Lahat ng Kabanata ng The 5 Years Contract with Him: Kabanata 31 - Kabanata 40

“You’re still shaking,” he whispers. “Hindi ako—” bigla akong napatigil. “You are,” he cuts in softly, leaning closer. “You’re trembling.” He presses his forehead against mine. And God… that’s when everything spins. Wala pang nangyayari pero parang nawawala na ang tuhod ko. Hindi ko maramdaman ang mga paa ko sa sobrang panghihina ko. He studies my face as if I’m something fragile… na baka mabasag kapag nagkamali siya ng galaw. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko kayang sabihin na huminto siya. Because my entire body is leaning toward him. And again, bumibigay na naman ako. “Liana…” his voice breaks a little, “sabihin mo kung ayaw mo.” Hindi ako makapagsalita. Hindi dahil natatakot ako— kundi dahil… hindi ko gustong tumigil siya. So instead…I exhale his name. Damian’s hand slides to my waist. It's as if he is claiming me. He pulls me gently, guiding me closer until the thin fabric of my night gown brushes against his shirt. His breath hits my lips. A single, slow ki

Tahimik ang villa nang tuluyan akong lumabas ng kwarto. May liwanag na pumapasok sa malalaking bintana, yung klase ng araw na hindi masakit sa mata. Ramdam ko agad na iba ang pakiramdam ng araw na ’to. Hindi na kagaya ng mga nakaraang araw na puno ng excitement at firsts. This one felt slower. Parang sinasadya ng oras na pabagalin ang lahat.Last day.Nakita ko si Damian sa labas, nakaupo sa terrace, may hawak na kape. Naka-suot siya ng simple white shirt, black shorts, sunglasses na nakasabit sa kwelyo. Hindi siya mukhang CEO ngayon. Hindi siya mukhang billionaire. Mukha lang siyang… isang lalaking nagbabakasyon.“You ready?” tanong niya nang mapansin niya ako.“Almost,” sagot ko. “I just need my bag.” “Take your time,” sabi niya. “No rush today.”At doon ko napansin na wala na ang usual na urgency sa boses niya. Parang hinayaan niya talagang maging mabagal ang araw na ’to.Sumakay kami sa buggy papunta sa main area ng resort. Habang umaandar, pinagmamasdan ko ang paligid, yung mali

Kinaumagahan, ay dumiretso na kami sa airport."Everything ready?" sabi ni Damian habang tinitingnan a mga dala kong maleta."Yes" at nagcheck-in na kami sa airport.Ang biyahe pabalik ng Pilipinas ay mas tahimik kaysa sa inaasahan ko.Sa loob ng private jet, Dim lang ang ilaw. Tahimik ang makina, dahilan para magkaroon kami ng oras para mag-isip. Nakaupo ako sa tabi ng bintana, pinagmamasdan ang mga ulap na tila walang pakialam sa bigat na dala ko pauwi.Maldives felt like a pause. The Philippines felt like reality crashing back in. Para akong naninibago dahil hindi ko alam ang dadatnan ko, hindi ko alam paano sisimulang ang lahat.Tahimik din si Damian. Naka-laptop siya, may mga files na bukas, graphs, numbers, emails. CEO mode na ulit. Parang hindi kami ‘yung magkasamang naglakad nang barefoot sa buhangin nang ilang oras.Pero ramdam ko, pareho kaming may iniisip. Magbabago kaya sya pagdating namin sa pilipinas? Mawawala na ba ang gentle aura nya sa akin?Paglapag namin sa Maynila,

Isang linggo na ang lumipas.Isang linggo ng tahimik na umaga, mahahabang gabi, at mga sandaling halos magkasabay kami ni Damian sa iisang espasyo pero parang may invisible wall sa pagitan namin.Kung may nagbago man, iyon ay ang bigat ng katahimikan.Mas naging organisado ang kompanya. Mas malinaw ang direksyon. Mas konti ang krisis. On paper, everything was improving. Ang laki ng naitulong ni Damian sa aming kompanya. Mas dumami na din ang investors namin. Pero sa loob ko, mas lalo lang naging magulo. Dahil hindi ko alam paano ako makikisalamuha sakanya. Malaking sampal saakin lahat ng ginagawa nya para sa kompanya. Mas namulat ako sa katotohanan na lahat nang eto ay dahil sa kontrata namin at bawal akong magkagusto sakanya. Kaya as much as possible, iniiwasan ko sya para maputol na kung ano man ang nararamdaman ko sakanya.Pumunta na ako sa office nang maaga, mas maaga kaysa sa dati. Nakasanayan ko na ring mauna sa conference room, maghanda ng reports, at i-check ang schedules ba

Damian’s POVIsang linggo.Pitong araw ng paulit-ulit na routine, mga meeting na sunod-sunod, mga numero na kailangan ayusin, at isang babae na laman ng puso ko, na palaging nasa iisang building ko pero parang nasa ibang mundo.Liana.Kung titingnan mo sa labas, everything was working. The company was stabilizing. Investors were calmer than before. The board was satisfied. On paper, I was doing exactly what I was brought in to do.But personally? I was failing at something I didn’t even want to admit I was trying to fix.Every morning, I arrived early, earlier than usual. Not because I needed to, but because there was a chance she’d already be there. And she always was.She’d be seated at the conference table, laptop open, reports neatly stacked, pen aligned perfectly with the edge of the table. Focused but too distant.I tried to approach her several times. Casual attempts. But she is always busy with the paper works. Napapansin ko na palagi na din syang nalilipasan ng gutom“Morning