The 5 Years Contract with Him のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 46

LIANA’S POVKinabukasan, gumising ako na parang may nakapatong na mabigat sa katawan ko. Dahil sa araw-araw na pag-oovertime at pagttrabaho.I checked my calendar. Conferences, Investor meetings, Internal reviews. Lahat may pangalan ko. Lahat may responsibilidad ko.At nang tumingin ako sa closet ko, doon ko napagtanto, wala na akong maisuot na bago. Kailangan ko ng bagong damit. Hindi dahil gusto ko, kindi dahil kailangan.Sabi nga nila, first impression lasts. At sa mundong ginagalawan ko ngayon, hindi puwedeng magmukhang basahan ang babaeng humaharap sa investors, kahit pagod na pagod na sya, kailangan pa din magmukhang formal.Tahimik ang mall, pero maingay ang isip ko. Habang hawak-hawak ko ang ilang blazer at formal dresses, pakiramdam ko para akong bumibili ng bagong balat.“Too corporate,” bulong ko sa sarili ko habang ibinabalik ang isang kulay-abong blazer.“This one looks… tired,” sabi ko naman sa isa.I sighed. Then—“Zara!”Hindi ko napigilang tawagin siya nang makita ko

LIANA’S POVPagdating ko sa opisina, ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. Sobrang bigat dahil sa mga nalaman ko. Ang bilis nya makamove-on habang ako, nakakulong pa din. Hindi pa rin nawawala yung pagmamahal ko sakanya at yun ang masakit. Pagbukas ko ng pinto ng office floor namin, agad kong napansin ang kakaibang ingay. Hindi ‘yung usual na typing sounds at low murmurs ng meetings, may halong asaran.“Uy! Finally!” sigaw ni Mica mula sa kabilang cubicle.Paglapit ko sa table ko, doon ko nakita.Isang bouquet ng flowers. Maingat ang pagkakaayos, mukhang pinag-isipan. Katabi nito ang isang box ng imported chocolates, base sa itsura. Hindi ko kailangang basahin ang brand para malaman na hindi ito basta-basta binili.Napahinto ako at tinitigan ko lang ang nakalagay sa desk ko.“Wow,” sabi ni Ken. “Ang swerte naman ni Ma'am Liana.”“Swerte din naman yung taong yun kay Ma'am Liana, maganda, mabait at matalino pa.” sabay tawa ni Mica.“Sinong naglagay nito?" Tanong ko sakanila.Napangi

Isang linggo na ang lumipas na halos araw-araw ay may dumarating na bulaklak, pagkain, minsan kape na paborito ko. Lahat galing kay Damian. Ngunit kahit isa, wala akong pinansin. Hindi ko binuksan ang mga card. Hindi ko tinikman ang pagkain. Ayokong bigyan ng malisya ang mga ginagawa niya.Alam kong may dahilan ang lahat ng ito. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa mga matang nakatingin sa amin. Mainit pa rin ang mga mata sa amin ng mga tao. Alam kong gusto niyang ipakita sa mga taong nasa paligid namin na maayos kami at walang problema. At alam ko rin, na sa pagdaan ng panahon, titigil din siya. Mauubos din ang effort nya. Lahat naman nauubos. Wala din akong lakas para pansinin ang mga effort ni Damian, dahil masyado pang sariwa sa utak ko lahat. Masyadong masakit ang nangyari at hirap akong tanggapin na ang matalik kong kaibigan ay magiging kasintahan ng mahal ko.Habang nakatulala ako sa harap ng laptop, hindi gumagalaw ang cursor sa blangkong dokumento ay biglang tumunog ang cel