All Chapters of เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Chapter 141 - Chapter 150

จากคมดาบสู่ถาดอาหารจากสนามรบสู่เหลาอาหารอันผิง เมืองไฮ่หยางยามเช้า ไม่เคยปลุกเฟิงหวงด้วยเสียงโลหะ ไม่มีเสียงเกราะกระทบ ไม่มีเสียงฝีเท้าทหาร ไม่มีคำสั่งสั้นเฉียบที่บอกว่าฆ่าหรือตาย มีเพียงเสียงไก่ขันเสียงลมพัดผ่านหลังคากระเบื้อง และกลิ่นข้าวสวยที่หุงจากครัวเรือนรอบเมืองทุกเช้าเฟิงหวงจะตื่นก่อนแสงแรก ไม่ใช่เพราะนิสัยทหาร แต่เพราะร่างกายของเขาคุ้นเคยกับการตื่นเพื่อเฝ้าดูความปลอดภัยของทุกคนในจวนและเหลาอาหารอันผิง ต่างกันเพียงครั้งนี้เขาเฝ้าชีวิตไม่ใช่เฝ้าความตายมือที่เคยจับดาบมือของเฟิงหวงเต็มไปด้วยรอยแผล บางแผลเป็นรอยฟันดาบบางแผลเป็นรอยไฟ บางแผลเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาจากใคร มือคู่นี้เคยจับดาบแน่นจนเลือดซึม เคยรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนตอนคมเหล็กปะทะกระดูกเคยชินกับความหนักเคยคุ้นกับการไม่ลังเลในอดีตถ้ามีใครยื่นถาดอาหารให้เขา เขาจะระวังว่ามันมีพิษหรือไม่ โลกของเขาในวันนั้นมีคำตอบเพียงสองแบบรอดหรือตาย วันที่ดาบไม่อยู่ในมือวันที่เฟิงหวงมาถึงเมืองไฮ่หยางเขาไม่ได้พกดาบ ไม่ใช่เพราะไม่อยากแต่เพราะเขาอยากรู้ว่าโลกจะปฏิบัติกับเขาอย่างไร หากเขาไม่ถืออาวุธเขาเดินเข้ามาในเมือง ในเสื้อผ้าธรรมดาไม่มีสั

เฉิงห่าวจากองครักษ์แห่งราชสำนัก สู่แห่งความสงบของเมือวงไฮ่หยาง หากย้อนกลับไปเมื่อปีสองปีก่อน ชื่อของเฉิงห่าว เคยเป็นเพียงเงาที่ยืนอยู่ด้านหลังองค์หญิงหลิงเซียง องครักษ์ที่ไม่ชอบทำตัวโดดเด่น หน้าที่เดียวของเขาคือคุ้มกันองค์หญิงหลิงเซียงปลอดภัยคุ้มกันทุกลมหายใจคุ้มกันทุกย่างก้าวคุ้มกันแม้กระทั่งความเงียบงันในยามค่ำคืน เขาคือองครักษ์รักษ์ตำแหน่งที่ไม่ได้มาจากสายเลือดหรือยศศักดิ์ หากแต่มาจากความไว้วางใจสูงสุดเฉิงห่าวไม่เคยถามว่าทำไมไม่เคยสงสัยว่าควรหรือไม่คำสั่งเดียวในชีวิตเขาคือปกป้อง แต่เมื่อราชสำนักเปลี่ยนเมื่ออำนาจหมุนเวียนเมื่อองค์หญิงหลิงเซียงเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ เขาเองก็ต้องปรับเปลี่ยนบทบาทของตังเอง แต่ก็ยังไม่ทิ้งองค์หญิงไปไหนวันที่ขบวนมุ่งหน้าออกจากเมืองหลวง เฉิงห่าวอยู่ท้ายสุดไม่ใช่เพราะตำแหน่ง แต่เพราะเขาต้องแน่ใจว่าอดีตจะไม่ไล่ตามมา เขามองกำแพงเมืองสูงตระหง่านเป็นครั้งสุดท้าย กำแพงที่เขาเคยเฝ้าเคยเดินลาดตระเวนเคยคิดว่านั่นคือโลกทั้งใบเมื่อก้าวพ้นประตูเมืองเขารู้ดีว่าเขาไม่ได้เป็นองครักษ์ของวังอีกต่อไป แต่เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง คำว่าคนธรรมดา ฟังดูง่าย แต่สำหรับคนที่ทั้งชี

สายลมทะเลยามบ่ายพัดเอื่อย เหลาอาหารอันผิงแน่นไปด้วยลูกค้า เสียงพูดคุยจอแจไม่ขาดสาย หลิงเซียงกำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์มือเช็ดถ้วยสีหน้าสงบเหมือนทุกวัน จนกระทั่งนางได้ยินบทสนทนาหนึ่ง“ร้านนี้ปลอดภัยจริง ๆ”ชายวัยกลางคนพูดกับเพื่อน“ตั้งแต่วันนั้น ไม่เห็นพวกอันธพาลมาป้วนเปี้ยนอีกเลย”“ก็แน่นอนสิ”อีกคนหัวเราะเบา ๆ“ใครจะกล้ามา ในเมื่อมี สองคนนั้น อยู่”หลิงเซียงชะงักมือเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ“สองคนนั้น”นางไม่ได้ถามออกไปแต่หัวใจเริ่มสงสัย หญิงชราคนหนึ่งที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ เอ่ยเสริม เสียงเหมือนเล่าเรื่องชวนขนลุก“ได้ยินว่าแค่สบตาก็ขาสั่นแล้ว คนหนึ่งนิ่งเหมือนภูเขา อีกคนยิ้มเหมือนไม่มีอะไร…แต่ฆ่าคนมาไม่รู้กี่ครั้ง”หลิงเซียงเกือบทำถ้วยหลุดมือนางเผลอมองไปหน้าร้าน เฉิงห่าวกำลังยืนพิงเสาท่าทางเรียบง่ายเหมือนชาวบ้านธรรมดาที่สุด จากนั้นมองเข้าไปในครัวด้านข้างเฟิงหวงกำลังช่วยยกถาด คุยกับเด็กในร้านด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ภาพสองภาพนั้นไม่เข้ากับคำว่าน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ช่วงเย็นเมื่อร้านเริ่มซาลงหลิงเซียงเรียกเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งมาใกล้ ๆ“ข้าถามอะไรหน่อย” หลิงเซียงนางเอ่ยเสียงเบา“ทำไมช่วงนี้…พ

ยามเย็นของเมืองไฮ่หยางอบอวลด้วยกลิ่นควันไฟอ่อน ๆ จากครัวเรือนสองฝั่งถนน เสียงพ่อค้าเก็บแผง เสียงชามกระทบกันเบา ๆ จากร้านอาหารที่ยังไม่ปิด ทำให้ตรอกเล็กหลังร้านของหลิงเซียงดูมีชีวิตอย่างประหลาดครัวเล็กด้านหลังร้านยังอุ่นอยู่ เตาไฟถูกลดให้เหลือเพียงเปลวต่ำ ๆ แต่กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่บ่ายยังลอยอวลไม่จาง หลิงเซียงยืนพิงเสาไม้ มือกอดอก ดวงตาใสจับจ้องร่างสูงใหญ่ที่ยืนงงอยู่หน้าชุดเครื่องครัว มู่เทียนหลางผู้เคยมีความเพียบพร้อม กำลังถือทัพพีไม้ด้วยท่าทางระมัดระวังยิ่งกว่าถือดาบในสนามรบ“ท่าน…จับมันเหมือนจะไปออกรบกับกระทะเชียวหรือเจ้าค่ะ” หลิงเซียงเสียงหลิงเซียงกลั้นหัวเราะไม่อยู่มู่เทียนหลางไอเบา ๆ หนึ่งที สีหน้าเคร่งขรึมโดยไม่จำเป็น“ข้ากำลังศึกษาอาวุธใหม่และตำราใหม่ ต้องระวังเป็นธรรมดา” เทียนหลางหลิงเซียงหัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้ นางก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือไปจัดท่าทางให้เขา“อาวุธในครัวไม่กัดคนหรอกเจ้าค่ะ แต่อาจทำให้ไหม้ได้ถ้าท่านใจร้อนเกินไป” หลิงเซียงมือเล็กแตะที่ข้อมือเขาอย่างแผ่วเบา มู่เทียนหลางชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เพราะสัมผัส ในสนามรบหรือท้องพระโรง เขา

ยามเช้าในเมืองไฮ่หยางมักเริ่มต้นด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นหอมของข้าวต้มที่ลอยออกมาจากครัวเหลาอาหารอันผิง แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ทาบลงบนกระเบื้องหลังคาเป็นสีทองนวล งดงามและสงบเกินกว่าจะเชื่อว่าโลกใบเดียวกันนี้เคยเต็มไปด้วยการแย่งชิงและเลือดเนื้อหม่ากูกูในวัยห้าสิบแปดปี ยืนอยู่หน้าครัวมือหนึ่งถือกระบวย อีกมือหนึ่งคอยจัดผ้ากันเปื้อนให้กระชับ รอยย่นที่หางตาและหน้าผากบอกเล่ากาลเวลาที่ผ่านพ้น แต่ดวงตาของนางยังคงแจ่มใส และวันนี้มันเปล่งประกายด้วยความสุขที่ไม่ต้องซ่อนเร้นครั้งหนึ่งหม่ากูกูคือแม่นมและคนสนิทขององค์หญิงหลิงเซียงในวังหลวง นางเฝ้ามองเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เติบโตท่ามกลางกำแพงสูงและกฎเกณฑ์เข้มงวด เฝ้าปลอบยามร้องไห้ เฝ้าเตือนยามดื้อรั้น และเฝ้ากังวลยามพายุการเมืองโหมกระหน่ำในวังหลังนั้นทุกก้าวต้องระวัง ทุกคำพูดต้องคิดให้ถี่ถ้วน แม้แต่รอยยิ้มก็อาจกลายเป็นดาบได้ในสายตาผู้อื่น หม่ากูกูอยู่รอดมาได้เพราะความสุขุมและความภักดี แต่ในใจลึก ๆ นางรู้ดีว่า ชีวิตเช่นนั้นมิใช่ชีวิตที่สงบเมื่อองค์หญิงตัดสินใจออกจากเมืองหลวง มาสร้างชีวิตใหม่ที่เมืองไฮ่หยาง หม่ากูกูมิลังเลแม้แต่น้อย นางขอเดินทางมาด้วย