิตในกำแพงสูงงดงามราวภาพวาด แต่เย็นเยียบดั่งหินอ่อน เสียงฝีเท้าต้องเบาคำพูดต้องสั้นรอยยิ้มต้องพอดีจูซิงเรียนรู้เร็วว่าการอยู่รอดในวังคือการไม่ทำให้ใครสังเกตเห็นมากเกินไป แต่หัวใจของเด็กสาวไม่เคยหยุดเต้นแรงเมื่อนึกถึงโลกภายนอก นางชอบแอบมองท้องฟ้าเหนือกำแพงวัง จินตนาการถึงทะเลที่ไม่เคยเห็นและลมที่พัดได้อย่างอิสระ กระทั่งวันที่ได้ติดตามองค์หญิงออกจากวังชีวิตของจูซิงก็พลิกผันไฮ่หยางไม่เหมือนสถานที่ใดที่นางเคยรู้จัก เมืองเล็ก ๆ ริมทะเลแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของชาวบ้าน กลิ่นอาหารจากครัวเรือน และแสงแดดที่อบอุ่นโดยไม่แบ่งชนชั้น ว

รุ่งอรุณวันแรกของสงครามมาถึงโดยไม่มีเสียงเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าเหนือชายแดนระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นเหลียวหม่นมัวราวรับรู้ชะตากรรมของผู้คน เสียงกลองศึกดังสะท้อนทั่วค่ายทหารแคว้นเว่ย หนักแน่น ชัดเจน และไม่อาจหวนกลับสงครามได้เริ่มต้นแล้วกองทัพแคว้นแคว้นเว่ยเคลื่อนพลตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง ธงสีดำปักตรามังกรโบกสะบัดรับลมหนาวเหนือ ผืนธงหลายร้อยผืนเรียงรายดุจคลื่นเหล็กที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่งเบื้องหน้า ม้าเหยียบพื้นดินแห้งกรังเกิดเสียงกระทบสม่ำเสมอ ทหารนับหมื่นจัดแถวแน่นขนัดจนพื้นดินสั่นสะเทือนกลางขบวนทัพนั้น บุรุษชราผู้หนึ่งนั่งบนหลังม้าศึกสีเทาเงิน ท่วงท่าตั้งตรงสายตาคมกริบแม้ผ่านกาลเวลามาหลายสิบปี เขาคือแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง ท่านตาขององค์หญิงและเป็นเสาหลักของกองทัพแคว้นเว่ยมานานกว่าสามทศวรรษเกาเฉียวฟงไม่ใช่แม่ทัพที่อาศัยเพียงพละกำลัง หากแต่เป็นผู้วางกลศึกอย่างสุขุม รอบคอบ และเด็ดขาด รอยแผลเป็นบนใบหน้าและแขนซ้ายเป็นพยานถึงสนามรบนับครั้งไม่ถ้วน วันนี้แม้อายุล่วงเลยเข้าสู่วัยชรา แต่แววตายังคงเฉียบคมดั่งเหยี่ยวเขามองไปยังแนวเขตแดนที่อยู่ไกลออกไป ที่ซึ่งธงของแคว้นเหลียวเริ่มปรากฏให้เห็นราง ๆ เหนือเนิน

รุ่งอรุณของวันที่สามมาถึงพร้อมท้องฟ้าสีเทาหม่น เมฆหนาทึบเคลื่อนต่ำเหนือทุ่งรบ ราวกับธรรมชาติเองก็รับรู้ถึงความรุนแรงที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งสองวันที่ผ่านมากองทัพแคว้นเว่ยภายใต้การนำของแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง และเกาฟานหวง บุตรชายคนโต ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนให้ฝ่ายเหลียวอย่างหนัก กำลังพลของเหลียวถูกทำลายไปจำนวนมาก ขวัญกำลังใจสั่นคลอนแต่ศัตรูที่บาดเจ็บย่อมดุร้ายกว่าเดิม ในค่ายแคว้นเว่ยเช้าวันนี้บรรยากาศเงียบผิดปกติ ทหารต่างตรวจอาวุธของตนอย่างละเอียด ไม่มีเสียงพูดคุยไร้สาระมีเพียงเสียงลับคมดาบและปรับสายธนูหน้าค่ายบุรุษหนุ่มอีกผู้หนึ่งยืนอยู่เคียงข้างแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง เขาคือเกาฟานถงบุตรชายคนรอง หากเกาฟานหวงคือ “ขุนศึกผู้เยือกเย็นแห่งทิศเหนือ” เกาฟานถงก็คือ “พายุเหล็กแห่งทิศตะวันตก”ต่างจากพี่ชายที่สุขุม เยือกเย็น เกาฟานถงมีประกายไฟในดวงตา รูปร่างสูงสง่า ไหล่กว้าง แผ่นอกแข็งแรง ใบหน้าคมคายแต่แฝงความดุดันโดยธรรมชาติ เขาเป็นนักรบที่เติบโตท่ามกลางสนามฝึกหนักหน่วง ชำนาญการศึกม้าเร็วและการโจมตีทะลวงแนววันนี้เขาคุกเข่าต่อหน้าบิดา“ท่านพ่อ วันนี้ให้ข้านำทัพหน้า” ฟานถงเกาเฉียวฟงมองบุตรชายคนรอ

รุ่งสางของวันที่ห้าท้องฟ้าเหนือชายแดนระหว่างแคว้นเว่ยและแคว้นเหลียวปกคลุมด้วยเมฆต่ำสีหม่น ราวกับสวรรค์เองก็เหนื่อยล้ากับการนองเลือดติดต่อกันหลายวัน ลมหนาวพัดผ่านค่ายทหารเสียงธงกระทบเสาไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสี่วันที่ผ่านมากองทัพแคว้นเว่ยภายใต้การนำของตระกูลเกาได้บดขยี้กำลังหลักของเหลียวอย่างต่อเนื่อง แต่แม่ทัพใหญ่รู้ดีศัตรูที่บาดเจ็บคือศัตรูที่อันตรายที่สุด วันนี้ผู้บัญชาการทัพคือแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง ชายชราแต่ยังสง่างามผู้ผ่านศึกมานับไม่ถ้วนเคียงข้างเขามิใช่บุตรที่ขึ้นนำทัพแนวหน้า หากแต่เป็นบุตรชายคนเล็กเกาฟานอัน ผู้ได้รับการกล่าวขานว่า “สืบสายเลือดแห่งปัญญาและยุทธศิลป์”หากเกาฟานหวงคือความเยือกเย็น เกาฟานถงคือความเด็ดขาด เกาฟานอี้คือสายลมแห่งสนามม้า เกาฟานอันคือกระดานหมากที่มองเห็นสิบก้าวล่วงหน้า เขาไม่สูงใหญ่เท่าพี่ ๆ ไม่หัวเราะเสียงดังไม่ขี่ม้าทะยานนำหน้า แต่ดวงตาของเขาเฉียบคมราวกับอ่านชั้นเมฆบนฟ้าแล้วรู้ว่าพรุ่งนี้ฝนจะตกหรือไม่ ตั้งแต่วัยเยาว์เขาเรียนตำราพิชัยสงคราม ศึกษาภูมิประเทศ ดาราศาสตร์ การคำนวณเสบียงแม่ทัพใหญ่เคยกล่าวว่า“ในสี่พี่น้อง คนที่ข้ากลัวที่สุด ไม่ใช่คนที่ดาบเร็