All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 51 - Chapter 60

Chapter 51“คิดถึงแม่กระต่ายน้อยของฉันนะสิ ไม่คิดถึงเธอจะให้ไปคิดถึงใคร” เขาย้อนถามยิ้มๆ“คิดถึงฉันแต่ไปจูบคนอื่นเนี่ยนะ บ้านของฉันไม่เรียกการกระทำของคุณว่าคิดถึงหรอกนะ” หญิงสาวสะบัดหน้าหนีชายหนุ่มคมเข้มตรงหน้าอย่างหมันไส้ ยิ่งอยู่ใกล้ชิดเขามากเท่าไหร่ หัวใจของเธอสั่นคลอน หวั่นไหวขึ้นมาเรื่อยๆ“หึงเหรอ ดีใจจัง” เขาพูดนัยน์ตายิ้ม ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงหรือว่ากิริยาของเธอนั่น ความหมายที่แสดงออกมาคล้ายกับการหึงหวงไม่มีผิด“ใครจะไปหึงคุณ ฉันแค่ยกตัวอย่างเท่านั้นเอง ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะกลับไปนั่งที่เดิม” กมลเนตรต้องรีบบอก เนื่องจากมือหนาเริ่มอยู่ไม่สุก ไล้วนไปทั่วร่างกายสาว ขนแขนของเธอลุกชัน ตอบรับสัมผัสของเขาทันที“อยู่อย่างนี้แหละ วันนี้คุณครูจะสอนบทรักแบบใหม่ให้นักเรียนหัวไว คุณครูยังไม่เคยสอนใครเลยนะ แม่กระต่ายน้อยเป็นคนแรกและคนเดียว” กมลเนตรอยากจะร้องค้าน หากแต่ร่างกายกลับไม่เป็นเช่นนั้น เรียวแขนเสลาโอบกอดลำคอหนาที่โน้มลงมาใกล้ จนกระทั่งปากหนาประทับจูบนิ่งบนปากนุ่ม แทรกเรียวลิ้นเจนจัดเข้าพัวพันลิ้นนุ่มที่กระหวัดต่อสู้ลิ้นหนาอย่างไม่ลดละ ความคิดถึงอาบซ่านไปทั่วหัวใจของทั้งสอง จุดประกาย

Chapter 53“เดี๋ยวนะหนู หนูแน่ใจเหรอว่าลูกชายของฉันจะพาตัวเพื่อนของหนูมากักขังไว้ที่นี่” ทิพย์ธาราถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ นางไม่คิดว่าลูกชายจะทำอย่างที่หญิงสาวคนนี้พูด นางไม่มีวันเชื่อจนกว่าจะได้เห็น“แน่ใจค่ะ หนูเคยเห็นคุณเสือพาปรางค์เดินลงไปล็อบบี้ แต่หนูตามไปไม่ทัน คุณป้าต้องช่วยเพื่อนหนูนะคะ” ภัทราพูดพร้อมกับน้ำตา“ตั้งแต่ฉันเข้ามาในห้องนี้ ฉันยังไม่เห็นเพื่อนของหนูเลย หนูแน่ใจนะว่าสิ่งที่เห็น กับเรื่องราวที่ได้ยินเป็นเรื่องจริง เพื่อนหนูอาจจะเป็นคู่นอนของวิโตก็ได้” อเล็สซานโดรพูดขึ้น เขาแน่ใจว่าคำพูดของหญิงสาวคนนี้เป็นเรื่องจริง เพราะดูจากสีหน้าของวงกตและดิบาสโซที่พยายามหลบหน้าหลบตา บ่งบอกได้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง“หนูแน่ใจค่ะ ปรางค์อยู่ในห้องนั้น ห้องที่มีกุญแจดอกใหญ่คล้องอยู่ หนูมั่นใจว่าเพื่อนของหนูต้องอยู่ในห้องนั้น” ทั้งหมดมองไปยังทิศทางที่ภัทราชี้ไป สองสามีภรรยามองประตูห้องนอนของลูกชายที่ถูกปิดอย่างแน่นหนาทิพย์ธารานึกสงสัยว่าเหตุใดต้องล็อกกุญแจแน่นหนาขนาดนี้ สายตาหวานสวยมองไปที่ข้างฝาผนัง นางเห็นช่องลมขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ช่องนี้มีไว้ทำไม อเล็สซานโดรและลูกน้องคนสนิททั้

Chapter 55ทิพย์ธาราหลั่งน้ำตาออกมาเมื่อได้ยินคำพูดทุกคำพูดของปรางค์รวี และทุกคนที่อยู่ในห้องนี้รู้สึกสงสารและเห็นใจในโชคชะตาของปรางค์รวียิ่งนัก โดยเฉพาะวิตโตริโอที่ตาสว่างทันที เรื่องราวทั้งหมดกัปตาลปัตรจนเขาไม่ทันได้ตั้งตัว คนที่ถูกกลับเป็นผิด คนที่ผิดกลับเป็นถูก“เพี้ยะ...เพี้ยะ” เสียงฝ่ามือของทิพย์ธาราฟาดลงไปบนใบหน้าของลูกชายอย่างแรงสองครั้งซ้อน แค่นี้ยังน้อยเกินไปสำหรับการลงโทษคนที่หูเบา ใจหยาบ โง่เขลา และสิ้นคิด“แม่ไม่เคยคิดเลยว่าลูกจะเป็นคนแบบนี้ แม่ใช้ข้าวและนมเลี้ยงดูลูกมาตั้งแต่เล็กจนโต อบรมสั่งสอนให้ลูกเป็นคนดี ไม่ได้ให้หญ้าเป็นอาหาร แต่ทำไมลูกถึงโง่อย่างนี้ ทำการใหญ่มาก็เยอะ สืบเรื่องคอขาดบาดตายมาก็มาก แต่เรื่องนี้ทำไมลูกไม่สืบให้ดีเสียก่อน หนูปรางค์ทนทุกข์ทรมานเพราะลูกมามากเท่าไหร่ แทนที่ลูกจะเห็นใจ กลับทำร้ายซ้ำเติมอย่างนี้ นี่หรือคือการตอบแทนความรักที่หนูปรางค์มีให้ แม่เสียใจจริงๆ แม่เสียใจ แล้วอย่างนี้แม่จะไปของหนูตาให้ลูกได้ยังไงในเมื่อลูกเลวขนาดนี้” ทิพย์ธาราพูดไปร้องไห้ไป คำว่ากล่าวที่นางพูดออกมานั้น รุนแรงมากที่สุดนับตั้งแต่วิตโตริโอเกิดมา ทิพย์ธาราเป็นคนใจเย็น เร

Chapter 57หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาปรางค์รวีพยายามทำจิตใจให้เข้มแข็ง ทิ้งความทุกข์ไว้ข้างหลัง ก้าวเดินไปข้างหน้า พยายามลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในชีวิต แม้ว่ามันจะยากมากแค่ไหนก็ตาม เพราะเธอมีแม่ที่ต้องดูแล หากตนล้มมารดาก็ต้องล้มตามไปด้วย แรงพลังมหาศาลจึงเกิดขึ้นในจิตใจของปรางค์รวีทว่าความเสียใจก็ไม่ได้ลดเลือดจากหัวใจดวงนี้ ความจริงที่รู้ว่า วิตโตริโอเป็นคนรักของกมลเนตรฝังลึกจนยากจะงัดออก มันคือความปวดร้าวใจที่มันไม่มีวันลบเลือน แต่ถึงกระนั้น ปรางค์รวีก็ดีใจกับเพื่อนรักที่ได้ครอบครองหัวใจของเสือร้าย ไม่เหมือนกับเธอที่ได้รับเพียงความเจ็บปวด แต่เธอก็เชื่อว่า เวลาจะทำให้บาดแผลทางใจของตนดีขึ้นและวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ปรางค์รวีกำลังจะเริ่มต้นใหม่ เธอพักผ่อนร่างกายได้เพียงสองวัน ความจนและชีวิตที่ต้องสู้ ทำให้เธอต้องหางานทำ และวันนี้เธอก็เตรียมตัวไปสมัครงานในบริษัทแห่งหนึ่งที่ลงประกาศรับสมัครงานทางอินเตอร์เน็ต“ปรางค์มีคนมาหาลูก” สดศรีบอกลูกสาวที่กำลังแต่งตัวไปสมัครงาน ปรางค์รวีอดสงสัยไม่ได้ว่าบุคคลที่มาเยือนคือใคร หากเป็นภัทราจะไม่มีพิธีรีตองขนาดนี้ เพราะเพื่อนสาวคนสนิทเดินเข้านอกออก

Chapter 59วิตโตริโอหน้าตึงทันทีที่เห็นร่างของศาสตราเดินเข้ามายังจุดที่ปรางค์รวียืนอยู่ เขาจำบุรุษคนนี้ได้ดี ชายหนุ่มคนเป็นผู้ชายที่สวมกอดร่างของปรางค์รวี ตอนที่เขาพาเธอมาเก็บเสื้อผ้า แล้วชายคนนี้มาที่นี่ทำไม นั่นคือคำตอบที่วิตโตริโออยากรู้ และภาพของปรางค์รวีที่ส่งยอ้มให้ชายหนุ่มแปลกหน้า ก็ยิ่งทำให้เขาอารมณ์หงุดหงิดมากขึ้น ต่างกับที่ตีสีหน้าใส่เขาเหลือเกิน“สวัสดีครับคุณป้า” ศาสตราพนมมือไหว้หญิงสูงวัย ก่อนจะเอยกับลูกน้องสาวสวย“ปรางค์ผมมารับไปทำงาน”ระหว่างที่ศาสตราทักทายเจ้าของบ้าน เขาก็ได้เหลือบมองชายอีกคนที่ตนไม่รู้จักด้วยความสงสัยไม่น้อยว่า ชายคนนี้มาทำอะไรที่บ้านหลังนี้ปรางค์รวีมีทีท่าอึดอัด เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มทั้งสองจะประจันหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย อีกทั้งนัยน์ตาของวิตโดยตริโอก็เริ่มเปลี่ยนสีตามอารมณ์ เธอรู้สึกถึงรังสีความร้อนที่ผ่านมาจากดวงตาคู่นั้น บอกให้เธอรู้ได้ในทันทีว่า วิตโตริโอกำลังไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง“บอสไม่น่าลำบากเลยค่ะ ปรางค์ไปเองก็ได้” เธอพูดออกตัว“ผมกลัวว่าปรางค์จะไปทำงานไม่ถูกน่ะ ไม่ได้ไปนานกลัวลืมทาง” ศาสตราพูดแก้เก้อ มีหรือวิตโตริโอจะไม่รู้ว่าประโยคที่ชายหนุ