Semua Bab เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Bab 161 - Bab 170

หลังการลงนามสัญญาสงบศึกระหว่างเว่ยกับเหลียวผ่านพ้นไปได้หนึ่งเดือน ชายแดนที่เคยเต็มไปด้วยควันไฟและเสียงกลองศึกก็ค่อย ๆ เงียบสงบลง ด่านหน้าที่เคยตึงเครียดเริ่มลดกำลังพล เส้นทางการค้าค่อย ๆ เปิดอีกครั้ง ข่าวสารจากหัวเมืองเหนือส่งมายังเมืองหลวงอย่างสม่ำเสมอว่า ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติจากฝ่ายเหลียว เมื่อความมั่นคงกลับคืน ราชสำนักจึงเห็นว่า ถึงเวลาปรับกำลังทัพให้เหมาะสมกับสันติภาพ เช้าวันหนึ่ง ณ ท้องพระโรงหลวง เสียงขันทีประกาศพระบรมราชโองการของ ฮ่องเต้จิ้งอู่ดังกังวานไปทั่วตำหนัก พระบรมราชโองการเรียกคืนตระกูลเกากลับสู่เมืองหลวง“ด้วยฟ้าดินเป็นพยาน สงครามได้ยุติลงแล้ว ชายแดนเหนือสงบมั่นคง กองทัพได้ทำหน้าที่ของตนอย่างสมเกียรติเพื่อรักษาความสมดุลแห่งแผ่นดิน และให้ราชสำนักได้อาศัยสติปัญญาและกำลังของผู้มีคุณความดีเราจึงมีพระบรมราชโองการให้…” จิ้งอู่พระสุรเสียงหยุดชั่วครู่ ก่อนขันทีจะอ่านต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำให้ แม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง กลับมาประจำการ ณ เมืองหลวง ทำหน้าที่เสนาบดีกลาโหม และที่ปรึกษาสูงสุดฝ่ายทหารให้ เกาฟานหวง บุตรชายคนโต กลับมารับตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังรักษาพระนครให้ เกาฟาน

ค่ำคืนวันไหว้พระจันทร์ของเมืองไฮ่หยางมาถึงพร้อมสายลมเย็นจากทะเล ท้องฟ้าใสกระจ่างราวกับถูกชะล้างด้วยแสงเงินของจันทรา ดวงจันทร์เต็มดวงลอยเด่นเหนือผืนน้ำ คลื่นสะท้อนแสงระยิบระยับราวผืนผ้าไหมที่ปักด้วยเกล็ดเงิน ทั้งเมืองถูกแต่งแต้มด้วยโคมไฟสีแดง ทอง และส้มแขวนเรียงรายตามชายคาเรือน ถนนหินโบราณสว่างไสวราวกับเส้นทางแห่งแสงเมืองไฮ่หยางเป็นเมืองท่าที่เจริญรุ่งเรือง บ้านเรือนตั้งเรียงลดหลั่นตามแนวชายฝั่ง เมื่อถึงเทศกาลนี้ทุกครอบครัวจะทำความสะอาดบ้าน ประดับกระดาษตัดลายดอกเหมยและกระต่ายหยก บนโต๊ะบูชากลางลานจะวางผลไม้ตามฤดูกาลสาลี่ แอปเปิล ทับทิม และเผือกนึ่งหอมกรุ่น ขนมไหว้พระจันทร์ทรงกลมวางเรียงอย่างประณีต เปลือกสีทองอร่าม สลักลวดลายเมฆและดอกบัว สื่อถึงความสมบูรณ์พร้อมและการกลับมาพบกันของครอบครัวตั้งแต่ยามเย็นผู้คนก็เริ่มออกมารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้าศาลเจ้าประจำเมือง เด็ก ๆ วิ่งถือโคมรูปปลาคาร์พ กระต่าย และดอกบัว เสียงหัวเราะใสกังวานผสมกับเสียงกลองที่เริ่มบรรเลงจังหวะเปิดงาน ร้านค้าชั่วคราวตั้งเรียงรายสองข้างทาง กลิ่นเกาลัดคั่ว น้ำตาลไหม้ และชาหอมลอยคลุ้งไปทั่ว ผู้เฒ่านั่งล้อมวงเล่นหมากรุกจีน

ข่าวการเดินทางลับของท่านอ๋องห้าไปเมืองไฮ่หยางมิได้แพร่สะพัดในราชสำนักอย่างเป็นทางการ ทว่ากำแพงวังสูงเพียงใดก็ไม่อาจกั้นบทสนทนาระหว่างพี่น้องได้ ค่ำวันหนึ่งในตำหนักด้านตะวันออก ท่านอ๋องหกจิ้งตงกำลังนั่งอ่านรายงานการคลัง เมื่อท่านอ๋องห้าเดินเข้ามาโดยมิได้นัดหมาย สีหน้าเรียบเฉยตามเคยแต่แววตากลับมีประกายแปลกไป “พี่ห้า ดูท่านอารมณ์ดีนัก” จิ้งตง จิ้งตงเงยหน้าขึ้น พลางวางพู่กัน “อารมณ์ดีหรือ” จิ้งตง อ๋องห้ายกถ้วยชา “บางทีอาจเพราะได้กินอาหารดี ๆ” จิ้งเซียน “อาหารดี ๆ” จิ้งตง จิ้งตงเลิกคิ้ว “ในวังยังมีสิ่งใดที่ท่านเห็นว่าดีไม่พอหรือ” จิ้งเซียน อ๋องห้าหัวเราะเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องการเดินทางไปเมืองไฮ่หยางอย่างไม่ปิดบัง ตั้งแต่การปลอมตัวเป็นสามัญชน การนั่งโต๊ะมุมหน้าต่าง จนถึงรสปลานึ่งซีอิ๊วที่นุ่มละลายและซุปเห็ดหอมที่ลึกซึ้งเกินคาด “เจ้าควรได้ลอง” จิ้งเซียน เขาสรุปสั้น ๆ “อาหารของหลิงเซียง…มิใช่เพียงอร่อย แต่มีหัวใจ” จิ้งเซียน คำว่ามีหัวใจทำให้จิ้งตงนิ่งไป ในสายตาผู้คนเขาเป็นอ๋องผู้สุขุม รอบคอบ และมีความสามารถด้านการบริหาร แต่ลึกลงไป เขามักรู้สึกว่าชีวิตในวังเต็มไปด้ว

ลมทะเลยามค่ำพัดเอื่อยผ่านตรอกหินของเมืองไฮ่หยาง กลิ่นเกลืออ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นถ่านไม้ที่เริ่มติดไฟทีละเตา เสียงหัวเราะดังลอดออกมาจากลานกว้างหลัง เหลาอาหารอันผิง โคมกระดาษสีส้มอุ่นแขวนเรียงเป็นแถว แสงไฟไหวระริกสะท้อนผิวโต๊ะไม้ยาวที่ตั้งเรียงรอแขกเหรื่อคืนนี้ไม่ใช่งานเทศกาลใหญ่โต หากเป็นงานเลี้ยงหมูกะทะที่ทุกคนรอคอย และเป็นเมนูใหม่ของเหลาอาหารอันผิงอีกด้วย ตั้งแต่บ่ายหลิงเซียงกับคนของร้านช่วยกันจัดเตรียมอย่างขะมักเขม้น หมูสามชั้นถูกหั่นบางจนเห็นชั้นเนื้อสลับมันอย่างสวยงาม เนื้อสันคอหมักพริกไทยดำกับกระเทียมจนหอมฟุ้ง หมูหมักซอสหวานเค็มสูตรลับถูกคลุกเคล้าด้วยงาขาวคั่วใหม่ ๆ จัดเรียงใส่ถาดไม้ไผ่เป็นระเบียบผักสดกองโตถูกล้างจนหยดน้ำใสเกาะใบผักกาดขาว คะน้า เห็ดเข็มทอง เห็ดหอม ฟักทอง วุ้นเส้น เต้าหู้ไข่ และข้าวโพดอ่อน ทุกอย่างถูกจัดวางรอบโต๊ะน้ำจิ้มที่ตั้งชามเรียงรายชามน้ำจิ้มสีแดงสดส่งกลิ่นเผ็ดหอมจากพริกขี้หนูตำละเอียด กระเทียมสับ และน้ำมะนาวคั้นสด บางชามเพิ่มเต้าเจี้ยวให้เข้มข้น บางชามเติมงาคั่วหอมกรุ่นเพื่อเพิ่มมิติของรสชาติเมื่อฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ผู้คนในละแวกตลาดก็ทยอยกันมา เสียงทักทายดัง

ฤดูฝนมาเยือนเมืองไฮ่หยางพร้อมสายลมชื้นจากทะเล เมฆสีเทาอ่อนลอยต่ำเหนือหลังคากระเบื้องของเหลาอาหารอันผิง คลื่นซัดฝั่งเป็นจังหวะหนักแน่นกว่าทุกวัน ราวกับธรรมชาติกำลังรอคอยบางสิ่ง ในเรือนหลังเล็กด้านหลังร้าน หลิงเซียงนั่งพิงหมอน ผ้าบางคลุมท้องที่อุ้มน้ำหนักชีวิตถึงเก้าเดือนเต็ม ใบหน้าของนางอ่อนล้าแต่เปล่งประกาย ดวงตาอ่อนโยนจับจ้องหน้าต่างที่เปิดรับลมฝน มู่เทียนหลางนั่งอยู่ข้างกายมือใหญ่ของเขากุมมือนางแน่นโดยไม่รู้ตัว“วันนี้ลมแรงนัก” เทียนหลางหลิงเซียงยิ้มบาง “เด็กน้อยคงอยากออกมาดูโลกแล้ว” หลิงเซียงราวกับคำพูดนั้นเป็นลาง ทันใดนั้นเองความปวดหน่วงลึกในท้องก็แล่นวาบขึ้น หลิงเซียงขมวดคิ้วมือกำผ้าห่มแน่น“ท่านพี่…” หลิงเซียงเสียงเรียกแผ่วแต่สั่น“เริ่มแล้วหรือ” เทียนหลางคำตอบไม่จำเป็นความปวดระลอกที่สองมาเร็วและแรงกว่าเดิม หมอตำแยที่เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าถูกเรียกเข้ามาอย่างเร่งด่วน เหมยซานและสตรีในตลาดอีกสองคนรีบมาช่วยจัดเตรียมน้ำร้อน ผ้าสะอาด และสมุนไพรหอมเพื่อให้ห้องอบอวลด้วยกลิ่นผ่อนคลายฝนเริ่มตกลงมาเบา ๆ เคาะหลังคาเป็นจังหวะสม่ำเสม ในห้องคลอดแสงตะเกียงส่องสว่างสลัว หมอตำแยจับชีพจร ฟังเส